Posts tonen met het label materiaal. Alle posts tonen
Posts tonen met het label materiaal. Alle posts tonen

zondag 29 augustus 2010

Diefstal

Iedereen die serieus, al dan niet beroepsmatig, met fotografie bezig is kent het verhaal maar al te goed: de ene investering is nog niet vergeten of de volgende doet zich al voor. Het gaat van lenzen en camera's tot batterijen en tassen. Net als we denken dat onze uitrusting compleet is, gaat er iets stuk en kunnen we weer de spaarpot openbreken.

Voor beroepsfotografen gaat het vaak nog verder: we stellen hogere eisen aan kwaliteit, dus enkel het beste (en dus duurste) materiaal is goed genoeg. Meestal heeft ons materiaal dan ook heel wat meer te verduren dan bij de gemiddelde liefhebber: een hele dag in de regen lopen met de camera mag geen probleem vormen, je camera moet probleemloos duizenden en duizenden foto's per jaar aankunnen,... Als kers op de taart moet een beroepsfotograaf vrijwel alles dubbel hebben, als backup. Kortom: de investeringen lopen op, of je dat nu wilt of niet!

Een investering die vaak over het hoofd gezien wordt is software. Pakketten zoals Adobe Photoshop en Lightroom, Aperture, Office en Dreamweaver (om er maar enkele te noemen), zijn onontbeerlijk voor de gemiddelde beroepsfotograaf. Zonder in al te veel detail te treden: die kost loopt probleemloos op tot enkele honderden euro's per jaar. Elk jaar opnieuw dus. Voor veel fotografie-liefhebbers (niet beroepsmatig), is die nood aan software bijna even groot. Want geef nu toe: iedereen werkt toch graag met de laatste versie van zijn favoriete software?

Jammer genoeg is iedereen echter niet altijd even consequent: een half kapitaal besteden aan een lens die we misschien maar één keer per jaar gebruiken daar hebben velen geen probleem mee, maar software, die we dagelijks gebruiken, kopen voor dat zelfde bedrag is een optie waar velen zelfs niet bij stilstaan. Want diezelfde software kunnen we toch kopiëren van buurman of collega? Niemand die het weet, en die grote softwarebedrijven hebben toch geld genoeg?

Cijfers heb ik niet, maar bovenstaande is voor heel veel mensen een realistisch scenario. Sterker nog, software kopiëren is voor velen de normaalste zaak van de wereld. Zij die er toch voor betalen, zullen vaak zoeken naar de goedkoopste oplossing. En daar wordt handig op ingepikt: gehaaide oplichters zetten her en der websites op waar zogenaamd "legale" software aan dumpingprijzen wordt aangeboden. Eens te meer geldt hier de regel: als het te mooi LIJKT om waar te zijn, dan IS het dat ook.

Met heel deze problematiek in het achterhoofd, viel het oog van enkele collega fotografen op de actie van het Centrum voor Beeldexpressie, kortweg CvB. Dit is een vereniging die zich richt op iedereen die niet beroepsmatig met beeldvormende kunst (onder andere fotografie dus) bezig is. Voor de liefhebbers dus. Op hun website kondigen ze een actie aan waarbij hard- en software door hun leden kan aangekocht worden aan sterk verlaagde tarieven, software zelfs aan slechts 20% van de gangbare verkoopprijs. Hoe dat kan? Ze bieden software aan aan studenten- of lerarentarief. Software-ontwikkelaars zoals Adobe, bieden aan studenten en leerkrachten hun producten aan tegen sterk verminderde tarieven. Studenten kunnen op die manier leren werken met de meest gangbare en vooruitstrevende pakketten in de industrie. De normale prijzen liggen nu eenmaal ver buiten het budget van de doorsnee student. Om je een idee te geven: de basisversie van Photoshop kost ongeveer 850 €. Leden van het Centrum voor Beeldexpressie zijn echter verre van altijd studenten, maar zoals gezegd eerder de "hobby-fotografen". Dat zij kunnen gebruik maken van de zogenaamde "student - teacher - license" is gewoon te gek voor woorden.

Door tussenkomst van Studio VZW, de vakvereniging voor fotografen in hoofdberoep, werd de actie van CvB gesignaleerd bij Adobe. Deze laatste ging uiteraard niet akkoord met de actie waardoor ze afgeblazen wordt. Afgunst van beroepsfotografen ten aanzien van hobbyfotografen? Allerminst. Er werd geprofiteerd van een gunstig tarief door mensen die er helemaal geen recht op hebben. Met andere woorden: mensen die de software via deze actie aankopen, maken in zekere zin nog altijd gebruik van illegale software. Vergelijk het als je wil met parkeren op een plaats voor gehandicapten terwijl je perfect gezond bent: het is niet omdat je wagen op die plaats mooi tussen de lijnen staat, dat je ook correct geparkeerd staat.

Als beroepsfotograaf hoor je maar al te vaak "hoe schandalig de prijzen voor een reportage toch wel zijn" en dat "nonkel Fons ook foto's maakt en wel aan slechts 10% van de prijs van de beroepsfotograaf". Dat nonkel Fons zijn Photoshop illegaal gedownload heeft vergeten we dan maar even snel...

Moraal van het verhaal: betaal voor je software, net zoals je betaalt voor de rest van je fotomateriaal. Of hoe leuk zou jij het vinden als iemand je foto's van je website kopieert, laat printen en gebruikt om op zijn beurt geld mee te verdienen? Want hoe je het ook draait of keert: software kopiëren is diefstal. Niets meer of niets minder. Die software is ontwikkeld door mensen die er lang en hard aan werkten, en dat moet betaald worden. Vind je de commerciële pakketten te duur, dan zijn er vast goedkopere of zelfs gratis alternatieven te vinden. Legaal welteverstaan.

Amen.

Roeland

maandag 2 augustus 2010

Fotoshoot met Kim

Enkele dagen geleden organiseerde ik een snelle, geïmproviseerde fotoshoot met buikdanseres Kim, om mijn nieuwe flitssets (Elinchrom Ranger Quadra) uit te testen. Mijn bevindingen over deze flitsset komen hier binnenkort uitvoerig aan bod (na nog wat meer probeersels), maar de foto's van afgelopen shoot kan ik alvast tonen.

Dikke merci Kim voor je bereidwilligheid!

Roeland










donderdag 22 oktober 2009

Lightroom 3 Beta versie beschikbaar!

Voor de niet-Lightroom-gebruikers: geheel oninteressant! Maar voor de mensen zoals ik, waarbij het hele digitale archief / workflow gebaseerd is op dit programma: groot nieuws! Op de website van Adobe kan nu namelijk de Beta versie gedownload worden van Lightroom 3. Ook deze keer zijn er weer enkele niet te versmaden verbeteringen waardoor ik, na enkele uurtjes "spelen", nu al overtuigd ben dat ik ook deze keer zal upgraden als het zover is.

De meest in het oog springende verbeteringen:
  • Een verbeterd "import"-dialoogvenster dat nu overzichtelijker is en meer mogelijkheden biedt.
  • Enkele handige toevoegingen aan de condities voor "smart collections" (flash,...)
  • De mogelijkheid om slideshows te exporteren als film, inclusief een soundtrack. (vroeger kon dat enkel in PDF formaat)
  • De mogelijkheid om "filmkorrel" toe te voegen.
  • Verbeterde ruisonderdrukking (toegegeven, redelijk tegenstrijdig met het vorige puntje...).
  • Meer controle op het toevoegen van vignetten (de vroegere vignetten waren ronduit lelijk).
  • De mogelijkheid om verschillende foto's op 1 blad te printen
  • EINDELIJK de mogelijkheid om een watermerk in te voeren in je foto's!
  • Zeer interessant: mogelijkheid om direct foto's te publiceren op Flickr en dergelijke...
  • En verder nog talloze kleine verbeteringen in interface, weggewerkte schoonheidsfoutjes,...

Zoals gezegd: ik heb nog maar even wat geprobeerd wegens tijdsgebrek, maar ik kan niet wachten tot ik meer tijd vind om één en ander uitgebreid te proberen.

Wordt dus ongetwijfeld vervolgd...

Roel

woensdag 22 juli 2009

Huwelijksfotografie

Op fora allerhande en occasioneel in mijn mailbox, lees ik geregeld vragen in de strekking "Help, ik fotografeer morgen het huwelijk van vrienden en weet niet welke camera-instellingen te gebruiken!". Zoals voor mijn "aankooptips voor nieuwe camera", leek het me makkelijker om ook aan dit onderwerp een artikel (of waarschijnlijk meerdere) te wijden, in plaats van telkens elke vraag individueel te beantwoorden. Aangezien dergelijke vragen vaak een hele discussie uitlokken, denk ik dat enige duiding echter wel op zijn plaats is voor ik concreet van wal steek.

