Bekentenis

Net een opdracht gekregen: psychiater op rust fotograferen voor een tijdschrift. Superleuke opdrachten vind ik dat, maar niks zo erg dan de telefoon moeten pakken en aan een wildvreemde moeten vragen of je zijn foto mag komen maken. Al honderden keren moeten doen, maar blijft een harde noot...

Roel

Zalig Kerstfeest...

Het is de nacht van 25 op 26 december, 01u30. Ik heb al een hele avond pijn aan mijn rug en kan bijgevolg niet slapen. Ik heb me net met veel moeite van mijn bed naar de zetel gesleurd en heb dan maar besloten om mijn hoofd leeg te schrijven. En geloof me: it ain't gonna be prety... Dus aan hen die op zoek zijn naar luchtig proza: dit artikel is niet voor jullie, thank you, come again.

De tijd van het jaar is er perfect voor en mijn gemoedstoestand nog meer: goeie voornemens. En geloof me: it ain't gonna be prety...;-) Na ruwweg twee en een half jaar bloggen wordt het stilaan tijd voor een nieuwe aanpak. Alles wat ik hier ooit schreef kwam dan wel recht uit het hart, maar er is ruimte voor verbetering. Eerlijk en open zijn is namelijk oh zo makkelijk als alles van een leien dakje loopt, maar de andere kant van de medaille tonen ligt toch net iets gevoeliger. Want geef toe: wie toont er graag zijn donkere kant? Wie loopt er te koop met zijn scherpe kantjes? Wie geeft graag toe dat niet altijd alles even vlot loopt? Niemand. Maar vanaf nu ga ik proberen. Proberen om ook de andere kant van het verhaal te tonen. En waar ga ik die moed vandaan halen? Simpel: het besef dat letterlijk alle andere fotografen identiek hetzelfde meemaken, maar het gewoon niet openlijk toegeven. Lezers van mijn blog zullen uiteraard ook de blogs van andere fotografen volgen en horen het nu dan ook waarschijnlijk in Keulen donderen. Ook ik lees al die blogs en op het eerste gezicht inderdaad: allemaal succesverhalen, niks dan schitterende foto's en we hebben de opdrachten maar uit te kiezen. Ik kan je één ding op een blaadje geven: een fotograaf die beweert dat het allemaal rozegeur en maneschijn is, dat hij zich nooit zorgen maakt of nooit twijfelt? Die liegt. Het feit dat je dit niet leest op de blogs of websites, fora en facebookstreams wil gewoon zeggen dat het niet cool is zoiets toe te geven. Het wordt niet verwacht. Je MOET zeggen dat het goed gaat, want dat is beter, cooler. Iedereen moet toch weten dat je succesvol bent? Aan alle fotografen: durf je het toegeven? Ik wel, bij deze en in de toekomst nog meer: als ik twijfel zal het hier te lezen zijn. Dus voor een portie leedvermaak: één adres, hier bij mij.

Dit inzich is er bij mij gekomen na een gesprek met adrukspecialist Bert Verlinden, toen hij stopte met zijn zaak (die ik nog alle dagen mis). "Alle fotografen klagen hier steen en been. De markt verandert en iedereen voelt het." En meer van dergelijke uitspraken, minstens vijftien minuten lang. Noem me naïef, maar als iemand met zijn ervaring en achtergrond zoiets zegt, dan hecht ik daar meer belang aan dan aan de blog van een fotograaf die zichzelf probeert te verkopen. Want hoe je het ook draait of keert: een blog is een marketingtool zoals alle anderen. Of waarom denk je dat iedereen plots aan het bloggen ging? Omdat we vinden dat we zo veel interessants te melden hebben? Misschien. Sommigen. Maar meestal doen we het gewoon omdat we weten dat het meer hits oplevert in Google. Want hoe vaker een zoekterm gevonden wordt op een site of blog, hoe hoger je scoort in Google. En jezelf en je werk in de verf zetten is altijd goed. Komt goed over begrijp je wel?

En bij zoekmachines zijn we als fotograaf zwaar benadeeld, want een foto bevat nu eenmaal weinig doorzoekbare tekst (op de Alt-tekst en titel na). Dus als je wil dat je foto-site gevonden wordt, kan je maar beter zorgen dat er tekst op staat, en liefst zo veel mogelijk. En DAAROM gaan wij fotografen zo ijverig aan het bloggen. Let op: ik zeg "wij". Want jawel hoor: Van de Velde Roeland pleit schuldig! Ook ik schreef geregeld dezelfde idiote rommel als al die anderen: verslagje van een opdracht hier, linkje naar een interessant filmje daar,... Het geweten was gesust, het ideaal gemiddeld aantal blogposts is weer gehaald dus we kunnen weer verder. Het woordje "reportage", "fotografie", blablabla komt weer meer voor op onze site, dus alles loopt gesmeerd. En hoe weet ik dit zo zeker? Omdat ik ook de marketingblogs en business-sites volg waar ons geleerd wordt dat we het zo moeten doen voor maximaal resultaat. En toegegeven: het werkt nog ook. Na ieder artikel dat je schrijft piekt de traffic op je site. Dus zijn we goed bezig en dus doen we verder. Nog meer marketingblabla om bandbreedte aan te verspelen. Want daar zit iedereen op te wachten... En dan wordt bloggen een karwei. Een sleur. Er komen niet al te veel reacties op de artikels (wat een verrassing, want wat valt er nu te reageren op die zelfpromotie?) en je gaat je afvragen of het nog wel nuttig is. Alsof een blog ook nuttig moet zijn. In mijn ogen is het simpel: ik blog vanaf nu niet meer voor een reden, maar gewoon omdat ik er zin in heb. En als ik geen zin heb blog ik even niet. Ik zie de vingertjes van de marketingguru's al de lucht in gaan, maar so be it.

