Nieuw speelgoed

Bijna een volle maand geen teken van leven op website of blog: ik geef toe, schandaliger kan bijna niet. Het excuus is zowaar nog erger en meer cliché kan niet: geen tijd. Hoewel er wel "verzachtende omstandigheden" zijn. De overschakeling van PC naar Mac zorgde ook wel voor enige vertraging, maar straks hierover meer.

Ook enkele opdrachten hadden voorrang, waardoor de blog even links bleef liggen. Een opdracht die onverwachts veel nabewerking vroeg was een reeks foto's van een dressing in opdracht van de verdeler ervan. Bedoeling was om foto's aan te leveren die een overzicht gaven van de indeling van de dressing. Aangezien een dressing een vaak wel heel kleine ruimte is, was dit toch wel een uitdaging. Daarbij komt nog dat de open legplanken gevuld waren met de meest uiteenlopend gekleurde kledingstukken, wat uiteraard een "harmonische" foto nog wat moeilijker maakte. Sommige dingen werden ter plaatse aangepast, maar sommige dingen moesten jammer genoeg achteraf bijgewerkt worden om een wat rustiger beeld te krijgen. Het is namelijk niet de bedoeling dat ik een hele avond doorbreng met het herschikken van kasten. Voor alle duidelijkheid: de foto's werden gemaakt bij klanten van de opdrachtgever, dus het is de bedoeling de overlast voor die mensen tot een minimum te beperken. Kortom: het was wat kunst- en vliegwerk, maar het resultaat was ok. De overzichtsfoto's zullen niet in mijn portfolio belanden, maar de detailfoto's (zie bovenaan) konden me meer bekoren. Belangrijkste is voor mij in zo een geval natuurlijk dat de klant tevreden is, en dat was wel het geval. Ik ook tevreden dus.

De nabewerking van deze foto's gebeurde trouwens voor het eerst op de nieuwe Mac Pro. De levering hiervan liet wat langer op zich wachten, maar intussen is alles min of meer geïnstalleerd.
Op de foto hierboven zie je mijn voorlopige opstelling. Voorlopig, want alles moet uiteindelijk een plaats krijgen in de nieuwe werkruimte die nog "in aanbouw" is. Het huidige bureau is aan de kleine kant, alles staat wat te vol, maar er zijn ergere dingen in het leven. Met een groter bureau zullen de nu nog her en der verspreide externe harde schijven een discretere en eigen plaats krijgen, met een usb-hub worden alle kabels dan wat weggewerkt zodat alles wat "properder" wordt. Belangrijkste op dit moment is dat alles werkt, en dat mijn workflow intussen min of meer op punt staat met het nieuwe systeem. Dat laatste was trouwens toch wat minder evident dan ik had verwacht.
Ik had de overschakeling van Windows naar Mac OS X zelf niet moeilijker verwacht dan bijvoorbeeld een upgrade van Windows XP naar Vista, maar dit viel toch wat tegen. Voor iemand zoals ik, die NOOIT met Apple gewerkt had, zijn er toch wel wat fundamentele veranderingen die tijd nodig hebben om aan te wennen. Zo heb ik bijvoorbeeld voor het eerst in mijn leven een kwartier moeten zoeken hoe ik de CD/DVD-drive open kreeg! Wie zoekt de eject-knop van dat ding nu ook op toetsenbord, of sterker nog gewoon in de Finder (Mac equivalent van Windows Explorer). Zulke dingen wennen natuurlijk snel, maar vragen in het begin toch wat meer tijd. Na enkele dagen echter was ik al volledig verslaafd aan de Mac! Het is gewoon een verademing om te werken met een systeem waarin alles gewoon werkt en blijft werken. Met de PC had ik vaak problemen met externe harde schijven die niet meteen herkend werden, drive letters die veranderden of dubbel gebruikt werden, terwijl de Mac hier helemaal geen problemen mee heeft. Er was even een probleem met een kaartlezer in combinatie met een externe harde schijf, maar dit bleek gewoon aan de kaartlezer te liggen. Even een andere ingeplugd en alles loopt nu als een trein. Intussen heb ik ook een introsessie OS X achter de kiezen, waarbij een en ander ook duidelijker werd (ik heb daar bijvoorbeeld ontdekt dat er wel degelijk een rechtermuisknop zit op een Mighty Mouse, die miste ik namelijk nogal erg: CTRL-klik is echt niks voor mij).


