Verhuisd!!!

Kort en bondig: vanaf nu vind je mijn blog op www.fotografie-vandevelde.com/blog

Allen daarheen dus!

Roeland

Zalig Kerstfeest...

Het is de nacht van 25 op 26 december, 01u30. Ik heb al een hele avond pijn aan mijn rug en kan bijgevolg niet slapen. Ik heb me net met veel moeite van mijn bed naar de zetel gesleurd en heb dan maar besloten om mijn hoofd leeg te schrijven. En geloof me: it ain't gonna be prety... Dus aan hen die op zoek zijn naar luchtig proza: dit artikel is niet voor jullie, thank you, come again.

De tijd van het jaar is er perfect voor en mijn gemoedstoestand nog meer: goeie voornemens. En geloof me: it ain't gonna be prety...;-) Na ruwweg twee en een half jaar bloggen wordt het stilaan tijd voor een nieuwe aanpak. Alles wat ik hier ooit schreef kwam dan wel recht uit het hart, maar er is ruimte voor verbetering. Eerlijk en open zijn is namelijk oh zo makkelijk als alles van een leien dakje loopt, maar de andere kant van de medaille tonen ligt toch net iets gevoeliger. Want geef toe: wie toont er graag zijn donkere kant? Wie loopt er te koop met zijn scherpe kantjes? Wie geeft graag toe dat niet altijd alles even vlot loopt? Niemand. Maar vanaf nu ga ik proberen. Proberen om ook de andere kant van het verhaal te tonen. En waar ga ik die moed vandaan halen? Simpel: het besef dat letterlijk alle andere fotografen identiek hetzelfde meemaken, maar het gewoon niet openlijk toegeven. Lezers van mijn blog zullen uiteraard ook de blogs van andere fotografen volgen en horen het nu dan ook waarschijnlijk in Keulen donderen. Ook ik lees al die blogs en op het eerste gezicht inderdaad: allemaal succesverhalen, niks dan schitterende foto's en we hebben de opdrachten maar uit te kiezen. Ik kan je één ding op een blaadje geven: een fotograaf die beweert dat het allemaal rozegeur en maneschijn is, dat hij zich nooit zorgen maakt of nooit twijfelt? Die liegt. Het feit dat je dit niet leest op de blogs of websites, fora en facebookstreams wil gewoon zeggen dat het niet cool is zoiets toe te geven. Het wordt niet verwacht. Je MOET zeggen dat het goed gaat, want dat is beter, cooler. Iedereen moet toch weten dat je succesvol bent? Aan alle fotografen: durf je het toegeven? Ik wel, bij deze en in de toekomst nog meer: als ik twijfel zal het hier te lezen zijn. Dus voor een portie leedvermaak: één adres, hier bij mij.

Dit inzich is er bij mij gekomen na een gesprek met adrukspecialist Bert Verlinden, toen hij stopte met zijn zaak (die ik nog alle dagen mis). "Alle fotografen klagen hier steen en been. De markt verandert en iedereen voelt het." En meer van dergelijke uitspraken, minstens vijftien minuten lang. Noem me naïef, maar als iemand met zijn ervaring en achtergrond zoiets zegt, dan hecht ik daar meer belang aan dan aan de blog van een fotograaf die zichzelf probeert te verkopen. Want hoe je het ook draait of keert: een blog is een marketingtool zoals alle anderen. Of waarom denk je dat iedereen plots aan het bloggen ging? Omdat we vinden dat we zo veel interessants te melden hebben? Misschien. Sommigen. Maar meestal doen we het gewoon omdat we weten dat het meer hits oplevert in Google. Want hoe vaker een zoekterm gevonden wordt op een site of blog, hoe hoger je scoort in Google. En jezelf en je werk in de verf zetten is altijd goed. Komt goed over begrijp je wel?