Is elke blog dan onoprecht? Is elk artikel fake? Nee hoor, helemaal niet. Er zit best wel interessante lectuur tussen... af en toe, hier en daar, als je heel goed zoekt. En net dat zoeken is er teveel aan. Ik heb geen zin om alle dagen te gaan zoeken naar goeie inhoud in een stroom van banaliteit die er enkel staat om de auteur ervan in the spotlight te stellen, omdat die weet dat het beter is voor zijn zaak. Ik heb ook geen zin om te reageren op een artikel van iemand anders omdat ik weet dat ik zo ook lezers naar mijn blog haal. Als ik reageer op een artikel is dat omdat ik iets te zeggen heb. Als ik niks te zeggen heb dan zwijg ik. Simpel.

For me no more. Ik heb veel fotografen hun blogs leren lezen "tussen de regels" en ik hoop in de toekomst niet meer in dezelfde val te trappen. Ik heb geen zin meer om inhoud te verzinnen die politiek correct is of marketing-gewijs beter verantwoord. Vanaf nu is het wat het is. Ik wil de dingen schrijven zoals ik ze ervaar, niet zoals ik verwacht word ze te ervaren. Ik wil schrijven wat ik denk, niet wat ik verwacht word van te denken. En is dat een domme keuze? Misschien. Als in de toekomst blijkt dat dit een stom plan was, dan is het zo. Dat is mijn visie en die is te nemen of te laten. Vanaf nu schrijf ik niet meer voor mogelijke klanten, niet meer voor betere Google-resultaten en niet meer voor andere fotografen. Ik schrijf enkel nog voor mezelf. Over dingen waar ik wil over schrijven. Over wat ik denk en voel. Over wat ik wil delen. Goed of slecht. Interessant of niet. For you to decide...

Trouwens, niet alleen in blogs lees je best tussen de regels. Al eens gekeken op Flickr, Twitter of Facebook? Je kent ze vast wel, die fotografen die de magische grens van 5000 facebook-vrienden bereikt hebben. Sommigen lijken te denken dat er een beloning wordt uitgereikt bij het ronden van die kaap, want ze gaan als gekken tekeer om eender welke wildvreemde te kunnen "toevoegen". Hoe weet ik dit? Been there, done that, ZO weet ik het. Terwijl het te belachelijk is voor woorden... Het is wetenschappelijk bewezen dat de mens niet eens in staat is om 5000 namen te onthouden, laat staan 5000 mensen te kennen. "Kennen" zoals in "persoonlijk kennen". Afhankelijk van hoe je het woord "vriend" definieert, heeft onderzoek uitgewezen dat de menselijke hersenen ongeveer 125 vriendschapsrelaties kunnen onderhouden. De enige reden die er dus is om 5000 namen in die lijst te zetten, is omdat dat 5000 mogelijke klanten zijn. Of 5000 "leads", "business-opportunities". Hoe groter je netwerk, hoe beter. Toch? En dat dat netwerk gevuld is met 4800 mensen die we van haar of pluim kennen, daar malen we niet om. Begrijp me niet verkeerd: er zijn best wel mensen die het volgen waard zijn. En die mensen zijn populair, heel populair. Het grote deel van hun volgers volgt ze omdat ze interessant zijn, maar een deel van hun aanhang volgt ze omdat ze zo zelf meer aanhang kunnen krijgen. Zo werkt het nu eenmaal. En daar is niks mis mee. Maar vergeef me als ik moet lachen als ik zie hoe de fotograaf van om de hoek, die als de beste baby's in bloempotten fotografeert, druk bezig is om zijn vriendenlijst op Facebook naar de kaap van 2000 proberen te sturen. 2000 baby's die ook in een bloempot willen gefotografeerd worden misschien?

Of ga eens kijken op Flickr. De site bij uitstek om je foto's te delen en te laten bekritiseren. Is het je daarbij trouwens nooit opgevallen dat elke foto een "great shot" is? Ik daag je uit: zet de grootste mislukking uit je fotografische carrière op Flickr, en het zal niet lang duren voor iemand dit een "super picture, well done!" vindt. En waarom vindt die persoon dat? Omdat die weet dat de kans groot is dat jij nu ook een foto van hem "magnificent" gaat vinden. Niks meer, niks minder. Voor wat hoort wat. You scratch my back, I scratch yours.

Zoals ik al zei: for me no more. Enkel nog wat ik wil, niet meer wat ik moet. Ik wil nog zo veel toevoegen aan dit verhaal, over visie, over passie voor een vak,...