Kortom, ik heb me bij de overschakeling naar een nieuw systeem toch af en toe gevoeld als iemand die nog nooit een computer had gebruikt. Maar nogmaals: de moeite was het meer dan waard. Ik ben volledig verkocht aan de "apple way of doing things".

Niet alleen mijn "werkervaring" gaat erop vooruit (mijn iTunes muzieklijst begint stilaan uit de hand te lopen), ook de efficiëntie en kwaliteit hebben er baat bij. Backups bijvoorbeeld. Mijn foto-archief werd vroeger natuurlijk ook degelijk "gebackuped", maar voor de meer dagdagelijkse dingen als mails en dergelijke was dat een ander verhaal. Met mijn PC workflow vroeg dit toch wel enige discipline. Dankzij Mac's Time Machine, wordt alles nu automatisch en volledig op de achtergrond weggeschreven, elk uur opnieuw. De interface van Time Machine is trouwens iets waar ik enkel vol ontzag het hoofd voor kan buigen: ongelooflijk mooi gedaan en ongelooflijk makkelijk in gebruik. Jammer dat backups van het foto-archief niet op die manier beheerd kunnen worden, maar daar is Time Machine nu eenmaal niet voor bedoeld.

Het mag dus duidelijk zijn: ik ben een Happy Chappy met de nieuwe investering en heb er dan ook geen spijt van.

En nu "back to business", tot de volgende!

Uitwaaien

Tussen alle werk en drukte door zijn we vorig weekend eindelijk nog eens gaan uitwaaien (en een beetje uitregenen). De waterdichtheid van de Fuji S5 werd ook nog eens getest. Met andere woorden, ik nam de moeite en de tijd om links en rechts wat te fotograferen. Bovenstaande foto's werden geschoten met de Nikkor 70-200 f2,8 VR. Het plan was om tijdens de week nog eens een de natuur in te trekken, gewapend met de camera, maar door tijdsgebrek kwam het er natuurlijk en jammer genoeg weer niet van. Hopelijk lukt het nog voor alle bladeren van de bomen verdwenen zijn...

Roeland

...en ik zag dat het goed was.

Collega fotograaf en blogger Jean koos onlangs het luchtruim en besloot wat vroeger uit te stappen (met valscherm welteverstaan), dit weekend was het mijn beurt om van de grond te gaan. Toegegeven, het adrenalinegehalte lag bij mij ongetwijfeld onnoemelijk veel lager, want het ging om een gewone helikoptervlucht voor de opdracht waarover ik onlangs schreef. Trouwens, zelfs al zou ik het overwogen hebben, voor een valscherm was denk ik niet eens plaats in de kleine cockpit van de Robinson 22.


Desalniettemin (ik heb een abonnement op dit woord, al gemerkt?) was het voor mij een welkome afwisseling en een mooie bekroning na de lange voorbereidingen. Alle stukjes van de puzzel vielen zaterdagavond mooi op hun plaats. Wat begon als een mistige en troosteloze herfstdag, ontpopte zich in de late namiddag tot een prachtige, zonnige en kalme najaarsdag. Ook de planning en coördinatie vooraf met luchtverkeersleiding, opdrachtgever en de helikopteruitbater (Paramount) wierpen hun vruchten af, want na ons vertrek in Diest kregen we vrijwel onmiddellijk toestemming van de verkeersleiding om direct naar de final approach van baan 25L te vliegen. Alle commercieel verkeer werd tijdens onze missie afgeleid naar baan 25R, zodat we rustig ons ding konden doen zonder al te veel hinder te veroorzaken. Daarbovenop was de torenverkeersleiding zo vriendelijk om speciaal voor ons de baanverlichting van 25L aan te steken op volle intensiteit, waardoor ik in staat was de beelden te schieten die me gevraagd waren. Hoewel de zon niet achter de horizon zakte maar achter een laag wolken, zat er toch genoeg "sfeer in de lucht" om mooie beelden te krijgen. Het is en blijft trouwens een spectaculair zicht: de ondergaande zon, groen landschap onder je, de skyline van Brussel voor je en temidden van dat alles een strook asfalt van 4km, mooier verlicht dan pakweg de gemiddelde kerstboom. Als je terugkomt van vakantie vang je hiervan met heel veel geluk een korte glimp op, dus het was wel een unieke kans om dit alles te kunnen fotograferen, leunend uit de open deur van een helikopter. De Vibration Reduction van de Nikkor 70-200mm was in deze omstandigheden trouwens onontbeerlijk, dat spreekt voor zich. De timing van de piloot kon trouwens ook niet beter, ik kon fotograferen op exact het moment dat ik gehoopt had. Ik schoot net mijn laatste beeld toen de verkeersleiding vroeg hoe lang we nog werk hadden. Rechtsomkeer dus en terug richting Diest om daar te landen in de snel vallende schemering.