En bij zoekmachines zijn we als fotograaf zwaar benadeeld, want een foto bevat nu eenmaal weinig doorzoekbare tekst (op de Alt-tekst en titel na). Dus als je wil dat je foto-site gevonden wordt, kan je maar beter zorgen dat er tekst op staat, en liefst zo veel mogelijk. En DAAROM gaan wij fotografen zo ijverig aan het bloggen. Let op: ik zeg "wij". Want jawel hoor: Van de Velde Roeland pleit schuldig! Ook ik schreef geregeld dezelfde idiote rommel als al die anderen: verslagje van een opdracht hier, linkje naar een interessant filmje daar,... Het geweten was gesust, het ideaal gemiddeld aantal blogposts is weer gehaald dus we kunnen weer verder. Het woordje "reportage", "fotografie", blablabla komt weer meer voor op onze site, dus alles loopt gesmeerd. En hoe weet ik dit zo zeker? Omdat ik ook de marketingblogs en business-sites volg waar ons geleerd wordt dat we het zo moeten doen voor maximaal resultaat. En toegegeven: het werkt nog ook. Na ieder artikel dat je schrijft piekt de traffic op je site. Dus zijn we goed bezig en dus doen we verder. Nog meer marketingblabla om bandbreedte aan te verspelen. Want daar zit iedereen op te wachten... En dan wordt bloggen een karwei. Een sleur. Er komen niet al te veel reacties op de artikels (wat een verrassing, want wat valt er nu te reageren op die zelfpromotie?) en je gaat je afvragen of het nog wel nuttig is. Alsof een blog ook nuttig moet zijn. In mijn ogen is het simpel: ik blog vanaf nu niet meer voor een reden, maar gewoon omdat ik er zin in heb. En als ik geen zin heb blog ik even niet. Ik zie de vingertjes van de marketingguru's al de lucht in gaan, maar so be it.

Is elke blog dan onoprecht? Is elk artikel fake? Nee hoor, helemaal niet. Er zit best wel interessante lectuur tussen... af en toe, hier en daar, als je heel goed zoekt. En net dat zoeken is er teveel aan. Ik heb geen zin om alle dagen te gaan zoeken naar goeie inhoud in een stroom van banaliteit die er enkel staat om de auteur ervan in the spotlight te stellen, omdat die weet dat het beter is voor zijn zaak. Ik heb ook geen zin om te reageren op een artikel van iemand anders omdat ik weet dat ik zo ook lezers naar mijn blog haal. Als ik reageer op een artikel is dat omdat ik iets te zeggen heb. Als ik niks te zeggen heb dan zwijg ik. Simpel.

For me no more. Ik heb veel fotografen hun blogs leren lezen "tussen de regels" en ik hoop in de toekomst niet meer in dezelfde val te trappen. Ik heb geen zin meer om inhoud te verzinnen die politiek correct is of marketing-gewijs beter verantwoord. Vanaf nu is het wat het is. Ik wil de dingen schrijven zoals ik ze ervaar, niet zoals ik verwacht word ze te ervaren. Ik wil schrijven wat ik denk, niet wat ik verwacht word van te denken. En is dat een domme keuze? Misschien. Als in de toekomst blijkt dat dit een stom plan was, dan is het zo. Dat is mijn visie en die is te nemen of te laten. Vanaf nu schrijf ik niet meer voor mogelijke klanten, niet meer voor betere Google-resultaten en niet meer voor andere fotografen. Ik schrijf enkel nog voor mezelf. Over dingen waar ik wil over schrijven. Over wat ik denk en voel. Over wat ik wil delen. Goed of slecht. Interessant of niet. For you to decide...