Het is de nacht van 25 op 26 december, 03u27. Ik heb al een hele avond en nacht pijn aan mijn rug en ik moet slapen. Liesbeth moet werken morgen (straks) en ik ben bij de kleine. Ik ga niet geslapen hebben en het wordt zwaar. En dat is de realiteit. Corneel wil spelen, papa wil slapen. Papa moet werken. Dat is de realiteit. En die is hard.

Het is 03u30 en ik ga klikken op "Bericht publiceren". Eindelijk.

Tot binnenkort, als ik zin heb!

Niks te maken met fotografie...

... en toch ook weer wel. Ik heb het hier al gehad over creativiteit, recente opdrachten, technische tips,.. noem maar op. Maar vandaag even iets anders, namelijk: prijsoffertes! En niet noodzakelijk die van mij, integendeel.

Tijdens onze huidige zoektocht naar een aannemer voor het aanleggen van onze tuin, komen de offertes hier met de regelmaat van de klok naar binnen gewaaid. Waarom vraag je offertes? Om te kunnen zien wie er hoeveel centen vraagt voor welke werken, en om te kunnen vergelijken. Groot is dan ook mijn verbazing (en frustratie) als ik offertes lees waarop enkel een uurprijs vermeld staat. Bijvoorbeeld: "Grondwerken: 60€ / uur excl. BTW". Ik snap als niemand anders dat een degelijke offerte opstellen wat tijd in beslag neemt. Maar wat heeft een klant in godsnaam aan een uurprijs? Hoeveel uur gaat er gewerkt worden aan een klus? 2u? 2 dagen? Dergelijke offertes gaan uiteraard recht de prullenbak in. Ik mag in zulke gevallen overduidelijk niet weten wat het hele verhaal zal kosten, en dat is nu net wat ik WEL wil weten.

Net vanuit die filosofie werk ik al lang niet meer met een uurloon in mijn offertes, maar met totaalprijzen. Iemand vraagt me bijvoorbeeld hoeveel het zal kosten voor het fotograferen van een aantal producten voor een catalogus. Die persoon heeft niks aan een uurprijs, maar wil gewoon weten hoeveel centen er betaald moeten worden aan het einde van de rit. Om bij die totaalprijs te komen heb ik uiteraard zoveel mogelijk gegevens nodig, maar het is mijn verantwoordelijkheid om een correcte en realistische schatting te maken van hoe lang ik aan een opdracht zal werken en wat de kosten zijn, er op basis daarvan een correcte prijs op te plakken en me uiteraard ook te houden aan die prijs. Bij productfotografie werk je met prijzen per product of per shot, voor architectuur een prijs per gebouw,...

Trouwens, in het geval van een fotograaf (en heel wat andere gevallen trouwens ook) vind ik een uurprijs sowieso al onlogisch. Want hoe sneller je werkt, hoe minder je verdient? Waarom betaal ik dan meer om een pakje met spoed te verzenden dan voor een normale zending? Ik zie niet in waarom iemand minder moet verdienen omdat hij/zij sneller werkt, op voorwaarde uiteraard dat het resultaat even perfect blijft. Als ik een groepsfoto maak op een half uur tijd, en iemand anders maakt identiek dezelfde foto, maar heeft daarvoor 3 uur voorbereiding ter plaatse nodig, wie is dan de beste fotograaf? Toch verdient de traagste het meest als beiden zouden werken met een uurprijs...

De enige uitzondering wat mij betreft zijn dingen zoals het fotograferen van een event. Er wordt op voorhand afgesproken hoe lang er gefotografeerd wordt, en uiteraard is het aantal uren ter plaatse dan de bepalende factor voor de prijs. Als je dan echter ook je nabewerking apart per uur gaat rekenen, dan klopt het weer niet meer. Immers: hoe zou mijn klant weten hoeveel uren ik nog achter de computer zit achteraf? Daarom werk ik ook voor nabewerking met een vast, en dus duidelijk bedrag voor de klant.

Moraal van dit verhaal: ik wil zelf duidelijkheid en ik ga er dus van uit dat mijn klanten dat ook willen. Dus oproep aan iedereen die me nog ooit een offerte wil toesturen: als je werkt met enkel een uurprijs zonder meer uitleg, bespaar je dan de moeite en de postzegel want je werkstuk (WERKstuk?) gaat regelrecht de vuilbak in!

En als eindnoot: je zou schrikken als je wist hoeveel mensen er toch werken met dergelijke vage prijsoffertes!

Alle meningen hierover meer dan welkom!

Roeland

Lost and found...

Onder het motto "doe eens iets origineels", liet ik bijna twee jaar geleden een wegwerpcamera achter in de koffer van een vervangwagen. Het hele verhaal vind je in het artikel dat ik destijds schreef over het Disposable Memory Project, maar kortweg komt het hierop neer. Laat een wegwerpcamera achter waar je wil, met op een briefje de vraag om de camera terug te sturen als het rolletje vol is, of door te geven zolang het niet vol is. Je zou versteld staan hoe ver sommige camera's reizen, of hoe lang. Helemaal leuk wordt het als je ziet welke foto's er met "jouw camera" gemaakt werden.

