zondag 31 mei 2009

Slimme foto's met je smartphone

Er is ooit een tijd geweest, toen de dieren nog spraken denk ik, dat je met een mobiele telefoon enkel telefoneerde. Af en toe. Zonder meer. Vandaag de dag krijg je soms de indruk dat telefoneren met een GSM slechts bijzaak is naast tientallen andere functies, de ene al wat handiger dan de andere: emails versturen, agenda bijhouden, spelletjes spelen, surfen op het internet, muziek luisteren, filmpjes kijken en opnemen, en last but not least: foto's maken.

Laat mij dat laatste als fotograaf nu net interessant vinden, hoewel het ooit wel anders geweest is. Waar ik vroeger de eerste was om mijn neus op te halen voor dat mini-cameraatje, ben ik nu de eerste om toe te geven dat het ding mogelijkheden schept. Hoog tijd dus vond ik om even uit te wijden over de "camera-phone".

Waarom ik er hoe langer hoe meer aan verknocht ben? Niet omwille van de technische kwaliteit ervan, want die is en blijft uiteraard inferieur aan die van om het even welk fototoestel (hoewel ook hierin ongetwijfeld ooit verandering zal komen). Simpelweg omdat de beste camera de camera is die je bij je hebt op het juiste moment. Als ik morgen onderweg naar de supermarkt getuige ben van een wereldschokkende gebeurtenis of een unieke creatieve gelegenheid, dan mag ik thuis 20 hoogwaardige en dure camera's liggen hebben, de beste camera op dat moment is de camera die ik bij me heb, en meest waarschijnlijk dus die van mijn telefoon. Uiteraard ben ik als beroepsfotograaf me ervan bewust dat ik best altijd mijn "echte" camera zou bij me hebben. Maar laten we eerlijk zijn: boodschappen doen met een fototas over de schouder? Het gras maaien met een zware camera rond de nek? Waarschijnlijk perfect mogelijk voor de 'die hard' fotografen onder ons, maar gaat toch net te ver voor mij... Maar wil mijn gemakzucht daarom zeggen dat ik op die momenten mijn passie, fotografie, maar moet laten links liggen? Nee dus. En net met die filosofie in gedachten gebruik ik mijn gsm-camera: het perfecte middel om overal en altijd beelden te kunnen schieten.

Daar bovenop komt nog dat het met de toch eerder beperkte technologie van een camera-phone makkelijker is beelden te maken vanuit de buik, zonder het risico te lopen te verdwalen in technische details. Een foto die ik maak voor een klant wordt standaard nabewerkt en dan is het o zo makkelijk helemaal op te gaan in ontelbare schuifbalkjes en parameters van Photoshop, waardoor het vaak moeilijker wordt de essentie van de foto indachtig te blijven. Bij een GSM ontbreken vrijvel alle functies die een moderne pro-camera bieden, en daardoor KAN je niet opgaan in technische details. De enige manier om je beeld te bepalen is het aanpassen van de compisitie en de manier waarop je het onderwerp benadert. Vandaar ook dat ik voor mezelf de volgende beperking opleg: foto's die ik maak met mijn GSM, laad ik nooit in in Photoshop of dergelijke, maar worden enkel in de telefoon bewerkt voor zover dat al mogelijk is. Bewerking blijft dan ook beperkt tot omzetten naar zwartwit en aanpassen van helderheid en contrast, voor zover die twee laatsten al relevant zijn op een dergelijk schermpje. Van de telefoon worden de beelden dan rechtstreeks gestuurd naar mijn Flickr-pagina, zonder tussenkomst van een computer. En op die manier wordt het vaak makkelijker om even terug te keren naar de essentie: het vastleggen van sprekende beelden. En die ervaringen maken me, hopelijk, beter als fotograaf met mijn "echte camera".

Wie mijn filosofische uiteenzetting tot hier heeft volgehouden, wil ik tenslotte belonen met enkele tips die ik in mijn hoofd hou bij het fotograferen met mijn telefoon.