Trouwens, niet alleen in blogs lees je best tussen de regels. Al eens gekeken op Flickr, Twitter of Facebook? Je kent ze vast wel, die fotografen die de magische grens van 5000 facebook-vrienden bereikt hebben. Sommigen lijken te denken dat er een beloning wordt uitgereikt bij het ronden van die kaap, want ze gaan als gekken tekeer om eender welke wildvreemde te kunnen "toevoegen". Hoe weet ik dit? Been there, done that, ZO weet ik het. Terwijl het te belachelijk is voor woorden... Het is wetenschappelijk bewezen dat de mens niet eens in staat is om 5000 namen te onthouden, laat staan 5000 mensen te kennen. "Kennen" zoals in "persoonlijk kennen". Afhankelijk van hoe je het woord "vriend" definieert, heeft onderzoek uitgewezen dat de menselijke hersenen ongeveer 125 vriendschapsrelaties kunnen onderhouden. De enige reden die er dus is om 5000 namen in die lijst te zetten, is omdat dat 5000 mogelijke klanten zijn. Of 5000 "leads", "business-opportunities". Hoe groter je netwerk, hoe beter. Toch? En dat dat netwerk gevuld is met 4800 mensen die we van haar of pluim kennen, daar malen we niet om. Begrijp me niet verkeerd: er zijn best wel mensen die het volgen waard zijn. En die mensen zijn populair, heel populair. Het grote deel van hun volgers volgt ze omdat ze interessant zijn, maar een deel van hun aanhang volgt ze omdat ze zo zelf meer aanhang kunnen krijgen. Zo werkt het nu eenmaal. En daar is niks mis mee. Maar vergeef me als ik moet lachen als ik zie hoe de fotograaf van om de hoek, die als de beste baby's in bloempotten fotografeert, druk bezig is om zijn vriendenlijst op Facebook naar de kaap van 2000 proberen te sturen. 2000 baby's die ook in een bloempot willen gefotografeerd worden misschien?

Of ga eens kijken op Flickr. De site bij uitstek om je foto's te delen en te laten bekritiseren. Is het je daarbij trouwens nooit opgevallen dat elke foto een "great shot" is? Ik daag je uit: zet de grootste mislukking uit je fotografische carrière op Flickr, en het zal niet lang duren voor iemand dit een "super picture, well done!" vindt. En waarom vindt die persoon dat? Omdat die weet dat de kans groot is dat jij nu ook een foto van hem "magnificent" gaat vinden. Niks meer, niks minder. Voor wat hoort wat. You scratch my back, I scratch yours.

Zoals ik al zei: for me no more. Enkel nog wat ik wil, niet meer wat ik moet. Ik wil nog zo veel toevoegen aan dit verhaal, over visie, over passie voor een vak,...

Het is de nacht van 25 op 26 december, 03u27. Ik heb al een hele avond en nacht pijn aan mijn rug en ik moet slapen. Liesbeth moet werken morgen (straks) en ik ben bij de kleine. Ik ga niet geslapen hebben en het wordt zwaar. En dat is de realiteit. Corneel wil spelen, papa wil slapen. Papa moet werken. Dat is de realiteit. En die is hard.

Het is 03u30 en ik ga klikken op "Bericht publiceren". Eindelijk.

Tot binnenkort, als ik zin heb!

Chronisch tijdsgebrek... of: waarom lezen we niks nieuws meer!

Toen ik begon met deze blog schreef ik de intentie te hebben ongeveer een keer per week een update te plaatsen. Niet dus... Goed excuus (?): het is niet uit luiheid, maar door een chronisch tijdsgebrek dat het bloggen op een heel laag pitje staat de laatste tijd. Om te beginnen is het drukke huwelijksseizoen in volle gang, wat veel nabewerking, archivering en albumdesign met zich meebrengt. In mensentaal: ik zit heel wat uurtjes achter de computer als ik niet op reportage ben... Daarnaast zijn er meer en meer opdrachten "bedrijfsfotografie". Voor hen die het nog niet opgemerkt hadden: alle bedrijfsfotografie werd een tijdje geleden verhuisd naar een aparte website, www.bedrijfsfotografie.be. Op die manier vinden de zoekmachines zowel de site voor particulieren als die voor bedrijven makkelijker terug en vinden geïnteresseerden sneller de info en foto's waar ze naar op zoek zijn. Dat was althans de theorie. Nu, enkele weken later, blijkt inderdaad dat dit een "goeie zet" was, want de opdrachten via de nieuwe website lopen gezwind binnen, met een flagrant blog-tijdgebrek als gevolg. Overigens, de blogartikels die te maken hebben met bedrijfsfotografie zullen ook een apart plaatsje krijgen in de toekomst. Ik werk achter de schermen volop aan een nieuwe blog waar enkel bedrijfsfotografie getoond zal worden (jawel hoor: nog meer tijd achter de computer).