Ik ben de eerste die zal toegeven dat "oefening kunst baart", maar tegelijkertijd ben ik ook de eerste die zal zeggen: EEN HUWELIJK IS NIET HET MOMENT OM TE OEFENEN!!!!!!! Neen, dat zeg ik niet uit angst om mijn job te zien ondergaan door de oprukkende amateurs die alle werk van me zouden kunnen afpikken. In dat geval zou ik gewoon lekker zwijgen en iedereen zijn ding laten doen. Maar laten we eerlijk zijn: zeer weinig opdrachten zijn emotioneel zo geladen als een huwelijk. Het koppel maakt dit (als alles goed zit) maar 1 keer mee en bijgevolg is het vastleggen van die herinneringen voor hen heel belangrijk. Tel dat op met het feit dat alles op die dag razendsnel gaat en je ziet in dat er geen ruimte is voor fouten. De ceremonie op het gemeentehuis duurt bijvoorbeeld hooguit 10 minuutjes en speelt zich af in een ruimte waar je als fotograaf misschien nog nooit geweest bent en met allerhande technische uitdagingen, van lelijke achtergronden tot storend tegenlicht (of gewoon helemaal geen licht...). "Even snel wat experimenteren en op het schermpje kijken wat het beste uitkomt" is er dus niet bij.

Kortom, als je nog nooit een huwelijk fotografeerde, is het makkelijk alles te onderschatten. Het lezen van enkele tips (waaronder dit artikel) zal echt niet voldoende zijn. Het is niet omdat iedereen je vakantiefoto's de hemel in prijst, dat je ook voldoende kennis hebt om een huwelijksreportage tot een goed einde te brengen. Een eerste tip is dan ook: "bezint eer gij begint!". Uiteraard begrijp ik wel dat je graag je beste vrienden of naaste familie dit plezier wil doen en hen leuke foto's zou willen bezorgen, en dat het hierdoor heel moeilijk wordt als de vraag gesteld wordt. Wees je echter bewust van je beperkingen, en, belangrijker nog, communiceer deze beperkingen klaar en duidelijk naar het koppel toe. Wijs hen erop dat je ervaring beperkt is en dat dus de kans bestaat dat de resultaten kunnen tegenvallen! Een verwittigd man is er twee waard, een verwittigd koppel dus minstens 4...

Nu hoor ik de ambitieuze fotografen onder jullie het al denken: "Hoe kom je dan in godsnaam aan ervaring??". Naar mijn bescheiden mening is "meelopen" de beste methode. Veel beroepsfotografen (ook ik), doen bij een huwelijksreportage een beroep op een assistent (laat dat trouwens al een indicatie zijn van de moeilijkheidsgraad van het geheel). Als assistent doe je enorm veel ervaringen op: je leert wat je moet verwachten, wat belangrijk is, waarop te letten, welk materiaal onontbeerlijk is,... Heb je niet de mogelijkheid om als assistent te beginnen, dan is het nog vaak wel mogelijk om samen te werken met iemand die, net als jij, goed (of liefst: nog beter) op de hoogte is. Er zijn in je omgeving wellicht, al dan niet amateur-fotografen die meer ervaring hebben als jij. Op de huwelijksdag kunnen zij je bijstaan met raad en daad, zorgen voor de veilige en nodige foto's en dergelijke, waardoor de stress voor jou al een heel pak minder groot zal zijn. Kortom: samenwerken is de clue! Je eerste huwelijksreportage(s) doe je dus onder geen beding alleen! Mijn eerste ervaringen deed ik op samen met collega fotografe Sarah Coenen. We volgden samen onze opleiding fotografie (3 jaar) en waren dus goed op elkaar afgestemd, wat alleen maar een voordeel was.

Voor ik helemaal van wal steek nog even dit. Geen enkele van mijn tips is te interpreteren als Heilig Evangelie, mijn werkwijze is ver van de Enige Juiste (want die bestaat niet) en er zijn talloze anderen die ander en ongetwijfeld beter advies kunnen geven! Het enige wat ik hiermee wil tonen is een werkwijze waarvan bewezen is dat ze VOOR MIJ werkt en tips geven die ik zelf met vallen en opstaan heb moeten leren. Kortom, alle informatie die volgt is uiteraard niet als regel te interpreteren, maar eerder als mogelijke hulp, als "een optie".

Dit gezegd zijnde, hier gaan we dan!

1 Voorbereiding is het halve werk!
Hoewel deze tip van toepassing is voor alle fotografie-opdrachten, is dat zeker het geval voor een huwelijksreportage. Alles verloopt op die dag heel snel en volgens een strak schema. Een goede voorbereiding zal je bijgevolg een heleboel stress en onaangename verrassingen besparen. Voor mij gaat deze voorbereiding als volgt in zijn werk.

Nadat een koppel me contacteert voor een presentatie van mijn portfolio (albums en dergelijke), wordt er een eerste afspraak gemaakt. Hoewel deze afspraak dus voornamelijk dient om mijn werk voor te stellen, zal ik toch al zoveel mogelijk info proberen te verzamelen aangaande locaties, planning en ideeën. De kans is uiteraard reëel dat het koppel zal kiezen voor een andere fotograaf, maar als ik toch gekozen wordt, heb ik meteen een aantal basisgegevens. Aangezien die eerste afspraken vaak meer dan een jaar op voorhand plaats vinden, zijn er uiteraard nog veel vraagtekens. Daarom wordt er altijd opnieuw afgesproken dichter bij de trouwdatum, bijvoorbeeld enkele weken vooraf. De concrete planning ligt dan meestal vast voor het koppel en dus kan er een "draaiboek" opgesteld worden. In de tussentijd tussen beide afspraken, heb ik trouwens de tijd gehad om op zoek te gaan naar geschikte locaties en deze te verkennen.

Op basis van de dagindeling van het koppel, stel ik voor mezelf (en assistent) een zo gedetailleerd mogelijk tijdsschema op. Er wordt (uiteraard) rekening gehouden met tijden die nodig zijn voor verplaatsingen (inclusief parkeren wat niet altijd evident is op sommige locaties) en er wordt rekening gehouden met marges: niet alles kan op voorhand precies getimed worden en sommige dingen zullen onvermijdelijk uitlopen.

Zoals hoger al vermeld, zoek en verken ik steeds alle locaties op voorhand, vooral dan de locaties voor de fotoshoot zelf. Het moeilijkste hierbij is vaak het zoeken van geschikte binnenlocaties in geval van slecht weer. Dit neemt dan ook vaak het meeste tijd in beslag van alle voorbereidingen. Net daarom is het interessant als het koppel goed op tijd contact heeft opgenomen en niet heeft gewacht tot het allerlaatste nippertje! De definitieve keuze voor de locatie wordt uiteraard mee bepaald door het koppel, maar ik probeer steeds een aantal opties in verschillende "stijlen" voor te stellen. Praktische overwegingen zoals ligging en bereikbaarheid spelen uiteraard een grote rol bij de keuze, maar alles hangt samen van de beschikbare tijd op de trouwdag. Ook voor bekendere locaties (waar ik bijvoorbeeld al eerder werkte) is een korte verkenning op voorhand nog steeds interessant: ik krijg nieuwe ideeën en wordt herinnderd aan bepaalde moeilijkheden qua lichtinval of achtergrond.

Naast de locatie voor de fotoshoot, probeer ik ook zoveel mogelijk de kerk en het gemeentehuis te verkennen, hoewel zeker dat laatste niet altijd lukt. Op die manier zijn er ook hier geen onaangename verrassingen op de trouwdag. Het zal je maar gebeuren dat je bijvoorbeeld niet weet dat de wekelijkse markt net op de trouwdag alle parkeerplaats onbruikbaar maakt en als kers op de taart ook die mooie groene achtergrond omtovert tot een bonte schakering van kraampjes en (heel nieuwsgierige) mensen!

Kortom: de voorbereiding is voor mij essentieel!


2 Wees goed georganiseerd

Hoewel ik over de voorbereidingen in het vorige punt nog wel even door kan gaan en een goede organisatie van je werkwijze zeker ook thuishoort onder de noemer "voorbereiding", bij deze toch even benadrukken hoe belangrijk orde en discipline zijn bij een huwelijksreportage. Zo heeft alle materiaal een vaste plaats in je fototas. Dit mag dan wel belangrijk zijn bij alle foto-opdrachten, maar zeker bij een huwelijksreportage besteedt ik hier extra aandacht aan. Ik zorg dat ik mijn objectieven blindelings weet te vinden in mijn tas, net als batterijen en kaartjes bijvoorbeeld. Wat deze laatste twee betreft: je zal moeten uitkijken dat je de "volle" kaartjes van de "lege" weet te onderscheiden en bij de batterijen net hetzelfde. Klinkt misschien vanzelfsprekend, maar in het heet van de strijd zijn deze kaartjes of batterijen (die er allemaal identiek uitzien) heel snel verwisseld! Daarom dragen alle kaartjes en batterijen (per set) een nummer. Om lege en volle kaartjes van elkaar te onderscheiden gebruik ik zelf het volgende "trucje". De lege kaartjes (die altijd in de camera geformatteerd worden, NOOIT op de computer) steken mooi met de bedrukte kant naar boven (de merknaam, SANDISK in mijn geval) in hun hoesje. Als een kaartje vol is gaat dat onmiddelijk terug de fototas in. Als ik niet onmiddellijk tijd heb om het terug in het hoesje te steken, gaat dit volle kaartje LOS in een goed afgesloten deel van de tas. Van zodra de tijd er is, gaat dit volle kaartje met de bedrukte kant omlaag, dus merknaam naar beneden, niet zichtbaar terug het hoesje in. Gevolg: een kaartje waarvan de merknaam zichtbaar is, is per definitie leeg. Een kaartje dat los in de tas zit of met de merknaam NIET ZICHTBAAR in een hoesje, is per definitie vol en dus niet bruikbaar. Voor batterijen doe ik bijna hetzelfde: geladen batterijen zitten in een doosje, de lege batterijen zwerven "los" in een apart vak van de tas. Dit werkt niet alleen duidelijk, maar ook snel: ik kan de "gebruikte" items gewoon snel in de tas kieperen en weet toch dat ze gebruikt zijn.