1) Zoals het tegen elke peuter meermaals gezegd wordt, geef ik het volgend advies aan aspirant "telefoon-fotografen": Altijd met twee handjes vasthouden! Hou je telefoon (bij het fotograferen wel te verstaan) met twee handen stevig vast en je verlaagt drastisch de kans op onscherpe foto's door bewegingsonscherpte.

2) Wees je bewust van de technische beperkingen. Bij weinig licht worden de foto's met een telefoon al gauw ZEER pover van kwaliteit, dus wees je er ook van bewust dat dat het geval is. Ook het fotograferen van snel bewegende onderwerpen is vaak vragen om slechte beelden. Kortom: ken de technische beperkingen en probeer ze in je voordeel te gebruiken.

3) Maak gebruik van de voordelen. Je GSM-camera is klein en licht, en is dus uitermate geschikt voor camerastandpunten die met grotere, zwaardere camera's vaak moeilijk of uitgesloten zijn: hoog boven je hoofd, laag tegen de grond, vanuit kleine voorwerpen,... Allemaal dingen die unieke foto's kunnen opleveren die soms alleen met je telefoon te realiseren zijn.

4) Hou het simpel. Minder is meer. Probeer aan de verleiding te weerstaan om "zoveel mogelijk" in beeld te brengen. Composities worden vaak sterker als ze eenvoudiger zijn, minder elementen in beeld betekent ook meer aandacht naar je onderwerp.

5) Maak gebruik van enkele sterke lijnen om de aandacht van de kijker door je foto te leiden. Grafische beelden met een hoog contrast en strakke compositie doen het vaak heel goed met een camera-telefoon.

Ik ben er zeker van dat met deze eenvoudige tips in gedachten je veel plezier kan beleven aan "telefoon-fotografie"! Ik in ieder geval wel...

Bezorg me gerust de beelden die je zelf maakte met je telefoon. Misschien wel een leuk idee om alle eventuele inzendingen in een aparte gallery te plaatsen op mijn website of Flick-pagina.

Veel plezier en stuur maar door die resultaten!

Roeland.

woensdag 13 mei 2009

De Wingerd

Hoog tijd om nog eens wat commercieel werk hier te tonen.  Geen kinderportretten deze keer, maar een onderwerp dat altijd stil zit:  het gebouw van De Wingerd, een nagelnieuw Woon en Zorgcentrum in Leuven.  Nieuw gebouw wil dus zeggen:  nood aan nieuwe foto's.  En daar zorg ik met plezier voor.  Bij deze enkele foto's die mijn persoonlijke voorkeur wegdroegen...  Jammer genoeg zijn de beelden die fotografisch gezien het sterkst zijn, niet altijd even geschikt in het kader van de opdracht.  Zo wil men in dit geval uiteraard foto's waarop het gebouw herkenbaar is, dus al te grafische en abstracte beelden vallen vaak af, terwijl die net mijn persoonlijke voorkeur hebben...  Kwestie van een gulden middenweg te vinden dus tussen persoonlijke stijl en commerciële overwegingen...  Vaak kruipt er daardoor in de beeldselectie bijna even veel tijd als in de opnames zelf.  

Enkele maanden geleden stonden hier trouwens al enkele foto's van hetzelfde gebouw.  Maar nu waren een aantal werkzaamheden die toen nog in aanbouw waren klaar, vandaar deze tweede opdracht voor dezelfde klant.

Bij deze mijn persoonlijke selectie, dus niet de uiteindelijke selectie voor de klant.







Hef fun ;-)

Roel

zaterdag 9 mei 2009

Flightsimulator


Heel even in het helemaal-niet-fotografie-gerelateerd hoofdstuk...  

Als je de kans krijgt om een uurtje door te brengen in een vluchtsimulator van een Boeiing 737 NG, dan laat je die kans NIET liggen!  Dat deed ik dan ook niet en profiteerde dus van een unieke kans om ook eens een 737 aan de grond te zetten.  Al bij al een geslaagde poging.  De 'captain' ontfermde zich over landinggear, flaps en powersettings, dus ondergetekende hoefde enkel te sturen.  Cruise flight en basic manoeuvres vielen mee, zelfs het intercepteren van de aanvliegroute was nog te doen.  Corrigeren tijdens final approach was andere koek.  Laat het dan ook een wonder heten dat ik zelfs OP de runway terecht kwam en niet ernaast.  Het afronden van de landing of "flare" was voor verbetering vatbaar, maar ik heb dan ook nul komma nul ervaring...