In de tussentijd hier enkele huwelijksfoto's van Evi en Koen, alweer enkele weken geleden. Prachtige dag, prachtig koppel, prachtige locaties,... kortom een droom voor elke fotograaf!

It's oh so quiet, it's oh so still...

Ooit was het een goed voornemen om hier wekelijks een berichtje achter te laten. Met een heel druk huwelijksseizoen voor de boeg heb ik echter de laatste weken zo veel werk met alle voorbereidingen, dat bloggen even geen optie is. Ik maak er een erezaak van dat ik het zoeken naar geschikte locaties voor de trouwfoto's (zowel binnen als buiten) zelf doe en nooit overlaat aan het koppel. Mijn klanten appreciëren dit (blijkbaar doen niet alle fotografen dit), maar er kruipt natuurlijk wel veel tijd in...

"And then for the completely-not-related-to-photography-department": we maken vorderingen in de opvoeding van onze Corneel...

Ik probeer mijn leven te beteren in de nabije toekomst. En dat bedoel ik met betrekking tot het onderhouden van mijn blog, het onderhouden van mijn gazon loopt gesmeerd wat mij betreft, ondanks het gebrek aan tijd (en grasmaai-goesting)...

Roeland

Twitter

Sinds een tijdje ben ik ook actief op Twitter.com!  Ik moet er nog een beetje aan wennen, en vooral de tijd ervoor vinden, maar ik probeer regelmatig te "tweeten"...

Zeker volgen dus!

Roeland

Wat ik al kan

Hey, 

Ik ben Corneel, zoon van papa Roeland en mama Liesbeth.  Iedereen denkt dat ik enkel maar kan liggen en schreien, maar das best wat overdreven.  Schreien en krijsen doe ik helemaal niet vaak en ik heb al heel wat meer in mijn mars dan gewoon maar liggen en lief wezen.  Ik heb papa enkele dingen ingefluisterd die hij zeker moet vermelden op zijn blog.  Het moet maar es gedaan zijn met te denken dat "die plattekes niks doen en kunnen".  Hier is wat ik na slechts een weekje op de wereld al heel goed kan:

Snuitjes trekken:

In grote mensen hun vingers (en neuzen) knijpen:

Zonnebankjes pakken, hoewel ik daar intussen ook wel genoeg van heb, ik blijf liefst nog even roze zoals het hoort voor mensjes van mijn leeftijd:

Lui achterover liggen tussen al mijn speelgoed, in een veel te groot kostuum want mama en papa vinden me denk ik schattiger zo (wacht maar):

Oh ja, voor ik het vergeet, papa laat weten dat de eerste "postnatale" fotoreportages alweer gepland zijn na zijn tien daagjes verlof ter ere van mij.  Dat betekent dat hier weldra weer berichtjes zullen te lezen zijn die "niet-Corneel-gerelateerd" zijn.  Net nu ik van al die aandacht begon te genieten...

Tot binnenkort,

Kabouter Corneel.

Motivatie

Gisteren was er nog eens een bijeenkomst van de Beroepsvereniging voor Fotografen. Deze keer werden we ontvangen in de studio van Nancy en Bernard te Aartselaar. Een schitterende ruimte trouwens: ruim en perfect uitgerust. Ik was trouwens aangenaam verrast te horen dat Nancy vroeger als stewardess werkte voor Sabena, terwijl ze nu fulltime bezig is met fotografie. Van carrièrewissel gesproken...