Maar zo ver is het nog niet voor camera nummer 63 die ik destijds de wijde wereld in stuurde. Eerlijk gezegd had ik nooit verwacht er nog iets van te horen. Tot mijn grote verbazing kreeg ik net een mail met de boodschap dat de camera teruggevonden werd.... bij de toiletten van de VRT-gebouwen door Isabelle S. Kortom: na twee jaar is mijn camera 20 kilometer verder geraakt. Gemiddelde snelheid wordt daardoor ruwweg een meter per uur, maar dat komt zeker door die sneeuw van de laatste dagen!

Als Isabelle S. dit leest (kans is klein natuurlijk) mag ze zich altijd kenbaar maken natuurlijk!

See you soon y'all!

Big brother...

Dat het druk is hier, is niet enkel een cliché, maar blijkt ook uit de blogfrequentie die letterlijk beneden alle peil is: Schaam u Roeland! En veel verandering zit er niet in, want er zijn veel opdrachten en daarnaast is er veel inspiratie voor nieuwe persoonlijke projecten. Die persoonlijke projecten gaan trouwens vaak verder dan enkel fotografie. Mijn Facebook- en Twitter-followers weten intussen al dat ik een drie jaar durende opleiding gestart ben in grafische vormgeving. Eerst en vooral uit interesse, maar ook omdat ik vaker en vaker de vraag krijg of ik ook brochures opmaak, flyers verzorg, websites ontwerp,... You name it.

Niet dat ik concreet van plan ben om in de nabije toekomst op die vraag in te gaan, maar de materie interesseert me wel en ik geloof eerlijk in het feit dat je steeds moet blijven en bijleren, en ik ben de eerste om toe te geven dat je nooit alles zal weten in je vakgebied. Grafische vormgeving dus. Maar er is meer. Ik heb al wat ervaring met 3D-modeling en ook die interesse wordt enkel maar groter en groter. Ik wordt al helemaal hyper als ik denk aan de mogelijkheden die de combinatie van 3D graphics en fotografie te bieden heeft! Mensen, en vooral fotografen, die beweren dat de digitale fotografie "de sector" moeilijker heeft gemaakt, snappen in mijn ogen het hele plaatje niet (let op de woordspeling)! Nooit tevoren waren de mogelijkheden zo groot. Dat de sector veranderd is, is een feit, maar dit is ten goede. Zij die niet mee veranderen, zijn vaak de eersten om te klagen, terwijl in mijn ogen de oorzaak van hun problemen bij hen zelf te vinden zijn.

Maar ik wijk af. Inspiratie, daar was ik gebleven. Eén van de vele ideetjes waar ik al even mee loop, is een 3D-animatie waarin een bankbiljet gebruikt word als onderwerp. Dergelijke ideeën moeten altijd eerst even "rijpen", maar eerder deze week was ik klaar om één en ander te concretiseren. Zo gezegd zo gedaan: briefje van 5 euro onder de scanner, scannen en op naar Photoshop CS5 om enkele elementen uit de opdruk te isoleren.

Niet dus! Ik wil het gescande bestandje openen, maar krijg droogjes de melding dat "het onmogelijk is om afbeeldingen van bankbiljetten te bewerken met deze software". WTF??????? Ik begrijp wel dat valsmunterij ontmoedigd moet worden, maar dit gaat me echt te ver: ik betaal bijna 1000 euro voor een softwarepakket waar ik altijd al mijn ideeën mee kan uitvoeren, maar dit pakket laat niet toe dat ik een afbeelding van een bankbiljet gebruik??? En wat als ik voor educatieve doeleinden een overzicht wil maken van bepaalde munten en biljetten? Of wat als ik gewoon enkele elementen van een bankbiljet wil gebruiken in een artistiek concept (zoals in mijn geval), zonder daarmee ook maar één wet te overtreden?

Nogmaals, ik snap dat er mensen zijn met slechte bedoelingen en dat dit probleem moet aangepakt worden op alle manieren. Maar is dit de taak van een softwareproducent? Om het helemaal mooi te maken: voor enkele tientallen euro's kan ik bij die zelfde producent een patch aankopen waarmee ik toch bankbiljetten kan inscannen en bewerken, tenminste als ik de "gespecialiseerde fora" mag geloven. Kortom: ik betaalde nog niet genoeg en moet dus nog eens een duit in het zakje doen. En dat doe ik dus niet, al was het maar uit principe. Er zijn gelukkig Opensource alternatieven.

Maar dat Big Brother ons in de gaten houdt is duidelijk, maar jammer genoeg niet altijd terecht. Ik ben heel benieuwd naar julie mening hierover...

Roeland

Ketting

Vandaag zag ik hem weer eens de revue passeren: de kettingbrief. Tegenwoordig beter te beschrijven als kettingmail. De onderwerpen variëren: foto's van schattige huisdiertjes, supergrappige mopjes (merk het sarcasme op) die je MOET doorsturen naar al je contacten, spectaculaire weerfoto's,...

Erger nog zijn de mails die op je geweten proberen te spelen. Onderwerpen in deze categorie: hongerige, zieke of mishandelde kindjes; hongerige, zieke of mishandelde diertjes; hongerige, zieke of mishandelde mensen... Ben ik zielloos, harteloos en wreed en geef ik niet om die problemen? Integendeel: mijn hart breekt bij het lezen van al die schrijnende verhalen. Daarom geef ik geregeld centen aan allerhande goeie doelen: van de daklozen in de straat in Leuven over het Rode Kruis tot Artsen zonder grenzen.