Toffe ervaring, maar laat ons zeggen dat ik al bij al toch beter te betrouwen ben met een fototoestel in de hand dan met een stuurknuppel...

Roeland, switching off.

zondag 3 mei 2009

Foto-update

De laatste tijd een beetje te druk in de weer geweest om veel te bloggen.  Ook vandaag staat er nog heel wat op het programma, dus het zal weer kort worden vrees ik...  Maar ik heb gemerkt dat heel wat mensen toch nog enkel op mijn blog komen zoeken naar nieuwe foto's, vandaar dit korte overzicht van enkele recente opdrachten...  Voor meer foto's kan je altijd terecht bij mijn Flickr-stream of volg je best mijn activiteiten op Facebook.

Eerst en vooral was er een koppel-fotoshoot met Sophie en Dimi...







Dan was er portretsessie met enkele kinderen.  Een montage van de foto's werd gebruikt voor behangpapier verspreid over 3 verdiepingen...




Dan was er een fotoshoot met Sarah...




... een shoot met Linda en Vanessa...





... en uiteraard mocht ook onze eigen Corneel niet ontbreken!




Tot binnenkort!

Roeland

dinsdag 7 april 2009

Studio-setup

Op allerhande fora en dergelijke lees ik regelmatig vragen van mensen die worstelen met het maken van foto's tegen een witte achtergrond. Zoals beloofd een tijdje geleden, bij deze dan ook wat meer uitleg.

Om te beginnen even dit.  Ik ben me bewust dat de manier die ik gebruikte en hier beschrijf, verre van "de juiste en aanbevolen" manier van werken is.  Ik wil hier alleen maar aantonen dat je ook met beperkte middelen al mooie resultaten kan bereiken.  Ik heb hier dus geprobeerd om zo weinig mogelijk materiaal te gebruiken.  Een experimentje met andere woorden...

Eerst en vooral de ruimte zelf.  Ik heb voor de gelegenheid mijn zolder, die normaal enkel gebruikt wordt voor beeldbewerking en als kantoor, omgetoverd tot geïmproviseerde studio.  De ruimte is 4,5 meter bij 8,5 meter en heeft een maximale plafondhoogte van 2,5 meter.  Zoals je op de foto kan zien zijn de plafonds afgeschuind (het is en blijft een zolder natuurlijk), wat meteen een van de grootste beperkingen is.  De achtergrondrollen kunnen hierdoor net niet hoog genoeg om bijvoorbe
eld een volwassen persoon ten voeten uit te fotograferen.  Maar voor het fotograferen van pakweg een baby in een wasmand is dat geen probleem.  Als de ruimte nog iets langer was, bv 12m in plaats van 8,5m, dan zou er aanzienlijk veel minder frustratie aan te pas komen, maar verder hierover meer.

Het achtergrondsysteem is een verplaatsbaar Manfrotto-systeem dat ook veelvuldig op locatie gebruikt wordt.  2 statieven en een dwarsstuk met daarover de rol achtergrondpapier, in dit geval een witte rol van 2,75m breed.  Veel mensen denken dat hiermee de kous af is voor het fotograferen tegen een WITTE achtergrond.  Niets is ec
hter minder waar.  Als je de witte rol zonder meer fotografeert met je onderwerp ervoor, is de kans zeer groot dat je achtergrond grijs zal zijn in plaats van wit.  Niet wat we willen dus.  Om het wit ook echt wit te laten worden (zonder te hervallen in flauwe wasproduct-grappen), moet de achtergrond belicht worden.  Meer nog, op de achtergrond moet ongeveer 1 à 2 stops meer licht vallen dan op je onderwerp.  Voor wie dit even te technisch is:  laat een reactie na voor meer uitleg hierover.  Om die achtergrond nu te belichten zijn er tientallen verschillende manieren.  Maar ik ga hier voor de meest eenvoudige, en een manier die voor de meeste amateurfotografen denk ik het best haalbaar is.  Achter het onderwerp (wasmand) leg ik een standaard reportageflits, in dit geval een Metz 54 MZ3.  Die flits wordt gericht op het midden van de achtergrond en ingesteld op halve kracht (in dit geval).  Hoewel voor de verbinding met de camera kan gekozen worden voor een gewone syncrokabel, koos ik hier voor de draadloze Pocketwizzards.  Op die manier hoef ik achteraf niet uit iedere foto de kabel weg te shoppen, maar het is een optie uiteraard.  