Als er dan bijvoorbeeld tijdens receptie of avondfeest wat tijd is om bijvoorbeeld kaartjes te kopieren naar een laptop of imagetank, worden alle "geleegde" kaartjes weer in het hoesje gedaan met de merknaam zichtbaar, dus "veilig" voor gebruik.

Zoals dit voorbeeldje van kaartjes en batterijen, heeft elk onderdeeltje van mijn uitrusting wel een specifiek gekozen plekje of doel. Op die manier worden dus niet enkel misverstanden en fouten voorkomen, maar win je ook kostbare tijd tijdens de reportage.

3 Backup, backup en, euh, backup!

Wellicht de grootste fout die je als fotograaf kan maken bij een huwelijksreportage is opdagen zonder voldoende reservemateriaal. De camera's van tegenwoordig mogen dan wel staaltjes van spitstechnologie zijn, maar dat betekent jammer genoeg niet dat ze niet stuk kunnen gaan. Daarom: zorg ervoor dat je minstens een tweede camerabody bij de hand hebt. Let op, ik zeg: BIJ DE HAND. Ik las onlangs op een forum de reactie van iemand die fier verkondigde "altijd een tas met reservemateriaal...in de koffer van de auto te hebben". Heel nobel idee, maar minder leuk als je de hele ceremonie moet stilleggen om snel je tweede camera uit de koffer van de auto te gaan halen. Enige plaats voor je belangrijkste reservemateriaal is, volgens mijn heel bescheiden mening, in dezelfde tas als de rest van je materiaal, of toch minstens even vlot bereikbaar. Dit geldt niet alleen voor camera's, maar bijvoorbeeld ook voor lenzen. Het is misschien wat overkill om al je duurste objectieven gewoon dubbel te gaan kopen, maar bijvoorbeeld een goeie allround zoomlens kan in noodgevallen het verschil maken tussen wel of geen foto's, als bijvoorbeeld je lichtsterke zoom of je standaardlens het begeeft (of de spreekwoordelijke benen neemt). Kan er dan zoveel mislopen met een objectief? Misschien ben ik hierin te fatalistisch ingesteld, maar ook je objectieven zijn onderhevig aan "storingen": naast de fragiele mechanica die er tegenwoordig inzit (Vibration reduction, computerchips, autofocusmotor,...), kan er ook iemand op een onbewaakt moment, volledig onbedoeld en per ongeluk, met pakweg de ritssluiting van zijn jas een mooie hak in de frontlens zetten in het getrek en geduw dat wel eens vaker voorkomt.

Trouwens, niet alleen voor camera en objectieven heb je best een alternatief, maar uiteraard zijn reservebatterijen en kaartjes een must. En één setje extra AA batterijtjes telt NIET als backup: persoonlijk heb ik altijd minstens een vijftal setjes van 4 stuks OPLAADBARE batterijen mee voor flits en dergelijke. De lader daarvan gaat dan ook nog eens mee "just in case". Uiteraard: hoe meer flitsen er gebruikt worden, hoe groter het aantal batterijtjes... Wat dat betreft trouwens even geheel terzijde: gebruik aub herlaadbare exemplaren, "wegwerpbatterijen" zijn in deze crisistijden voor het milieu echt wel "not done" vind ik...

Als je bovenstaande noodscenario's echt te ver gezocht vindt ("schaam op jou"), wees dan op zijn minst zo verstandig om even stil te staan bij een "wat als" scenario. Denk met andere woorden even na over met welke lens je bijvoorbeeld gaat verder werken als je standaardlens het begeeft of "verdwijnt". Groothoek? Of tele? Gewoon het feit dat je hier van tevoren even over hebt nagedacht geeft je al een heel klein voordeel moest het ondenkbare toch ooit gebeuren...

Nog een laatste item wat thuishoort onder de noemer "backup" is het leeg maken van kaartjes. Hoewel ik persoonlijk vind dat je dit best pas doet als al je foto's veilig thuis in je archief zitten (hoe dat archief eruit zit is stof voor een later artikel), is het inderdaad soms mogelijk dat je toch al op locatie hiermee begint. Zelf fotografeer ik vaak tot en met de openingsdans. Terwijl de gasten genieten van hun feestmaal, heb ik dus vaak even (voor de eerste keer op die lange dag) tijd om wat op adem te komen en dus ook intussen al wat kaartjes te kopiëren. Dit gebeurt dan naar de interne harde schijf van de laptop die in dergelijke gevallen altijd mee gaat. MAAR, hiermee is de kous niet af. Ik gebruik voor mezelf als gouden regel: een kaartje wordt pas geformatteerd als ik zeker ben dat de foto's op minstens twee verschillende, van elkaar onafhankelijke media, staan. Dat betekent dus: niet alleen kaartjes kopiëren naar de laptop, maar daarna ook nog eens naar een zogeheten imagetank (een soort van standalone, draagbare harde schijf). Pas als ik heb kunnen verifiëren dat de foto's correct weggeschreven zijn naar beide media, zal ik het kaartje in kwestie eventueel formatteren.

Het kopiëren van de kaartjes op locatie doe ik trouwens niet zozeer om die kaartjes al terug te kunnen gebruiken, maar eerder om tijd te winnen bij de archivering achteraf. Bij het kopiëren worden namelijk de correcte bestandsnamen al gegeven en keywords aan de foto's gehangen, zodat achteraf alles makkelijk terug te vinden is in mijn archief. Door dit alvast te doen op de (schaarse) "dooie" momenten tijdens de avond zelf, hoef ik achteraf enkel maar de catalogus (Lightroom) van de laptop te importeren in het archief thuis. Daar kan ik dan onmiddellijk beginnen met de nabewerking, maar daarover later ook ongetwijfeld meer.

Hoewel ik op sommige vlakken wat "kort door de bocht" ging en er nog veel meer tips te geven vallen specifiek voor huwelijksreportages, hou ik het voorlopig hiermee voor bekeken. Ik hoor graag jullie feedback. Proficiat trouwens aan degenen die het tot hier gehaald hebben ;-)


c u soon

Roeland

zondag 14 juni 2009

Welke camera?

Ik krijg de laatste tijd steeds vaker en vaker de vraag: "Welke camera zou ik het best kopen?".  Omdat ik vaak hetzelfde antwoord zit te mailen, dacht ik dat ik mijn advies net zo goed hier in de vorm van een artikel kan schrijven.  Tijd gespaard voor mij en de info is voor iedereen toegankelijk ;-)  Ok let's go...

Eerst en vooral:  ik ben een Nikon gebruiker en ben dat altijd geweest.  Bijgevolg ben ik dan ook niet op de hoogte van de andere merken, op enkele uitzonderingen na.  Dit artikel bevat echter voldoende algemene tips om voor iedereen een hulp te kunnen zijn.  Waarom ik met Nikon werk? Toen ik zoveel jaar geleden begon met fotografie, heb ik van al de grote merken een vergelijkbaar toestel naast mekaar gelegd en gewoon gekozen wat het beste in de hand lag en waarvan de bediening voor mij het meest intuïtief was.  En voor mij was dat Nikon.  Intussen heb ik al duizenden geïnvesteerd aan materiaal, vooral lenzen, dus blijf ik uiteraard bij dat merk.  Tot zeer grote tevredenheid overigens.  Conclusie betreffende het merk:  zolang je kiest voor de "grote merken" (Nikon, Canon, Sony, Pentax,...) denk ik dat het in essentie weinig uitmaakt.

De eerste vraag die je jezelf best stelt bij de aankoop van een fototoestel is deze:  "Wat wil ik ermee gaan doen?".  De meeste mensen willen geen beroepsfotograaf worden, maar zullen eerder antwoorden in de strekking: "Foto's maken van goeie kwaliteit, aanvaardbaar budget, niet te veel gezeul maar toch voldoende creatieve mogelijkheden".  Voor veel mensen gaat het vaak om vakantiefoto's, familiefoto's, kortom "all round gebruik".  Net die mensen komen vaak naar mij voor aankooptips, en voor hen is dit artikel dus bedoeld.