Maar laat één ding duidelijk zijn: die kettingmails zijn onzin! Laten we even samen redeneren. Duizenden mensen sturen die mails door, in het beste geval na ze gelezen te hebben. Op welke manier wordt het aangehaalde probleem hier minder groot door? Omdat er nu een deel bandbreedte van onze internetverbinding met goeie vibes gevuld wordt? Yeah right. De enigen die hier beter van worden zijn de mensen die de gigantische lijsten met emailaddressen verkopen aan reclamebureau's. Want ja: dat is de reden waarom je het overgrote deel van die nobele mails ook naar de afzender moet terugsturen: dat is wat makkelijker voor hen om alle mailaddressen eruit te halen...

"Maar door die mails door te sturen wordt iedereen zich bewust van probleem X of Y?" Kan best zijn, maar dat is niet de bedoeling die er achter zit. Als dat wel zo was, dan zou de initiatiefnemer zich kenbaar maken. Hulporganisaties en goeie doelen zorgen er wel voor dat je hun gegevens overal terugvindt, zeker in de mails die ze sturen in het kader van een sensibilisering...

Dus voor eens en altijd: je kan geen arme kindjes rijker maken, geen hondjes een baasje geven, geen mensen hun magen vullen,... door gewoon een mailtje door te sturen. Doe gewoon op gepaste momenten een duit in het gepaste zakje en dat is onbetwistbaar nuttig.

Denk je er anders over? Laat het gerust weten, ik sta open voor alle argumenten.

Roeland

Privé en zaken...

Dat privé en zaken best gescheiden blijven, is een vaak gehoorde uitspraak. Maar als je vrouw buikdanseres is, een gothic kostuum in de kast heeft hangen EN als je zelf dan nog eens fotograaf bent, dan is een uitzondering op die regel onvermijdelijk. Ondanks veel ander werk maakte ik daarom eindelijk tijd vrij om een nieuwjaarsvoornemen waar te maken: fotograferen voor mezelf in plaats van in opdracht. Van zodra je wat opdrachten hebt, wordt de tijd voor eigen werk jammer genoeg hoe langer hoe meer beperkt. Het gevaar schuilt erin dat je je creativiteit verliest en erger nog, dat je portfolio gaat bestaan uit beelden die je MOEST maken, en niet uit beelden die je WIL maken. Begrijp me niet verkeerd: ik geniet van elke opdracht die ik doe (anders deed ik ze niet), maar af en toe moet je gewoon weer even fotograferen voor de lol, zonder meer.

Waar ik de inspiratie haalde voor deze specifieke shoot weet ik al niet meer, maar muziek en film hebben er zeker een aandeel in. En omringd worden door creatieve mensen is zeker een pluspunt. Zoals gezegd: Liesbeth was het model van dienst en wat mij betreft was dat zeker voor herhaling vatbaar. Visagiste Lien Connaert zorgde voor de make-up en mag dat ook opnieuw doen ;-) Dimitri was "first assistant" voor mij, maar als collega fotograaf nam hij later ook de camera ter hand. Ik ben alvast benieuwd naar zijn foto's.

De keuze voor de locatie was zoals altijd het grootste deel van de voorbereiding. De weersvoorspellingen waren niet al te positief, dus een binnenlocatie drong zich op. Een kerk was (vond ik) te cliché en moeilijk te regelen, dus nam ik mijn toevlucht tot Salve Mater in Lovenjoel: een gigantisch groot complex dat vroeger dienst deed als psychiatrisch ziekenhuis, maar intussel al lang verlaten is. Voor de urban explorers onder jullie, en andere nieuwsgierigen: deze locatie is niet vrij toegankelijk! Een deel van het gebouw wordt bewoond door collega fotograaf Pascal Baetens. Wil je van deze overigens prachtige locatie gebruik maken, neem dan eerst contact met hem op! Hij is heel meegaand en zal je zeker helpen, maar onaangekondigde gasten die inbreken worden uiteraard niet geäpprecieerd. Dit voor de volledigheid. In ons geval volstond een mailtje vooraf en een kleine vergoeding om aan de slag te kunnen.

Belichting bestond uit een set Elinchrom Quadra's met een 90cm Octabank van Chimera voorzien van een grid. Bij de close-up werd een tweede flits voorzien van een honingraat gebruikt als haarlicht.

Nabewerking: contrastaanpassing en kleurverschuiving voor de achtergrond. De close-up opname werd geretoucheerd en de huidtextuur lichtjes gladder gemaakt (hoewel niet echt nodig, mede dankzij het werk van Lien). De ogen werden wat opgelicht en het contrast verhoogd. Voor het andere beeld werden de lichtsporen uiteraard ook toegevoed in postproductie.

Hopelijk binnenkort nog meer resultaten uit dezelfde shoot!

Nog eens dikke merci aan de crew en tot binnenkort,

Roeland

Stelling...

Ik sta in het zweet en kan meedelen dat de stelling uit dit bericht nog steeds in volle glorie aanwezig is... :) Vergunning verlengd tot 31/07.

Roeland

Leedvermaak...