Na een hapje en drankje werd er overgegaan tot de orde van de dag (avond): Claude Eeckhout begon zijn uiteenzetting over websites en blogs. Hij gaf tips over gebruiksvriendelijkheid en Search Engine Optimisation (of "hoe scoor ik beter in Google"). Aangezien ik zelf mijn webdesign doe, was ik me al wel bewust van veel dingen, maar het blijft toch altijd interessant alles nog eens even bevestigd te krijgen. Wat me trouwens opviel was dat veel dingen neerkomen op persoonlijke voorkeur en prioriteiten. Zoals bij veel dingen, is er ook in webdesign volgens mij een groot verschil tussen theorie en praktijk. Voor een gebruiksvriendelijke navigatie bijvoorbeeld zijn er inderdaad sommige regels die je best in acht neemt, maar soms zijn die in strijd met het uitzicht dat je wil bekomen. Een persoonlijke keuze dus. Claude had trouwens vooraf de tijd genomen al onze websites te "inspecteren", wat wel interessant was. In mijn geval had hij blijkbaar problemen met het inladen van de kleine indexfoto's van mijn portfolio. Ik was hierover zeer verwonderd want ik heb dit zelf nog nooit gemerkt, hoewel ik in alle bescheidenheid mag zeggen dat ik mijn website vaak controleer, op verschillende systemen en browsers. Bernard nam onmiddellijk de proef op de som en op zijn systeem bleek er geen probleem. Bij deze dus: mensen die ook problemen ondervinden op mijn website, gelieve me even een berichtje te sturen met de browser die je gebruikt en het exacte probleem. Ik wil dit uiteraard oplossen, maar aangezien ik het probleem niet kan reproduceren hier...

Claude kreeg wel even tegenwind bij zijn bewering dat een blog best dagelijks geupdate wordt. De bloggers onder ons weten dat zelfs een wekelijkse update soms moeilijk is (waarvan deze blog het levende bewijs is de laatste tijd, schaam schaam schaam), dus een dagelijkse update leek ons echt wel een utopie. We zijn natuurlijk in de eerste plaats fotografen en geen 'beroepsbloggers', dus ergens blijft het schipperen met de tijd. Wat niet wegneemt natuurlijk dat we ons terdege bewust zijn van het belang van website en blog voor onze zaak. Wat mij betreft kan de mening van Claude wel gezien worden als een schop onder...het onderste deel van mijn rug, vandaar dan ook deze "morning after"-update...

Volgende keer probeer ik weer braafjes te zorgen voor een artikeltje met foto's erbij, zoals het van een flinke fotograaf verwacht wordt ;-)

Je kapoen, Roeland. (Toegegeven: beetje vroeg voor een nieuwjaarsbrief)

Leesvoer

Hoewel ik zelf op dit moment alles behalve tijd heb om te lezen, toch een kort artikeltje met twee aanraders van boeken. Tijdens mijn verlof las ik beide boeken min of meer uit van kaft tot kaft en ik moet zeggen: ik heb spijt dat ik ze niet eerder las! Voor alle duidelijkheid, het gaat hier over vakliteratuur voor fotografen, dus mensen met een uitgebreide interesse voor, ik zeg maar wat, haken of breien, kunnen waarschijnlijk mijn enthousiasme moeilijk vatten. Mensen die met andere woorden geen interesse hebben voor de zakelijke kant van fotografie, die kunnen, laten we daar vooral heel eerlijk in zijn, weinig aan met dit artikeltje en al zeker niet met de boeken. Neemt niet weg dat deze boeken ook voor de ver doorgedreven amateurfotografen interessant kunnen zijn.