Waarschijnlijk heb je al een klein compact-toestel en wil je nu net iets meer en beter.  Wat je waarschijnlijk zoekt is een reflexcamera met verwisselbare lenzen.  Daarmee heb je een systeem dat je volledig manueel kan bedienen voor het maximum aan controle en creativiteit, maar je kan net zo goed "snel kiekjes maken" in een volautomatische modus.  Je zoekt dus een reflexcamera, maar laat dat aanbod nu net zo groot en onoverzichtelijk zijn!  Voor ik enkele concrete tips geef, misschien eerst enkele basisbegrippen.

Megapixels.  Dat is het aantal "puntjes" waaruit je foto zal bestaan, of iets technischer, het aantal lichtgevoelige diodes dat op de beeldsensor van de camera zit.  Vroeger was een camera met 2 megapixels (of 2 miljoen pixels) al heel wat, tegenwoordig gaan ze vlotjes tot 12 miljoen en meer.  In principe is het zo dat hoe meer pixels de foto heeft, hoe groter je hem zal kunnen uitvergroten en hoe meer details je zal kunnen zien.  Maar laat je hierin niet meeslepen!!  Veel verkopers zullen beweren "hoe meer pixels hoe beter".  Technisch misschien (soms) waar, maar laat je hierin niet vangen.  Persoonlijk ben ik van mening dat een camera met 6 megapixels vaak al voldoende is.  Die foto's kan je, als ze goed belicht en scherp zijn, zonder problemen uitvergroten tot A3 en zelfs groter.  Als je budget beperkt is, hou hier dan zeker rekening mee en koop eerder een camera met net wat minder pixels maar bijvoorbeeld een betere lens (waarover verder meer).

Sensorformaat.  De hierboven vernoemde lichtgevoelige diodes of pixels zitten allemaal naast elkaar op een chip of beeldsensor.  Hoe groter die sensor is, hoe groter dus ook de pixels kunnen gemaakt worden die erop zitten.  Je kan bijvoorbeeld 12 miljoen pixels samenpakken op een sensor zo groot als een vingernagel (zoals in veel compacte toestelletjes en GSM's), maar je kan ze ook op een vlak zetten zo groot als de bekende negatiefbeeldjes van vroeger.  Als de pixels groter worden op de sensor, worden ze ook lichtgevoeliger.  Vandaar dat een camera-telefoon veel minder goed presteert bij weinig licht:  de pixeltjes zijn gewoon te klein.  Gevolg is dan vaak een korrelige foto, met veel ruis zoals dat heet.  Als je een reflexcamera aanschaft is het formaat van de sensor tegenwoordig min of meer altijd even groot, tenzij je kiest voor een veel duurdere "full frame" camera.  Bij deze laatste is de sensor net zo groot als 1 foto op een negatief van vroeger (24 bij 36 mm).  Hierdoor is de beeldkwaliteit in donkere omstandigheden dan ook superieur.  Helaas valt dit type voor velen buiten het budget en de meeste "consumercamera's" hebben dan ook een iets kleinere sensor (zogenaamde APS formaat).  Maar geen nood:  deze camera's presteren voor de doorsnee gebruiker meer dan voldoende!  Zelfs voor de beroepsfotografen is de dure full frame camera nog maar enkele jaren ingeburgerd.  Kortom, het sensorformaat van de camera die je gaat kopen ligt waarschijnlijk al vast (je kan dat overigens niet kiezen en wordt haast nooit expliciet vermeld), tenzij je echt een groot budget hebt en je een full frame camera wil.  Maar ook hier weer: denk na en overweeg om je budget te spenderen aan goeie lenzen!

Nu je iets meer weet over de technische kant van de beeldsensor en zijn pixels, is eigenlijk het belangrijkste al gezegd over de camera zelf (de zogenaamde "body" of camerahuis).  Al de andere eigenschappen van de body zijn eigenlijk bijkomstig:  de sensor maakt je beeld en is dus het belangrijkste.  Toch zijn er enkele dingen die je keuze mee kunnen bepalen.  Als je zelf niet te veel wil nadenken, kies je best een camera die voldoende automatische programma's heeft:  eentje voor landschappen, eentje voor portretten,...  Ik gebruik ze nooit, maar als je zelf geen zin hebt om je te verdiepen in sluitertijden en diafragma's, zijn ze best wel handig.  Maar geen nood:  elke nieuwe camera is hiervan tegenwoordig ruim voorzien, dus ik kan me niet voorstellen dat ze echt een cruciale rol spelen in je keuze.

Wat wel heel handig kan zijn, is een functie die automatisch stof van de beeldsensor verwijdert.  Bij een reflexcamera zal je waarschijnlijk van lens willen wisselen.  Hierdoor zal er onvermijdelijk stof in de camera komen.  Dat stog zie je dan later vaak als kleine zwarte puntjes op de foto.  Daarom hebben veel camera's  een functie waarmee dat stof verwijderd of gedeeltelijk voorkomen wordt.  Als je dus denkt dat je heel veel van lens zal wisselen, kies je best een camera met een dergelijke functie.

Een laatste camera-functie waar ik even iets over kwijt wil is video.  Voor kleine compactcamera's is het maken van filmpjes (in lage resolutie) standaard.  Voor reflexcamera's was dat tot voor kort NOOIT het geval (of toch heel zelden).  Dit komt door de bouw van de camera. Bij elke foto die de camera maakt moet er eerst een spiegel opklappen, waardoor het maken van filmpjes heel moeilijk was.  Tegenwoordig is dat echter bij meer en meer camera's wel mogelijk.  Die filmpjes hebben dan zelfs een hoge resolutie:  HD-video met je fototoestel is dus mogelijk.  Maar stel je de vraag of je dit echt nodig vindt.  Er zijn trouwens nog altijd beperkingen, hoewel die ook snel opgelost zullen zijn:  scherpstelling is soms moeilijk en een fototoestel ligt anders in de hand dan een videocamera, wat de beeldstabiliteit niet altijd bevordert...

Dan komen we aan het tweede hoofdstuk, namelijk de lenzen of objectieven.  Hoewel megapixels en sensor belangrijk zijn voor de beeldkwaliteit, zal het uit mijn eerdere opmerkingen al wel duidelijk zijn dat ik lenzen veel belangrijker vind dan de body of camera.  Zelf maak ik soms nog steeds foto's met een D70 van de eerste generatie.  Deze camera wordt vaak weggelachen omwille van "te oud voor woorden" en "te weinig pixels" en dergelijke.  Maar feit is dit:  de foto's die eruit komen zijn nog altijd hetzelfde als vroeger en dus nog altijd even goed.  Waarom?  De kwaliteit van de foto wordt bepaald door de lens.  Een goeie lens maakt scherpe foto's, zowel op een camera met 6 als 12 megapixels.  Misschien ook weer eerst enkele begrippen die belangrijk zijn voor een lens of objectief.

Brandpuntsafstand.  De technische definitie zal ik je besparen maar je mag dat ruwweg zien als de lengte van het objectief, uitgedrukt in milimeter.  Vaak wordt die echter verkort, zodat bijvoorbeeld een 400 mm objectief niet effectief 40 cm lang zal zijn.  Dit getal bepaalt echter de beeldhoek die de lens in beeld brengt.  Hoe kleiner dit getal, hoe groter de hoek die de foto beslaat.  Wil je dus bijvoorbeeld een open landschap fotograferen dan wil je een groothoeklens, zoals bijvoorbeeld een "14 mm lens".  Wil je echter een dier fotograferen dat ver verwijderd is, dan neem je een telelens, zoals bijvoorbeeld een "300 mm lens".  In de praktijk wordt alles wat lager is dan 35 tot 50 mm, beschouwd als groothoeklenzen en alles wat hoger is als telelenzen.  Het bereik van 35 tot 50 mm noemen we standaardlenzen, omdat ze het meest natuurlijk overkomen en overeenkomen met ongeveer ons eigen gezichtsveld.  Let op dat deze getallen enkel gelden voor reflexcamera's van het zogenaamde kleinbeeldtype.  Een Hasselblad middenformaatcamera heeft bijvoorbeeld een veel grotere sensor, waardoor een 80mm lens eerder als standaard zal bestempeld worden.  Eigenlijk is een 50mm lens enkel standaardlens op een "full frame" kleinbeeldcamera.  Voor de camera's met het iets kleinere sensorformaat, dat je wellicht gaat kopen zoals hoger vermeld, moet je eigenlijk de brandpuntsafstand vermenigvuldigen met een factor om te corrigeren voor de kleinere sensormaat.  Voor Nikon is dat ongeveer een factor 1,5.  Een 50 mm lens wordt dus eigenlijk een 75mm, wat al een kleine telelens is.  Dit is vaak niet echt belangrijk, maar wel goed om in je achterhoofd te houden.  Als je bijvoorbeeld veel landschappen gaat fotograferen, denk dan eraan dat een 24mm lens soms eigenlijk al geen echte groothoeklens meer is...  Voor zoomlenzen vind je tenslotte telkens de uiterste waarden.  Een 24 - 70 mm lens is een lens bijvoorbeeld die je van licht groothoek kan inzoomen tot licht tele.  