Kortom, voor mij een zeer geslaagde opdracht. Niet dat het afgelopen is, want om het gevraagde concept te kunnen leveren is er nog een berg postproductie werk te verrichten. Ik kan jullie dan ook nog niet veel beelden laten zien, maar ik kan het niet laten toch een klein voorsmaakje te geven. Bijgaande foto's zijn onbewerkt op de standaard Lightroom-routine na: contrast, witbalans en saturatie even "getweakt".

Mijn gebeden om goed weer blijken dus verhoord te zijn en ik kan tevreden terugblikken op deze (voor mij) primeur. Ik hoop dat ik jullie binnenkort het eindresultaat van deze opdracht hier mag voorschotelen. Voorlopig zullen jullie het met onderstaand voorgerecht moeten stellen...


"OOGLS, Leaving the zone..."

Op een dag vind je de job van je leven...

... of de fiets van je leven, de brievenbus van je leven, kortom: het oud ijzer van je leven. Respect trouwens voor deze dudes, ik kan me aangenamere karweien voorstellen. Foto komt uit GSM, dus kwaliteit is voor verbetering vatbaar, maar soms moet je roeien met de riemen die je hebt (let ook hier weer op de subtiele woordspeling).

Ciaokes!

Oproep tot de weergoden...

Meer dan twee weken geen teken van leven, en dan ineens twee artikels op één dag: geef toe, het leven zit vol verrassingen. Op die manier haal ik trouwens probleemloos mijn vooropgestelde gemiddelde van 1 update per week (ongeacht wat anderen hiervan vinden, zie het vorige artikel), dus mijn geweten is gezuiverd bij deze!

Eigenlijk wou ik de inhoud van dit artikel bijhouden voor later, maar sommigen vragen zich wellicht af wat ik uitvreet de laatste tijd, dus daarom hup, in de ether (cyber?) ermee. Ik heb in het verleden al gewerkt aan het fotomateriaal voor de vernieuwde showroom van ADB in Zaventem (fabrikant van verlichtingsapparatuur specifiek voor luchthavens). Intussen prijken dan ook enkele supergrote prints in hun toonzaal, de grootste maar liefst 1 meter bij 3 meter. Voor alle duidelijkheid, de afdrukken doe ik uiteraard niet zelf, ik zorg enkel voor het beeldmateriaal in het gewenste kleurprofiel, formaat en resolutie (voor de grootste foto werd een 16-bits TIFF-bestand aangeleverd van 12000 pixels bij 4000 pixels, oftewel ruwweg 48 megapixels). Desalniettemin (proficiat overigens aan de uitvinder van het woord "desalniettemin") ben ik blij dergelijke projecten aan mijn portfolio te kunnen toevoegen en leer je altijd enorm veel bij van dergelijke opdrachten. Het was trouwens mede door dit project dat ik besliste over te schakelen naar een Apple systeem in plaats van PC.

Intussen is mijn aandeel in het geheel bijna afgelopen. BIJNA, er is nog een klein dingetje. Er moet nog 1 foto aangeleverd worden. Niet echt een pasfoto, want het gaat deze keer om een beeld dat opgeblazen zal worden tot een nederige 2,5 meter bij 4 meter. Hoewel dat formaat natuurlijk impressionant is, is het deze keer de aard van het beeld dat de echte uitdaging vormt. De foto van de landingsbaan en bijbehorende verlichting dient bij valavond (dus weinig licht) gemaakt te worden, volledig in tegenlicht (de baanverlichting en de ondergaande zon), vanuit een helikopter (dus werken met statief is niet echt een optie). Als kers op de taart valt in deze periode het uur van zonsondergang min of meer gelijk met de drukke avondspits voor het luchtverkeer, dus alles moet snel gebeuren om de overlast voor commercieel vliegverkeer te beperken (het is uiteraard voor discussie vatbaar of "onze" helikopter op dat moment ook geen commercieel verkeer is...). Het mag dan ook duidelijk zijn waar ik de laatste tijd (onder andere) mee bezig was. Alles dient zo goed mogelijk voorbereid te zijn: offertes aanvragen en vergelijken, vergunningen aanvragen, timing opstellen, contracten maken, zorgen voor het nodige materiaal, locatie verkennen,... Kortom, allemaal dingen die snel gezegd zijn, maar waar snel veel tijd in kruipt. Intussen is er een datum vastgelegd (die hou ik voorlopig lekker voor mezelf en de klant) en wordt de laatste hand gelegd aan het papierwerk. Tussen de bedrijven door heb ik geprobeerd om hier en daar wat videobeelden te maken, dus als ik ooit eens 5 minuten (of liefst langer) tijd heb om een en ander te monteren, mogen jullie hier een videofilmpje verwachten met het verloop van deze opdracht.