Volgende stap is het belichten van je onderwerp.  Dat onderwerp staat best zo ver mogelijk van de achtergrond om allerlei narigheid te vermijden.  Als je te dicht bij je achtergrond werkt, zal van die achtergrond zoveel licht weerkaatsen naar je onderwerp, dat dat laatste helemaal "opgaat" in de achtergrond.  Op de bovenste foto zie je dat mijn onderwerp (ja hoor, de wasmand) zeer dicht bij de witte rol staat.  Dat was in dit geval bewust, omdat ik ook de ondergrond volledig wit (dus uitgebrand wit, zonder detail) wil weergeven, met uitzondering van een kleine schaduw.  Voor bijvoorbeeld close-ups staat het onderwerp ongeveer 4 meter van de achtergrond (dus halverwege de ruimte die ik hier gebruik)!  Enkel op die manier zorg je ervoor dat je achtergrond en onderwerp onafhankelijk van mekaar en dus correct kan belichten.  Als lichtbron voor het onderwerp kan je kiezen voor een tweede reportageflits, maar ik maakte het mezelf moeilijk door te kiezen voor een Visatec studioflits.  Deze studioflits geeft veel meer lichtoutput dan de kleine reportageflits.  Omdat de achtergrond MEER licht moet krijgen dan het onderwerp, was het logischer om de studioflits voor de achtergrond te gebruiken.  Maar ik ben koppig , dus ik werk deze keer omgekeerd...  Zelfs op de laagste stand is de lichtopbrengst van de studioflits nog te hoog om "onder" die van de reportageflits te blijven.  Geen probleem, ik richt de Visatec met softbox niet rechtstreeks naar het onderwerp, maar in een zogenaamde "zwarte vlag".  Die aborbeert in dit geval het meeste licht, waardoor enkel wat heel diffuus strooilicht het onderwerp bereikt.  En op die manier is de power van de studioflits mooi getemd en blijft de lichtopbrengst netjes onder die van de achtergrond, zoals het hoort.  Meestal is het even zoeken naar de juiste verhoudingen tussen de lichtbronnen.  Leve het schermpje van de digitale camera, of de lichtmeter als je die hebt (ik gebruikte hem hier voor het eerst in maanden).  Zoals gezegd ballanceer je de lichtbronnen zodanig uit dat de achtergrond 1 à 2 stops meer krijgt.  Daarbij let je op overstraling of licht dat reflecteert vanaf de achtergrond naar je onderwerp.  

Dan rest er nog enkel het fotograferen zelf.  De instellingen van de camera zijn eenvoudig:  sluitertijd doet er niet toe want je werkt in een donkere ruimte enkel met flits.  Het diafragma kies je in funtie van bijvoorbeeld de gewenste scherptediepte en de prestaties van je objectief.  Op dat gekozen diafragma heb je de belichting van zowel onderwerp als achtergrond eerder afgestemd. 