Diafragmagetal.  Naast de brandpuntsafstand vind je op een lens ook nog één of twee getallen, voorafgegaan door een "f", die de maximale lensopening aanduiding waarin je kan fotograferen.  De precieze uitleg van het diafragma van de lens hoort eerder thuis in een basiscursus fotografie, maar toch is dit getal op de lens heel belangrijk.  Het bepaalt namelijk hoe geschikt de lens is voor fotograferen bij weinig licht (binnen, 's avonds,...).  Hoe kleiner het getal, hoe "lichtsterker" de lens is, of "hoe meer licht ze opvangt" en dus hoe geschikter ze is voor fotografie bij weinig licht.  Een lens met de aanduiding "50mm f1,8" is dus een standaardlens met maximale opening f1,8.  De "f-schaal" begint bij 1 en loopt voor de meeste lenzen tot ongeveer f32, dus f1,8 is al een heel lichtsterke lens.  Een profesionele lens die ik gebruik is bijvoorbeeld de "24 - 70 f2,8".  Een zoomlens dus met maximale opening f2,8, wat heel goed is voor een zoomlens.  Maar wat als er twee f-getallen op de zoomlens staan?  Vaak zie je bijvoorbeeld "28 - 80 mm f3,5 - f5,6".  Dan betekent dit dat het eerste getal geldt voor het laagste deel van je zoombereik, het tweede getal geldt voor het hoogste deel van het zoombereik.  Met het aangehaalde voorbeeld zal je dus in de groothoekstand nog wel relatief lang kunnen fotograferen in de avond (zonder statief), maar ingezoomd tot 80 mm haal je maar f5,6 wat betekent dat je al heel wat meer licht zal nodig hebben.  Deze lens is dus bijvoorbeeld minder geschikt voor concertfotografie om maar iets te noemen.  Jammer genoeg hebben veel "budgetlenzen" dit als grootste nadeel:  de maximale lensopening varieert met de brandpuntsafstand.  De heel dure objectieven hebben dit vaak niet.  De lenzen die ik gebruik hebben bijvoorbeeld allemaal een constante opening over het hele bereik.  Als beroepsfotograaf maak ik die investering omdat ik weet dat de kwaliteit superieur is, maar als amateur is dat vaak toch een hele grote investering (we spreken over objectieven van 1500€ tot enkele duizenden).

Tot zover de uitleg, maar wat koop je nu het best voor goeie allround doeleinden?  Nogmaals, ik kan alleen advies geven voor Nikon, maar het advies voor de lenzen is ook nuttig voor andere merken, aangezien de objectieven van de verschillende merken vaak in dezelfde lijn liggen.

Wat betreft de body:  wil je videofilmpjes kunnen maken, dan is de D90 een goeie keuze.  Het is de eerste Nikon reflexcamera met deze functie, maar is daarnaaste een heel degelijke camera voor de veeleisende amateurs.  Is video niet zo belangrijk, dan zijn er meer mogelijkheden.  Zo is de D60 een mooie instapcamera als je nog nooit met een reflexcamera werkte.  Voor zijn prijs een degelijk toestel met veel mogelijkheden.  Als je echter ooit al met een reflexcamera werkte en al wat ervaring hebt, dan zal je met de D60 sneller beperkingen ondervinden dan met de, weliswaar duurdere, D90.  Voor de verder gevorderde amateurs, en de hogere budgetten jammer genoeg, is de D300 het bekijken waard.  Deze camera wordt zelfs veel gebruikt door beroepsfotografen:  hij is handig van formaat en toch robuust en degelijk.  Wil je toch echt gaan voor een full frame camera, dan zijn er de D700, D3 en de topper van de reeks:  de D3X.  Het vermelden waard is ook de D5000, de enige reflexcamera met verwisselbare lenzen van Nikon die een draaibaar schermpje heeft:  ideaal voor ongewone camerastandpunten, hoog boven je hoofd of laag bij de grond.  Bij een reflexcamera kijk je trouwens in principe altijd door de zoeker bij het fotograferen.  Als je dat niet ziet zitten, koop dan zeker een camera met "live view" functie, waardoor je ook op het schermpje kan kijken.

Wat de lenzen betreft, is het advies moeilijker en zeer sterk afhankelijk van je budget en je geplande gebruik.  Als je je wil beperken, omwille van plaats- of gewichtsoverwegingen, tot één lens, dan kies je uiteraard best voor een zoomlens met een ruim bereik.  Zo is de Nikkor 18 - 200 mm f3,5 - f5,6 een heel goeie "reislens".   Op reis zal je meestal buiten en overdag fotograferen, dus de beperkte lichtsterkte op 200mm is vaak niet echt een probleem.  Met deze lens heb je een groot bereik in 1 lens, voor een mooie prijs.  Een lens die ik ook altijd aanraad, is de 50mm f1,8.  Een heel lichtsterke lens van schitterende kwaliteit.  Voor een spotprijs te krijgen en ze kan qua kwaliteit moeiteloos concurreren met een pro-objectief van 10 keer zo duur...  Ze weegt overigens heel weinig en is klein en kan dus altijd wel ergens terecht in de fototas.  Ideaal voor als je toch wat foto's wil trekken bij donkere omstandigheden.  

Hopelijk heb je hiermee al een en ander bijgeleerd en kan je nu iets meer onderlegd naar de winkel stappen.  Uiteraard mag me altijd meer uitleg vragen, laat gewoon een comment achter hieronder met je vraag...

Roeland

zondag 31 mei 2009

Slimme foto's met je smartphone

Er is ooit een tijd geweest, toen de dieren nog spraken denk ik, dat je met een mobiele telefoon enkel telefoneerde. Af en toe. Zonder meer. Vandaag de dag krijg je soms de indruk dat telefoneren met een GSM slechts bijzaak is naast tientallen andere functies, de ene al wat handiger dan de andere: emails versturen, agenda bijhouden, spelletjes spelen, surfen op het internet, muziek luisteren, filmpjes kijken en opnemen, en last but not least: foto's maken.

Laat mij dat laatste als fotograaf nu net interessant vinden, hoewel het ooit wel anders geweest is. Waar ik vroeger de eerste was om mijn neus op te halen voor dat mini-cameraatje, ben ik nu de eerste om toe te geven dat het ding mogelijkheden schept. Hoog tijd dus vond ik om even uit te wijden over de "camera-phone".

Waarom ik er hoe langer hoe meer aan verknocht ben? Niet omwille van de technische kwaliteit ervan, want die is en blijft uiteraard inferieur aan die van om het even welk fototoestel (hoewel ook hierin ongetwijfeld ooit verandering zal komen). Simpelweg omdat de beste camera de camera is die je bij je hebt op het juiste moment. Als ik morgen onderweg naar de supermarkt getuige ben van een wereldschokkende gebeurtenis of een unieke creatieve gelegenheid, dan mag ik thuis 20 hoogwaardige en dure camera's liggen hebben, de beste camera op dat moment is de camera die ik bij me heb, en meest waarschijnlijk dus die van mijn telefoon. Uiteraard ben ik als beroepsfotograaf me ervan bewust dat ik best altijd mijn "echte" camera zou bij me hebben. Maar laten we eerlijk zijn: boodschappen doen met een fototas over de schouder? Het gras maaien met een zware camera rond de nek? Waarschijnlijk perfect mogelijk voor de 'die hard' fotografen onder ons, maar gaat toch net te ver voor mij... Maar wil mijn gemakzucht daarom zeggen dat ik op die momenten mijn passie, fotografie, maar moet laten links liggen? Nee dus. En net met die filosofie in gedachten gebruik ik mijn gsm-camera: het perfecte middel om overal en altijd beelden te kunnen schieten.

Daar bovenop komt nog dat het met de toch eerder beperkte technologie van een camera-phone makkelijker is beelden te maken vanuit de buik, zonder het risico te lopen te verdwalen in technische details. Een foto die ik maak voor een klant wordt standaard nabewerkt en dan is het o zo makkelijk helemaal op te gaan in ontelbare schuifbalkjes en parameters van Photoshop, waardoor het vaak moeilijker wordt de essentie van de foto indachtig te blijven. Bij een GSM ontbreken vrijvel alle functies die een moderne pro-camera bieden, en daardoor KAN je niet opgaan in technische details. De enige manier om je beeld te bepalen is het aanpassen van de compisitie en de manier waarop je het onderwerp benadert. Vandaar ook dat ik voor mezelf de volgende beperking opleg: foto's die ik maak met mijn GSM, laad ik nooit in in Photoshop of dergelijke, maar worden enkel in de telefoon bewerkt voor zover dat al mogelijk is. Bewerking blijft dan ook beperkt tot omzetten naar zwartwit en aanpassen van helderheid en contrast, voor zover die twee laatsten al relevant zijn op een dergelijk schermpje. Van de telefoon worden de beelden dan rechtstreeks gestuurd naar mijn Flickr-pagina, zonder tussenkomst van een computer. En op die manier wordt het vaak makkelijker om even terug te keren naar de essentie: het vastleggen van sprekende beelden. En die ervaringen maken me, hopelijk, beter als fotograaf met mijn "echte camera".