Daar hou ik het bij voor vandaag. Het is nu dringend tijd voor een gebed... aan de weergoden... voor aangenaam en kalm najaarsweer op de dag van de fotoshoot....

Roeland.

Motivatie

Gisteren was er nog eens een bijeenkomst van de Beroepsvereniging voor Fotografen. Deze keer werden we ontvangen in de studio van Nancy en Bernard te Aartselaar. Een schitterende ruimte trouwens: ruim en perfect uitgerust. Ik was trouwens aangenaam verrast te horen dat Nancy vroeger als stewardess werkte voor Sabena, terwijl ze nu fulltime bezig is met fotografie. Van carrièrewissel gesproken...

Na een hapje en drankje werd er overgegaan tot de orde van de dag (avond): Claude Eeckhout begon zijn uiteenzetting over websites en blogs. Hij gaf tips over gebruiksvriendelijkheid en Search Engine Optimisation (of "hoe scoor ik beter in Google"). Aangezien ik zelf mijn webdesign doe, was ik me al wel bewust van veel dingen, maar het blijft toch altijd interessant alles nog eens even bevestigd te krijgen. Wat me trouwens opviel was dat veel dingen neerkomen op persoonlijke voorkeur en prioriteiten. Zoals bij veel dingen, is er ook in webdesign volgens mij een groot verschil tussen theorie en praktijk. Voor een gebruiksvriendelijke navigatie bijvoorbeeld zijn er inderdaad sommige regels die je best in acht neemt, maar soms zijn die in strijd met het uitzicht dat je wil bekomen. Een persoonlijke keuze dus. Claude had trouwens vooraf de tijd genomen al onze websites te "inspecteren", wat wel interessant was. In mijn geval had hij blijkbaar problemen met het inladen van de kleine indexfoto's van mijn portfolio. Ik was hierover zeer verwonderd want ik heb dit zelf nog nooit gemerkt, hoewel ik in alle bescheidenheid mag zeggen dat ik mijn website vaak controleer, op verschillende systemen en browsers. Bernard nam onmiddellijk de proef op de som en op zijn systeem bleek er geen probleem. Bij deze dus: mensen die ook problemen ondervinden op mijn website, gelieve me even een berichtje te sturen met de browser die je gebruikt en het exacte probleem. Ik wil dit uiteraard oplossen, maar aangezien ik het probleem niet kan reproduceren hier...

Claude kreeg wel even tegenwind bij zijn bewering dat een blog best dagelijks geupdate wordt. De bloggers onder ons weten dat zelfs een wekelijkse update soms moeilijk is (waarvan deze blog het levende bewijs is de laatste tijd, schaam schaam schaam), dus een dagelijkse update leek ons echt wel een utopie. We zijn natuurlijk in de eerste plaats fotografen en geen 'beroepsbloggers', dus ergens blijft het schipperen met de tijd. Wat niet wegneemt natuurlijk dat we ons terdege bewust zijn van het belang van website en blog voor onze zaak. Wat mij betreft kan de mening van Claude wel gezien worden als een schop onder...het onderste deel van mijn rug, vandaar dan ook deze "morning after"-update...

Volgende keer probeer ik weer braafjes te zorgen voor een artikeltje met foto's erbij, zoals het van een flinke fotograaf verwacht wordt ;-)

Je kapoen, Roeland. (Toegegeven: beetje vroeg voor een nieuwjaarsbrief)

Concertfotografie

Zoals eerder aangekondigd, bij deze een snelle update over mijn activiteiten afgelopen weekend. Onverwachts had ik de kans nog eens in "de front" te staan van een klein rockfestival. Niks grootschalig, maar sfeer was er volop. Bij de bekendere evenementen is het vaak drummen voor een plaatsje tussen de fotografen (laat de woordspeling "drummen" in deze context u niet ontgaan) onderaan het podium, maar bij kleinere festivals valt dat heel goed mee. In dit geval waren ik, kameraad en collega fotograaf Dimitri, en Christien de enige fotografen, dus geen ellebogenwerk deze keer. Keerzijde van de medaille is echter jammer genoeg dat op de kleinere concerten de verlichting van het podium vaak ook minder is, wat ook deze keer resulteerde in zeer moeilijke omstandigheden wegens veel te weinig licht.