Dan nog eens de minpuntjes van deze opstelling.  Ten eerste het feit dat de reportageflits vlak achter het onderwerp licht, met als gevolg dat die achtergrond vlak achter het onderwerp net iets lichter zal zijn dan aan de rand.  Hierdoor is het probleem van overstraling moeilijk te beheersen en voelt aan als ballanceren op een slappe koord.  Ik let dan ook op dat het lichtste gedeelte van de achtergrond maar net voldoende overbelicht is.  In dit geval is de doek die links uit de wasmand hangt maar heel miniem doortekend en gaat al bijna op in de achtergrond.  De randen van de achtergrond zullen al niet meer wit zijn, maar heel licht grijs.  Niet ideaal, maar makkelijk te corrigeren in Lightroom of Photoshop.  In dit specifieke geval was het overigens geen probleem, omdat het onderwerp voldoende klein was en gefotografeerd werd met een 100mm brandpunt, waardoor slechts een klein deel van de achtergrond in beeld kwam.  Het "onderbelichte" deel van de achtergrond viel mooi buiten beeld.  Trouwens, het uiteindelijke beeld zoals hierboven en eerder al gepubliceerd, is een nabewerking van een veel nauwer gekadreerd beeld hieronder.  Een witte achtergrond is heel makkelijk uit te breiden in Photoshop.  Door het onderwerp zo nauw mogelijk te kadreren, spaar je niet alleen studioruimte, maar ook megapixels.  Je onderwerp vult nu namelijk een veel groter deel van de 12 miljoen pixels van de camera-sensor.


Hopelijk is was deze uitleg een beetje duidelijk voor de mensen die ernaar vroegen.  Vragen zijn uiteraard altijd welkom in de comments of via mail.  Ik hoop hiermee wel bewezen te hebben dat een supergrote studio met veel materiaal niet nodig is om toch creatief te kunnen zijn.

Tot de volgende,

Roel

woensdag 11 maart 2009

Grote wasjes, kleine wasjes...


Sommige mensen vragen zich wellicht (terecht) af waarom ze zo weinig van mij horen.  Wel om te beginnen is er werk, veel werk.  Maar daarnaast is er ook was, VEEL was!  Hoe klein zo babykleding ook mag zijn, de was bijhouden is geen sinecure.  

Kleine Corneel laat het in ieder geval niet aan zijn hartje komen.  Wij ook niet trouwens...

Trouwens, als ik ooit eens 5 minuten tijd heb plaats ik hier een artikeltje met technische uitleg over bijgaande foto

Tot binnenkort.

dinsdag 10 maart 2009

Foto in een fles


Wie kent er niet het principe van "message in a bottle"!  Je stopt een briefje met een bericht in een fles (best met kurk) en flikkert dan het geheel in zee.  De kans dat je hiervoor een boete wegens sluikstorten krijgt is veel groter dan de kans dat iemand je bericht ooit leest, maar stel je voor hoe leuk het moet zijn als je een tijd later op één of andere manier toch een antwoord krijgt op je flesbericht (Flesbericht is hier NIET hetgeen je te horen krijgt bij de proclamatie na een te zeer met fuiven doorspekte blokperiode)!  Voor we nu met zijn allen flessen gaan staan wegkijlen richting ruime sop:  er is een nog veel cooler alternatief voorhanden en dat wel in de vorm van het "Disposable Memory" project. 

Het principe gaat als volgt. Er wordt een wegwerpcamera (ja zo een ding van een paar euro waar niemand in dit digitale tijdperk nog van opkijkt, ja met zo een rolletje erin dat vroeger bekend was als "film") in een zak gestopt en ergens achtergelaten, al dan niet na het nemen van enkele fotootjes.  De camera wordt vergezeld van een briefje met korte uitleg over het project, zodat de vinder min of meer weet wat de bedoeling is.  Met andere woorden, net zoals de fles in de zee, gaat de camera een eigen leven leiden.  Je weet niet of je hem ooit nog terugziet (meer dan waarschijnlijk niet dus), laat staan de foto's die ermee gemaakt worden!  Maar ook hier:  hoe cool is het als dat nu wel gebeurt?  Het kan best, deze Flickr-groep is er het levende bewijs van...  Voor wie dit alles nog wat vaag is, check voor meer uitleg van de bedenkers zelf zeker deze link!

In ieder geval, mijn bijdrage is "out there", bijgaande foto doet vermoeden waar mijn camera werd achtergelaten (hoewel niets is wat het lijkt)...  

Oh ja:  ik ben neem geen enkele verantwoordelijkheid als iemand van jullie een boete vangt voor sluikstorten...

Roeland