Wie mijn filosofische uiteenzetting tot hier heeft volgehouden, wil ik tenslotte belonen met enkele tips die ik in mijn hoofd hou bij het fotograferen met mijn telefoon.

1) Zoals het tegen elke peuter meermaals gezegd wordt, geef ik het volgend advies aan aspirant "telefoon-fotografen": Altijd met twee handjes vasthouden! Hou je telefoon (bij het fotograferen wel te verstaan) met twee handen stevig vast en je verlaagt drastisch de kans op onscherpe foto's door bewegingsonscherpte.

2) Wees je bewust van de technische beperkingen. Bij weinig licht worden de foto's met een telefoon al gauw ZEER pover van kwaliteit, dus wees je er ook van bewust dat dat het geval is. Ook het fotograferen van snel bewegende onderwerpen is vaak vragen om slechte beelden. Kortom: ken de technische beperkingen en probeer ze in je voordeel te gebruiken.

3) Maak gebruik van de voordelen. Je GSM-camera is klein en licht, en is dus uitermate geschikt voor camerastandpunten die met grotere, zwaardere camera's vaak moeilijk of uitgesloten zijn: hoog boven je hoofd, laag tegen de grond, vanuit kleine voorwerpen,... Allemaal dingen die unieke foto's kunnen opleveren die soms alleen met je telefoon te realiseren zijn.

4) Hou het simpel. Minder is meer. Probeer aan de verleiding te weerstaan om "zoveel mogelijk" in beeld te brengen. Composities worden vaak sterker als ze eenvoudiger zijn, minder elementen in beeld betekent ook meer aandacht naar je onderwerp.

5) Maak gebruik van enkele sterke lijnen om de aandacht van de kijker door je foto te leiden. Grafische beelden met een hoog contrast en strakke compositie doen het vaak heel goed met een camera-telefoon.

Ik ben er zeker van dat met deze eenvoudige tips in gedachten je veel plezier kan beleven aan "telefoon-fotografie"! Ik in ieder geval wel...

Bezorg me gerust de beelden die je zelf maakte met je telefoon. Misschien wel een leuk idee om alle eventuele inzendingen in een aparte gallery te plaatsen op mijn website of Flick-pagina.

Veel plezier en stuur maar door die resultaten!

Roeland.

dinsdag 7 april 2009

Studio-setup

Op allerhande fora en dergelijke lees ik regelmatig vragen van mensen die worstelen met het maken van foto's tegen een witte achtergrond. Zoals beloofd een tijdje geleden, bij deze dan ook wat meer uitleg.

Om te beginnen even dit.  Ik ben me bewust dat de manier die ik gebruikte en hier beschrijf, verre van "de juiste en aanbevolen" manier van werken is.  Ik wil hier alleen maar aantonen dat je ook met beperkte middelen al mooie resultaten kan bereiken.  Ik heb hier dus geprobeerd om zo weinig mogelijk materiaal te gebruiken.  Een experimentje met andere woorden...

Eerst en vooral de ruimte zelf.  Ik heb voor de gelegenheid mijn zolder, die normaal enkel gebruikt wordt voor beeldbewerking en als kantoor, omgetoverd tot geïmproviseerde studio.  De ruimte is 4,5 meter bij 8,5 meter en heeft een maximale plafondhoogte van 2,5 meter.  Zoals je op de foto kan zien zijn de plafonds afgeschuind (het is en blijft een zolder natuurlijk), wat meteen een van de grootste beperkingen is.  De achtergrondrollen kunnen hierdoor net niet hoog genoeg om bijvoorbe
eld een volwassen persoon ten voeten uit te fotograferen.  Maar voor het fotograferen van pakweg een baby in een wasmand is dat geen probleem.  Als de ruimte nog iets langer was, bv 12m in plaats van 8,5m, dan zou er aanzienlijk veel minder frustratie aan te pas komen, maar verder hierover meer.

Het achtergrondsysteem is een verplaatsbaar Manfrotto-systeem dat ook veelvuldig op locatie gebruikt wordt.  2 statieven en een dwarsstuk met daarover de rol achtergrondpapier, in dit geval een witte rol van 2,75m breed.  Veel mensen denken dat hiermee de kous af is voor het fotograferen tegen een WITTE achtergrond.  Niets is ec
hter minder waar.  Als je de witte rol zonder meer fotografeert met je onderwerp ervoor, is de kans zeer groot dat je achtergrond grijs zal zijn in plaats van wit.  Niet wat we willen dus.  Om het wit ook echt wit te laten worden (zonder te hervallen in flauwe wasproduct-grappen), moet de achtergrond belicht worden.  Meer nog, op de achtergrond moet ongeveer 1 à 2 stops meer licht vallen dan op je onderwerp.  Voor wie dit even te technisch is:  laat een reactie na voor meer uitleg hierover.  Om die achtergrond nu te belichten zijn er tientallen verschillende manieren.  Maar ik ga hier voor de meest eenvoudige, en een manier die voor de meeste amateurfotografen denk ik het best haalbaar is.  Achter het onderwerp (wasmand) leg ik een standaard reportageflits, in dit geval een Metz 54 MZ3.  Die flits wordt gericht op het midden van de achtergrond en ingesteld op halve kracht (in dit geval).  Hoewel voor de verbinding met de camera kan gekozen worden voor een gewone syncrokabel, koos ik hier voor de draadloze Pocketwizzards.  Op die manier hoef ik achteraf niet uit iedere foto de kabel weg te shoppen, maar het is een optie uiteraard.  

Volgende stap is het belichten van je onderwerp.  Dat onderwerp staat best zo ver mogelijk van de achtergrond om allerlei narigheid te vermijden.  Als je te dicht bij je achtergrond werkt, zal van die achtergrond zoveel licht weerkaatsen naar je onderwerp, dat dat laatste helemaal "opgaat" in de achtergrond.  Op de bovenste foto zie je dat mijn onderwerp (ja hoor, de wasmand) zeer dicht bij de witte rol staat.  Dat was in dit geval bewust, omdat ik ook de ondergrond volledig wit (dus uitgebrand wit, zonder detail) wil weergeven, met uitzondering van een kleine schaduw.  Voor bijvoorbeeld close-ups staat het onderwerp ongeveer 4 meter van de achtergrond (dus halverwege de ruimte die ik hier gebruik)!  Enkel op die manier zorg je ervoor dat je achtergrond en onderwerp onafhankelijk van mekaar en dus correct kan belichten.  Als lichtbron voor het onderwerp kan je kiezen voor een tweede reportageflits, maar ik maakte het mezelf moeilijk door te kiezen voor een Visatec studioflits.  Deze studioflits geeft veel meer lichtoutput dan de kleine reportageflits.  Omdat de achtergrond MEER licht moet krijgen dan het onderwerp, was het logischer om de studioflits voor de achtergrond te gebruiken.  Maar ik ben koppig , dus ik werk deze keer omgekeerd...  Zelfs op de laagste stand is de lichtopbrengst van de studioflits nog te hoog om "onder" die van de reportageflits te blijven.  Geen probleem, ik richt de Visatec met softbox niet rechtstreeks naar het onderwerp, maar in een zogenaamde "zwarte vlag".  Die aborbeert in dit geval het meeste licht, waardoor enkel wat heel diffuus strooilicht het onderwerp bereikt.  En op die manier is de power van de studioflits mooi getemd en blijft de lichtopbrengst netjes onder die van de achtergrond, zoals het hoort.  Meestal is het even zoeken naar de juiste verhoudingen tussen de lichtbronnen.  Leve het schermpje van de digitale camera, of de lichtmeter als je die hebt (ik gebruikte hem hier voor het eerst in maanden).  Zoals gezegd ballanceer je de lichtbronnen zodanig uit dat de achtergrond 1 à 2 stops meer krijgt.  Daarbij let je op overstraling of licht dat reflecteert vanaf de achtergrond naar je onderwerp.  

Dan rest er nog enkel het fotograferen zelf.  De instellingen van de camera zijn eenvoudig:  sluitertijd doet er niet toe want je werkt in een donkere ruimte enkel met flits.  Het diafragma kies je in funtie van bijvoorbeeld de gewenste scherptediepte en de prestaties van je objectief.  Op dat gekozen diafragma heb je de belichting van zowel onderwerp als achtergrond eerder afgestemd. 