Voor allen die zie graag tegoed doen aan een portie (fotografen)leedvermaak: enjoy this one!

Voor immobiliënkantoor Cushman & Wakefield moest er een commercieel pand gefotografeerd worden. In Leuven centrum, dus dit kon ik makkelijk inplannen. De opdrachtgever speelt me de details door dus ik kan aan de slag. Zoals altijd beginnen met stap 1: Google Earth gebruiken om een idee te krijgen van de oriëntatie van het pand. Zo krijg ik alvast een idee van het beste tijdstip om het pand te fotograferen. In dit geval: best late namiddag tot vroege vooravond, dan komt het zonlicht mooi van opzij wat vorm en structuur van het pand mooi doen uitkomen. Stap 2: indien mogelijk even langslopen om het pand "in real life" te zien en zo een idee te krijgen van mogelijke problemen: storende parkings voor de deur, obstakels,... Onderweg naar een andere afspraak passeer ik het pand in kwestie en het geluk is aan mijn kant: geen vuiltje aan de lucht, mooi gelegen, plaats genoeg om rond het pand verschillende camerastandpunten in te nemen en zoals in stap 1 reeds vermoed werd: best later op de dag de opnames maken. Stap 3 dan: opnames gaan maken op voornoemde tijdstip. Auto werd netjes geparkeerd en deze jongen trok door de schroeiende hitte met een veel te zware fototas en statief. Je moet wat overhebben voor je vak nietwaar? Zwetend als een buffel (mijn fysieke conditie is vergelijkbaar met die van een zeer bejaarde, kreupele buffel, I KNOW) zie ik in de verte het pand reeds liggen: mooi in de zon zoals ik voorzien had. Een verrassing was dit niet meer: gebouwen bewegen weinig in de loop van de dag en ook de beweging van de zon aan de hemel is over het algemeen relatief goed voorspelbaar. Maar euh, is daar niet heel veel activiteit voor de deur? Jawel hoor: een pracht van een stelling in volle opbouw tegen de minstens even prachtige voorgevel van mijn opdracht. De opdrachtgever was hiervan niet op de hoogte, zelfs "de mannen van de stelling" konden niet zeggen hoe lang het ding zou blijven staan (??). Na wat (telefonisch) navragen en overleg met de opdrachtgever werd er dan maar besloten om de opnames uit te stellen tot de stelling de benen neemt...

Moraal één van dit verhaal: gemakkelijke opdrachten waar geen addertjes onder het gras zitten bestaan misschien wel, maar zijn volgens mij heel zeldzaam.

Moraal twee van dit verhaal: deze jongen gaat aan zijn conditie werken, maar dat is dan weer een heel ander verhaal.

Nog meer leedvermaak? Wel vooruit dan maar, hoewel dit keer op een andere manier.

Na recente problemen met mijn kaartlezers (die dingen om je geheugenkaartjes in te duwen en foto's naar de computer te pompen) werd het dringend tijd om enkele lezertjes in de studio naar de eeuwige geheugenkaart-lezer-jachtvelden te sturen en op pad te gaan op zoek naar nieuwe (en betere) exemplaren. No problem, kat-int-bakkie... Geen zin in het zoeken naar parkeerplaats in de snikhete stad, laat ik maar gewoon even stoppen bij Easy-M, de apple-store aan de vaartkom. Die hebben dat vast wel in huis...

Kwartiertje later.

Ik: "Goeiemorgen meneer, ik ben op zoek naar een kaartlezer voor compactflash, liefst met Firewire aansluiting".

Hij: "euhhh, ?? , hmm, ????"

Ik: "U weet wel meneer, om compactflashkaartjes van je fototoestel te kopiëren naar de computer?"

Hij: ".... ah ok. In de rekken misschien?"

Ik: "Ik heb al even gekeken meneer, maar zie ze niet meteen hangen. Kan u even helpen, misschien heb ik er even over gekeken..."

Hij: "Ok"

...

Hij: "Hier hangt het meneer, is net de laatste precies, u heeft geluk!"

Ik: "Ik heb pech denk ik, want deze is USB 2,0 aansluiting en ik had graag Firewire."

Hij: "Oei".

Ik: "Als u er geen andere heeft, neem ik alvast deze mee, ik heb ze nogal vaak en dringend nodig. Deze neemt toch zeker Compactflash? Het is een gesloten doosje dus ik kan het zo niet zien..."

Hij: "Ja hoor, deze neemt alle populaire kaartjes, maak u maar geen zorgen."

Ik: "Sorry, maar compactflash is niet zo populair als u denkt, dus mag ik even het doosje bekijken, dan ga ik het toch even na..."

Hij: "....ok" (duidelijk verveeld door mijn "moeilijke vragen".

...

Ik: "Compactflash kent hij niet meneer, staat niet in het lijstje bij ondersteunde kaartjes, dus ik vrees dat ik elders zal moeten zoeken."

Hij: "Tiens, dat is raar..... Nu ja, voor zulke specieke eisen kijkt u best op onze webshop"

...