Waar je onder normale omstandigheden sluitertijd en diafragma kiest in functie van je creativiteit, komt het in deze omstandigheden eerder neer op "alles in het werk stellen om toch maar te kunnen fotograferen". In zulke gevallen ga ik als volgt te werk. Aangezien de muzikanten de pannen van het dak spelen en bijgevolg helemaal niet stil staan, zijn trage sluitertijden uit den boze. Bij te trage sluitertijden zouden alle foto's onscherp zijn door de snelle bewegingen. Daarom werkte ik hier indien mogelijk aan 1/60e seconde of sneller (1/125e). Door het lage lichtniveau betekent dit uiteraard een grote diafragma-opening. Hoewel ik heel vaak fotografeer bij volle opening, kies ik er toch liever voor één of twee stopjes dicht te draaien om niet "op de rand van het glas" te fotograferen. Wat betekent dit? Een objectief bestaat uit verschillende glazen lenzen. Hoewel een goeie (en dus meestal ook heel dure) lens zonder problemen kan gebruikt worden bij volle opening, is het vaak zo dat de beste beeldkwaliteit gehaald wordt door het beeld te vormen met het middenste deel van het glas en niet de rand ervan. Anders gezegd, aan de rand van de glazen lenzen is het beeld vaak net iets minder scherp. Door het diafragma dus wat dicht te draaien, wordt het beeld enkel gevormd door het optisch betere centrum van het objectief. Niet schieten op de rand van het glas dus. Vandaar dus dat het ALTIJD loont om met lichtsterke objectieven te werken: een foto gemaakt met opening f4 zal vaak scherper zijn met een lens met grootste opening f2, dan met een lens met f4 als grootste opening.

Afgelopen weekend schoot ik voornamelijk met de Nikkor 50mm f1.8, een lens die elke fotograaf MOET hebben (er bestaat een equivalent voor Canon ook). Het ding is extreem lichtsterk en de foto's zijn haarscherp. Ik fotografeerde met diafragma f2.8 of kleiner, dus minstens 2 stops meer dichtgedraaid dan de volle opening. In enkele gevallen was de volle opening echter de enige mogelijkheid om de sluitertijden sneller dan 1/60e te houden.

Waar ik het dan nog niet over gehad heb is de ISO waarde. Bij film (die rolletjes die vroeger in een camera gingen, weet je nog wel?) was ik verzot op wat toen nog 'korrel' heette. Het digitale equivalent van korrel heet 'ruis' en daar kan ik net zo goed mee leven, tenminste voor concertfotografie. Hoe hoger de ISO waarde, hoe meer ruis. Ik zet dus bij een concert zonder problemen de camera op 1600 ISO, soms zelfs 3200. Dus ja hoor, ook deze foto's zijn alles behalve ruisvrij. Hou ervan of niet, maar dat is nu eenmaal hoe ik ze het liefste zie. Trouwens, met de moderne camera's is dit al bij al zeer acceptabel. Beelden die ik met de D70 maakte enkele jaren geleden waren bij dergelijke ISO waarden vaak gewoon onbruikbaar.

De witbalans tenslotte gaat in dergelijke gevallen meestal op een 'custom' setting van 2800 Kelvin. Alles wordt opgenomen in RAW formaat, dus aanpassen van witbalans kan altijd nog. In dit geval gebeurde er geen nabewerking, behalve hier en daar een kleine aanpassing in contrast en witbalans waar ik het nodig vond. Onderstaande beelden zijn misschien niet de mooie, gekuiste beelden die je soms tegenkomt in magazines, maar wel ruwe, contrastrijke, rauwe beelden die voor mij perfect de sfeer van het moment weergeven: luide muziek, klein podium, weinig maar sterk gekleurd licht en vooral veel fun, zowel bij de muzikanten op het podium als bij de fotografen ervoor. De beelden spreken hoop ik genoeg voor zich om de sfeer te vatten!

C u next time...