Dan nog eens de minpuntjes van deze opstelling.  Ten eerste het feit dat de reportageflits vlak achter het onderwerp licht, met als gevolg dat die achtergrond vlak achter het onderwerp net iets lichter zal zijn dan aan de rand.  Hierdoor is het probleem van overstraling moeilijk te beheersen en voelt aan als ballanceren op een slappe koord.  Ik let dan ook op dat het lichtste gedeelte van de achtergrond maar net voldoende overbelicht is.  In dit geval is de doek die links uit de wasmand hangt maar heel miniem doortekend en gaat al bijna op in de achtergrond.  De randen van de achtergrond zullen al niet meer wit zijn, maar heel licht grijs.  Niet ideaal, maar makkelijk te corrigeren in Lightroom of Photoshop.  In dit specifieke geval was het overigens geen probleem, omdat het onderwerp voldoende klein was en gefotografeerd werd met een 100mm brandpunt, waardoor slechts een klein deel van de achtergrond in beeld kwam.  Het "onderbelichte" deel van de achtergrond viel mooi buiten beeld.  Trouwens, het uiteindelijke beeld zoals hierboven en eerder al gepubliceerd, is een nabewerking van een veel nauwer gekadreerd beeld hieronder.  Een witte achtergrond is heel makkelijk uit te breiden in Photoshop.  Door het onderwerp zo nauw mogelijk te kadreren, spaar je niet alleen studioruimte, maar ook megapixels.  Je onderwerp vult nu namelijk een veel groter deel van de 12 miljoen pixels van de camera-sensor.


Hopelijk is was deze uitleg een beetje duidelijk voor de mensen die ernaar vroegen.  Vragen zijn uiteraard altijd welkom in de comments of via mail.  Ik hoop hiermee wel bewezen te hebben dat een supergrote studio met veel materiaal niet nodig is om toch creatief te kunnen zijn.

Tot de volgende,

Roel

zondag 23 november 2008

Nieuw speelgoed


Bijna een volle maand geen teken van leven op website of blog: ik geef toe, schandaliger kan bijna niet. Het excuus is zowaar nog erger en meer cliché kan niet: geen tijd. Hoewel er wel "verzachtende omstandigheden" zijn. De overschakeling van PC naar Mac zorgde ook wel voor enige vertraging, maar straks hierover meer.

Ook enkele opdrachten hadden voorrang, waardoor de blog even links bleef liggen. Een opdracht die onverwachts veel nabewerking vroeg was een reeks foto's van een dressing in opdracht van de verdeler ervan. Bedoeling was om foto's aan te leveren die een overzicht gaven van de indeling van de dressing. Aangezien een dressing een vaak wel heel kleine ruimte is, was dit toch wel een uitdaging. Daarbij komt nog dat de open legplanken gevuld waren met de meest uiteenlopend gekleurde kledingstukken, wat uiteraard een "harmonische" foto nog wat moeilijker maakte. Sommige dingen werden ter plaatse aangepast, maar sommige dingen moesten jammer genoeg achteraf bijgewerkt worden om een wat rustiger beeld te krijgen. Het is namelijk niet de bedoeling dat ik een hele avond doorbreng met het herschikken van kasten. Voor alle duidelijkheid: de foto's werden gemaakt bij klanten van de opdrachtgever, dus het is de bedoeling de overlast voor die mensen tot een minimum te beperken. Kortom: het was wat kunst- en vliegwerk, maar het resultaat was ok. De overzichtsfoto's zullen niet in mijn portfolio belanden, maar de detailfoto's (zie bovenaan) konden me meer bekoren. Belangrijkste is voor mij in zo een geval natuurlijk dat de klant tevreden is, en dat was wel het geval. Ik ook tevreden dus.

De nabewerking van deze foto's gebeurde trouwens voor het eerst op de nieuwe Mac Pro. De levering hiervan liet wat langer op zich wachten, maar intussen is alles min of meer geïnstalleerd.
Op de foto hierboven zie je mijn voorlopige opstelling. Voorlopig, want alles moet uiteindelijk een plaats krijgen in de nieuwe werkruimte die nog "in aanbouw" is. Het huidige bureau is aan de kleine kant, alles staat wat te vol, maar er zijn ergere dingen in het leven. Met een groter bureau zullen de nu nog her en der verspreide externe harde schijven een discretere en eigen plaats krijgen, met een usb-hub worden alle kabels dan wat weggewerkt zodat alles wat "properder" wordt. Belangrijkste op dit moment is dat alles werkt, en dat mijn workflow intussen min of meer op punt staat met het nieuwe systeem. Dat laatste was trouwens toch wat minder evident dan ik had verwacht.
Ik had de overschakeling van Windows naar Mac OS X zelf niet moeilijker verwacht dan bijvoorbeeld een upgrade van Windows XP naar Vista, maar dit viel toch wat tegen. Voor iemand zoals ik, die NOOIT met Apple gewerkt had, zijn er toch wel wat fundamentele veranderingen die tijd nodig hebben om aan te wennen. Zo heb ik bijvoorbeeld voor het eerst in mijn leven een kwartier moeten zoeken hoe ik de CD/DVD-drive open kreeg! Wie zoekt de eject-knop van dat ding nu ook op toetsenbord, of sterker nog gewoon in de Finder (Mac equivalent van Windows Explorer). Zulke dingen wennen natuurlijk snel, maar vragen in het begin toch wat meer tijd. Na enkele dagen echter was ik al volledig verslaafd aan de Mac! Het is gewoon een verademing om te werken met een systeem waarin alles gewoon werkt en blijft werken. Met de PC had ik vaak problemen met externe harde schijven die niet meteen herkend werden, drive letters die veranderden of dubbel gebruikt werden, terwijl de Mac hier helemaal geen problemen mee heeft. Er was even een probleem met een kaartlezer in combinatie met een externe harde schijf, maar dit bleek gewoon aan de kaartlezer te liggen. Even een andere ingeplugd en alles loopt nu als een trein. Intussen heb ik ook een introsessie OS X achter de kiezen, waarbij een en ander ook duidelijker werd (ik heb daar bijvoorbeeld ontdekt dat er wel degelijk een rechtermuisknop zit op een Mighty Mouse, die miste ik namelijk nogal erg: CTRL-klik is echt niks voor mij).


Kortom, ik heb me bij de overschakeling naar een nieuw systeem toch af en toe gevoeld als iemand die nog nooit een computer had gebruikt. Maar nogmaals: de moeite was het meer dan waard. Ik ben volledig verkocht aan de "apple way of doing things".

Niet alleen mijn "werkervaring" gaat erop vooruit (mijn iTunes muzieklijst begint stilaan uit de hand te lopen), ook de efficiëntie en kwaliteit hebben er baat bij. Backups bijvoorbeeld. Mijn foto-archief werd vroeger natuurlijk ook degelijk "gebackuped", maar voor de meer dagdagelijkse dingen als mails en dergelijke was dat een ander verhaal. Met mijn PC workflow vroeg dit toch wel enige discipline. Dankzij Mac's Time Machine, wordt alles nu automatisch en volledig op de achtergrond weggeschreven, elk uur opnieuw. De interface van Time Machine is trouwens iets waar ik enkel vol ontzag het hoofd voor kan buigen: ongelooflijk mooi gedaan en ongelooflijk makkelijk in gebruik. Jammer dat backups van het foto-archief niet op die manier beheerd kunnen worden, maar daar is Time Machine nu eenmaal niet voor bedoeld.

Het mag dus duidelijk zijn: ik ben een Happy Chappy met de nieuwe investering en heb er dan ook geen spijt van.

En nu "back to business", tot de volgende!

dinsdag 16 september 2008

Het aftellen begint

Aftellen niet alleen naar de voorstelling van Photoshop CS4 zoals eerder aangekondigd, maar ook aftellen naar de levering van mijn nieuwe 'fotocomputer': een Mac Pro. Jawel hoor, deze ooit die-hard PC fanaat gaat van kamp veranderen en heeft vandaag bij Easyware in Leuven een Mac systeem besteld.

Waarom Mac? Vroeger zwoer ik, als toen nog redelijk fanatiek gamer, bij PC omwille van de hoeveelheid beschikbare software en omdat ik graag 'sleutelde' aan mijn computer. De laatste jaren echter is mijn computergebruik volledig toegespitst op fotografie en de daarbij behorende administratie (tekstverwerking en spreadsheets). Neem daarbij nog de vele problemen met virussen, incompatibele hardware en drivers, talloze systeemcrashes en dergelijke, en ineens leek een overstap naar Mac helemaal geen gek idee meer. Mijn huidige PC-configuratie is trouwens zeker aan vervanging toe, want ik heb het gevoel dat ik bij mijn postproductiewerk meer naar voortgangsbalkjes zit te kijken dan creatieve bewerking zit uit te voeren.

Kortom, een weloverwogen switch naar 'de andere kant'! Dat maakte de beslissing er natuurlijk niet minder makkelijk op, want het is en blijft een serieuze investering. De keuze is uiteindelijk uitgegaan naar een '8 core' Mac Pro met bijbehorend 24 inch cinema display. Dit systeem zal aangevuld worden met een huidige tweede monitor om de beeldbewerking nog aangenamer te maken. De bestelling van al dit moois werd vandaag geplaatst dus het afwachten kan beginnen (het is wachten op het beeldscherm en enkele aanpassingen aan de configuratie). Ten gepaste tijde mogen jullie hier dus meer info over verwachten, en uiteraard mijn bevindingen na de eerste ervaringen.