WTF??????? Ik ga naar een zogeheten "speciaalzaak" voor een effing kaartlezer, wordt behandeld als een marsmannetje dat wartaal uitbraakt en moet als kers op de taart ook nog horen dat ik beter ONLINE ga kijken???? Man, ik sta hier VOOR UW NEUS, IN uw winkel, moeite te doen om mijn centen te spenderen in uw zaak en wordt dan aangemaand om in de webshop van DEZELFDE zaak te gaan snuisteren op zoek naar mijn zogezegd exotische en zeer zeldzame kaartlezertje, dat zowat ELKE fotograaf in huis heeft maar dat geheel terzijde???

Moraal één van dit verhaal: Easy-M heeft zijn naam gestolen, tenzij je er werkt.

Moraal twee van dit verhaal: ik ga aan mijn conditie werken, want bij de op dit verhaal volgende zoektocht naar het mij ontbrekende artikel, kwam ik uiteindelijk zwetend als dezelfde buffel uit het vorige verhaal moe maar gelukkig thuis MET kaartlezer. Van bij Het Computerwinkeltje trouwens. Gewoon in levende lijve gekocht van de vriendelijke verkoper. Ik moest niet naar hun webshop surfen hiervoor en kon gewoon afrekenen. Eat that Easy-M!

En om af te sluiten: ik hou echt wel van het fotografen-vak, laat daar geen twijfel over bestaan!

Roeland

Corneel één...

Corneel werd op 24-01 één jaar, en dat moest gevierd worden uiteraard... Weinig aan toe te voegen denk ik, buiten "het was gezellig!"...

Tot gauw,

Roeland

Photoshop 20

Door een domme, overigens niet-sneeuw-gerelateerde valpartij werd ik noodgedwongen weer enkele dagen tot rust gedoemd. Nadeel: veel werk blijft liggen en ik "word zot". Voordeel: veel tijd om bij te lezen, blogs te doorsnuffelen en dergelijke. Op Youtube kwam ik dit interview tegen. Robert Scoble stelt vragen aan Thomas Knoll, schrijver van het intussen alom gekende Photoshop, dit ter ere van de 20°, jawel TWINTIGSTE, verjaardag van dit stuk geniale software. Niet alleen interessant voor de "techies" onder ons, maar al bij al een bron van inspiratie voor iedereen denk ik.

Een gesprek dat overloopt van passie voor een vak, gedrevenheid en inzicht. Enjoy!

Sunset

Op zoek naar inspiratie? Geen idee wat fotograferen? Is een landschapje bij zonzondergang wat te gewoontjes? Dacht ik vroeger ook wel eens, tot ik de foto's op deze link te zien kreeg.

Photoshop of niet? Kan me niet schelen en doet niet ter zake: het zijn hoedanook mooie beelden...

Roel

Recente shoots

Zoals eerder beloofd, bij deze enkele snelle fotootjes uit enkele recente shoots. Eerst en vooral waren er enkele zwangerschapsshoots in de studio.

Zowel Katja als Laurence: veel succes en geniet natuurlijk van jullie baby!

Hoewel ik heel graag studiowerk doe, gaat voor een koppelshoot mijn voorkeur nog altijd uit naar werken op locatie: veel meer variatie mogelijk, voor veel mensen toch nog altijd meer "relax" en de wisselende lichtomstandigheden zijn vaak een leuke uitdaging. Bij de shoot van Olivier en Kristel was het weer zo slecht en was er dus zo weinig licht beschikbaar, dat de meeste foto's gemaakt werden met "studiolicht op locatie".

Ook bij Birgit en Moussa was het weer te slecht naar mijn zin om de foto's te maken die ik wou zonder hulp van flitslicht.

En dat zelf zorgen voor het zonnetje een verslaving is bleek ook bij een recente familieshoot. Zolang het water niet met bakken uit de hemel komt, fotografeer ik met andere woorden rustig door... als de geportretteerden dat zien zitten tenminste.

Van verlof is hier voorlopig geen sprake, dus binnenkort zeker meer!

Roeland

Enkele snapshots

Even snel tussendoor een linkje naar leuke foto's. Geen modelfoto's of productfotografie, niet eens foto's die ik zelf maakte (I wish). Hoewel minder voordehandliggend, het is ook fotografie... Zeker enkele seconden door de voorafgaande reclame heen bijten, de enkele foto's die volgen zijn wat mij betreft de moeite...

Klikkerdeklik

Roeland

Even doorbijten

Voor iedereen die soms in een dipje zit, niet weet hoe het allemaal verder moet of zonder inspiratie zit.  Gezien op de blog van Zack Arias.   Ik werd er stil van, misschien jullie ook...

Flightsimulator

Heel even in het helemaal-niet-fotografie-gerelateerd hoofdstuk...  

Als je de kans krijgt om een uurtje door te brengen in een vluchtsimulator van een Boeiing 737 NG, dan laat je die kans NIET liggen!  Dat deed ik dan ook niet en profiteerde dus van een unieke kans om ook eens een 737 aan de grond te zetten.  Al bij al een geslaagde poging.  De 'captain' ontfermde zich over landinggear, flaps en powersettings, dus ondergetekende hoefde enkel te sturen.  Cruise flight en basic manoeuvres vielen mee, zelfs het intercepteren van de aanvliegroute was nog te doen.  Corrigeren tijdens final approach was andere koek.  Laat het dan ook een wonder heten dat ik zelfs OP de runway terecht kwam en niet ernaast.  Het afronden van de landing of "flare" was voor verbetering vatbaar, maar ik heb dan ook nul komma nul ervaring...