Uiteraard gaan al die hardwareveranderingen gepaard met de nodige planning en voorbereidingen. Mijn fotoarchief staat uiteraard altijd netjes op externe harde schijven, volledig in tweevoud om verlies aan data zoveel mogelijk uit te sluiten, dus de foto's zullen normaal gezien meteen beschikbaar zijn op het nieuwe systeem. Gegevens zoals emails, boekhouding en contactgegevens van klanten en leveranciers zijn echter een ander paar mouwen. Die worden momenteel keurig samengebracht met andere cruciale bestanden om dan later zo vlot mogelijk te kunnen overzetten.

Tenslotte is er ook natuurlijk het software-aspect, hoewel dit wel zal meevallen hoop ik. De Mac zal namelijk enkel en alleen gebruikt worden voor fotobewerking en aanverwanten, dus de hoeveelheid software is beperkt: Lightroom en Photoshop, met daarnaast Final Cut voor een occasioneel filmpje. Final Cut wordt een nieuwe aankoop, samen met een nieuwe licentie voor Photoshop CS3 (achteraf wordt die, als het de investering waard is, geupgrade naar CS4). De licentie voor Lightroom 2 is al even in orde. Voor het administratieve werk neem ik waarschijnlijk op de Mac mijn toevlucht tot OpenOffice. De PC blijft daarvoor ook nog beschikbaar trouwens. De PC houd ik daarnaast ook nog beschikbaar om bepaalde bestanden te controleren voor klanten die met PC werken (om compatibiliteitsproblemen te vermijden).

Nu ik het tenslotte toch heb over OpenOffice brengt me dit naadloos bij de afsluiter van vandaag. Mensen die nog andere 'Opensource' software gebruiken mogen dit altijd melden. Ik plan binnenkort een artikel met tips en links naar gratis software voor allerlei doeleinden, dus alle input is welkom. Katrien, nogmaals bedankt om 'The Gimp' nog eens onder mijn aandacht te brengen. Ik sta bij deze dus open voor alle suggesties om mijn reeds bestaande lijstje aan te vullen.

Spread the word!

Roeland

maandag 15 september 2008

Adobe Photoshop CS4

Even een snelle update tussendoor. Velen onder jullie weten het misschien al, maar de volgende versie van Adobe Photoshop, namelijk Photoshop CS4, wordt weldra voorgesteld door Adobe. Voor wie als eerste een blik wil werpen op deze nieuwe software, is er hier een link waar je je kan registreren om een webbroadcast bij te wonen op 23 september.

Greets!

woensdag 27 augustus 2008

Nieuwe Nikon: D90!

Even een snel nieuwtje tussendoor: Nikon kondigt een nieuwe reflexcamera aan: de D90. Nikon richt zich hiermee op de betere amateurs. Enkele specificaties:

  • 12,3 megapixels

  • D-movie functie

  • Lage ruis-niveau's in hogere ISO waarden

  • 11 scherpstelpunten

  • 3 inch LCS scherm

  • 4,5 beelden per seconde

  • GPS tagging

  • Gezichtsherkenning



Opvallend is de mogelijkheid om filmpjes te maken met de camera (resolutie 1280x720 pixels). Samen met een ruim assortiment aan lenzen is dit een grote troef voor creatievelingen die zich ook aan bewegend beeld willen wagen.

Ook de gezichtsherkenning is een handige feature, althans volgens mij. Vooral als je veel portretten en groepsfoto's maakt: de camera zoomt automatisch in op het gezicht zodat je snel kan controleren op 'gesloten ogen'.

Voor een uitgebreide lijst met kenmerken en meer uitleg ga je best kijken op de website van Nikon. Over de beschikbaarheid heb ik nog niets kunnen terugvinden....

Misschien alvast een voorschotje vragen aan de Kerstman of Snieklaas?

maandag 4 augustus 2008

Nieuwe GSM


In een vorig artikel was al een foto te zien die ik maakte met mijn telefoon (10 jaar geleden betekende deze uitspraak gegarandeerd psychiatrie), maar aangezien ik zodanig weg ben van het toestel, misschien toch een woordje uitleg. Het feit dat mijn vorig toestel stilaan de geest begon te geven was deze keer niet de enige reden om in de buidel te tasten. Onder het motto "een goeie fotograaf heeft ALTIJD een fototoestel bij", wou ik deze keer een GSM met een behoorlijke camera ingebouwd. Nu weet ik ook wel dat gelijk welke camera-telefoon niet kan tippen aan een deftig fototoestel wat beeldkwaliteit betreft, maar ik moet wel toegeven dat de technologie tegenwoordig echt wel ver staat. De motivatie van mijn aankoop lag daar dan ook: een 5 megapixel sensor en een Carl Zeiss lens! Uiteraard is het dynamisch bereik van zo een sensor redelijk beperkt en mag je geen haarscherpe beelden verwachten van een lensje zo groot als een vingernagel, maar om wat snelle kiekjes te maken voor pakweg een weblog, is de kwaliteit, lijkt mij, meer dan voldoende.
Kortom, vanaf nu heb ik ALTIJD een camera bij de hand. Niet alleen een camera trouwens, maar ook radio, MP 3 speler, agenda, videocamera, spelcomputer, GPS (ja hoor: GPS), internetverbinding,... Gewoon ongelooflijk wat die dingen kunnen tegenwoordig. Laat ons dus duidelijk zijn: het ideale speelgoed voor de grootsten(?) onder ons...
Gezien mijn niet te stuiten enthousiasme over het apparaat, vond ik het dan ook niets meer dan mijn plicht om het ding op een behoorlijke manier te fotograferen. Hierboven dus het resultaat. De foto is niet helemaal gelijk ik hem wou, dus later doe ik dit zeker nog eens over. Deze vond ik echter wel dicht genoeg bij het gewenste eindresultaat om hem hier te publiceren. Wat zou ik graag verbeterd zien aan de foto: de toetsen van het toestel zijn vind ik niet mooi belicht en de bovenrand moet meer afsteken tegen de achtergrond. Dit laatste is trouwens wel min of meer het geval in het originele beeld, maar door de jpeg-compressie in de kleine foto hier is dit verloren gegaan blijkbaar. Maar het blijft dus een reden voor mij om niet 100% vrede te nemen met deze foto.
Mensen die geen boodschap hebben aan hoe ik deze foto maakte, kunnen met een gerust hart het volgende overslaan, want hier volgt de toelichting bij de foto. De telefoon staat op een zwart stuk stof op een tafel. Ja inderdaad, een stuk stof en geen glasplaat! De reflectie werd achteraf in Photoshop toegevoegd. Normaal zou ik wel met een glasplaat gewerkt hebben, maar veel van mijn studio-attributen zijn op dit moment niet toegankelijk wegens verbouwingen aan onze zolder, dus ik moest hier wat improviseren. Ook tegen de achtergrond hangt een zwart stuk stof. Het apparaat werd zo goed mogelijk ontdaan van stof en vingerafdrukken, je zou verschieten hoeveel minuscule stofjes zich laten zien op dergelijke foto's! Dan de belichting. Voor een dergelijk effect is 'subtiel' volgens mij de boodschap, dus ik koos voor gereflecteerd licht in plaats van direct licht. Zowel links als rechts van het toestel, schuin vooraan, staat een stukje wit karton, net buiten het beeld. Op elk stukje karton werd een flits gericht. Het licht van de flitsjes werd met een snoot (een soort van buis die het licht in een bepaalde richting stuurt) tot een heel nauwe straal omgevormd, om te voorkomen dat direct licht naast het karton zou komen en in de lens viel. Het licht werd dan door het karton gereflecteerd naar de GSM. Doordat het licht weerkaatst werd (gebounced), werd het veel zachter en diffuser, en werd de reflectie in het toestel veranderd in een dun lijntje in plaats van een helder puntje. De randen van het toestel werden zo subtiel afgetekend tegen de achtergrond. De flitsen die ik gebruikte zijn trouwens gewone 'speedlights', de flitsers die je normaal gewoon op je camera zet. Ze zijn klein en compact in vergelijking met de grote studioflitsen, waardoor ze makkelijker te gebruiken zijn om kleinere voorwerpen uit te lichten. Bijkomend voordeel is ook dat je alle toebehoren makkelijk zelf kan maken uit karton en dergelijke (snoots, grids, gobo's,...) want de flitsjes worden niet (of toch niet zo gauw) warm, zijn kleiner en makkelijker om dingen aan te bevestigen (velcro, tape,...). Door de sluitertijd van de camera zo snel mogelijk te houden (1/250e, de maximum synchronisatietijd van de Fuji S5), werd het omgevingslicht buiten spel gezet (achter mij zat een raam waar daglicht door naar binnen viel).

Later ongetwijfeld meer over materiaal en techniek!