Toffe ervaring, maar laat ons zeggen dat ik al bij al toch beter te betrouwen ben met een fototoestel in de hand dan met een stuurknuppel...

Roeland, switching off.

Foto-update

De laatste tijd een beetje te druk in de weer geweest om veel te bloggen.  Ook vandaag staat er nog heel wat op het programma, dus het zal weer kort worden vrees ik...  Maar ik heb gemerkt dat heel wat mensen toch nog enkel op mijn blog komen zoeken naar nieuwe foto's, vandaar dit korte overzicht van enkele recente opdrachten...  Voor meer foto's kan je altijd terecht bij mijn Flickr-stream of volg je best mijn activiteiten op Facebook.

Eerst en vooral was er een koppel-fotoshoot met Sophie en Dimi...

Dan was er portretsessie met enkele kinderen.  Een montage van de foto's werd gebruikt voor behangpapier verspreid over 3 verdiepingen...

Dan was er een fotoshoot met Sarah...

... een shoot met Linda en Vanessa...

... en uiteraard mocht ook onze eigen Corneel niet ontbreken!

Tot binnenkort!

Roeland

Foto in een fles

Wie kent er niet het principe van "message in a bottle"!  Je stopt een briefje met een bericht in een fles (best met kurk) en flikkert dan het geheel in zee.  De kans dat je hiervoor een boete wegens sluikstorten krijgt is veel groter dan de kans dat iemand je bericht ooit leest, maar stel je voor hoe leuk het moet zijn als je een tijd later op één of andere manier toch een antwoord krijgt op je flesbericht (Flesbericht is hier NIET hetgeen je te horen krijgt bij de proclamatie na een te zeer met fuiven doorspekte blokperiode)!  Voor we nu met zijn allen flessen gaan staan wegkijlen richting ruime sop:  er is een nog veel cooler alternatief voorhanden en dat wel in de vorm van het "Disposable Memory" project. 

Het principe gaat als volgt. Er wordt een wegwerpcamera (ja zo een ding van een paar euro waar niemand in dit digitale tijdperk nog van opkijkt, ja met zo een rolletje erin dat vroeger bekend was als "film") in een zak gestopt en ergens achtergelaten, al dan niet na het nemen van enkele fotootjes.  De camera wordt vergezeld van een briefje met korte uitleg over het project, zodat de vinder min of meer weet wat de bedoeling is.  Met andere woorden, net zoals de fles in de zee, gaat de camera een eigen leven leiden.  Je weet niet of je hem ooit nog terugziet (meer dan waarschijnlijk niet dus), laat staan de foto's die ermee gemaakt worden!  Maar ook hier:  hoe cool is het als dat nu wel gebeurt?  Het kan best, deze Flickr-groep is er het levende bewijs van...  Voor wie dit alles nog wat vaag is, check voor meer uitleg van de bedenkers zelf zeker deze link!

In ieder geval, mijn bijdrage is "out there", bijgaande foto doet vermoeden waar mijn camera werd achtergelaten (hoewel niets is wat het lijkt)...  

Oh ja:  ik ben neem geen enkele verantwoordelijkheid als iemand van jullie een boete vangt voor sluikstorten...

Roeland

Niks met fotografie te maken, maar toch: WOW

Dit filmpje moest ik hier gewoon even kwijt!  Ikzelf beklim met knikkende knieën een standaard keukentrapje, deze kerels hebben daar denk ik net iets minder moeite mee...

Redelijk geschift, maar OH ZO COOL!  Je wederhelft zal maar thuiskomen: "Dag schat, ik heb een nieuwe hobby!"...

Geniet ervan!

wingsuit base jumping from Ali on Vimeo.

Wat ik al kan

Hey, 

Ik ben Corneel, zoon van papa Roeland en mama Liesbeth.  Iedereen denkt dat ik enkel maar kan liggen en schreien, maar das best wat overdreven.  Schreien en krijsen doe ik helemaal niet vaak en ik heb al heel wat meer in mijn mars dan gewoon maar liggen en lief wezen.  Ik heb papa enkele dingen ingefluisterd die hij zeker moet vermelden op zijn blog.  Het moet maar es gedaan zijn met te denken dat "die plattekes niks doen en kunnen".  Hier is wat ik na slechts een weekje op de wereld al heel goed kan:

Snuitjes trekken:

In grote mensen hun vingers (en neuzen) knijpen:

Zonnebankjes pakken, hoewel ik daar intussen ook wel genoeg van heb, ik blijf liefst nog even roze zoals het hoort voor mensjes van mijn leeftijd:

Lui achterover liggen tussen al mijn speelgoed, in een veel te groot kostuum want mama en papa vinden me denk ik schattiger zo (wacht maar):

Oh ja, voor ik het vergeet, papa laat weten dat de eerste "postnatale" fotoreportages alweer gepland zijn na zijn tien daagjes verlof ter ere van mij.  Dat betekent dat hier weldra weer berichtjes zullen te lezen zijn die "niet-Corneel-gerelateerd" zijn.  Net nu ik van al die aandacht begon te genieten...

Tot binnenkort,

Kabouter Corneel.