Dit eerste boek, "Professional business practices in photography", is misschien wat moeilijker om te doorworstelen, maar het geeft een schat aan informatie over auteursrechten, contracten, gangbare prijzen, boekhouding, materiaal, marketing,... Kortom, alles wat er komt kijken bij het runnen van een zaak als fotograaf. Het is niet meteen geschreven in de "voor dummies" stijl, maar dat is dan ook niet nodig voor de doelgroep waar het voor bedoeld is. Het is wel een Amerikaans boek, dus hier en daar is wel "vertaling" nodig naar onze markt, maar laat dit de pret vooral niet bederven. Mensen die geïnteresseerd zijn: door een fout (van mij) bij de bestelling van dit boek heb ik het dubbel ontvangen en bijgevolg doe ik een exemplaar van de hand. Het leven is aan de rappen, laat dat vooral een tip zijn...


Het tweede boek, "Best business practices for photographers", vond ik persoonlijk net iets makkelijker leesbaar door de iets vlottere schrijfstijl. Verder mag het wat betreft inhoud en geboden informatie zeker niet onderdoen voor zijn concurrent bovenaan. Het geeft een iets eenzijdiger beeld op de "business", aangezien het geschreven is door één fotograaf, die uiteraard zijn eigen visie en manier van werken heeft. Maar ook hier weer: dit boek is zijn gewicht in goud waard! Mensen die dat laatste letterlijk willen nemen: kom gerust langs voor mijn exemplaar, ik bestel mij wel een nieuwe op Amazon.

Tenslotte nog een kleine waarschuwing van een heel andere strekking. Aangezien ik het momenteel vreselijk druk heb, zal het hele bloggebeuren op een laag pitje staan de volgende weken vrees ik. Ik leg de laatste hand aan een aantal opdrachten en intussen dienen er zich enkele tijdrovende nieuwe dingen aan (zeg nu nog eens dat vernoemde lectuur niet helpt), dus van bloggen zal weinig sprake zijn vrees ik. Ik probeer jullie tussendoor wel even op de hoogte te houden, maar het zal dus kort en krachtig zijn. Maar geen nood, van zodra mijn agenda het toelaat trakteer ik jullie eens te meer op artikels van het genre "vis de schaarse nuttige passages uit de niet te overziene woordenvijver".

Tot de volgende!

Terug van weggeweest

Zoals aangekondigd heeft het hele bloggebeuren even stilgelegen wegens verlof. We zijn met de auto richting Moliets (Zuid-Frankrijk, Atlantische kust) getrokken. Ik heb me daar twee dagen verdiept in de kunst van het golfsurfen. Eindconclusie: ik heb de fysieke conditie van een gemiddelde bejaarde... Maar de spierpijn was het meer dan waard want het is en blijft een geweldige sport! Voor alle duidelijkheid, de surfer op de foto ben ik niet... Door de ingekorte vakantie (zie verder), ben ik niet aan fotograferen toe gekomen en moest ik hier mijn toevlucht nemen tot een foto van een vorige vakantie in Hawaii.

Jammer genoeg dus moesten we onze vakantie een dikke week vroeger afbreken dan voorzien omdat Liesbeth ziek geworden is. Aangezien een bezoek aan de spoeddienst van de plaatselijke kliniek ons niet veel wijzer maakte, vonden we het al bij al het verstandigste om naar huis te komen.

Deze week doen we het hier nog een beetje rustig aan, maar dan vlieg ik er weer des te harder in! Enkele fotoprojecten moeten dringend klaar, terwijl er zich al nieuwe uitdagingen voordoen. Ik weet met andere woorden zeker weer wat doen in de nabije toekomst!

Vakantie

Even een heel korte mededeling: wij gunnen onszelf twee weken vakantie! En dat werd tijd ook want we zijn allebei doodop. Het wordt hier dus even rustig op deze blog, maar daarna ben ik er weer. Ik barst trouwens al van de ideeën, dus na deze welverdiende rustperiode zal ik er weer in vliegen als nooit tevoren!

Tot gauw!

Verandering van vorm

Toegegeven, deze vormverandering van blog komt wel heel snel na de lancering ervan! Het is echter zo dat ik al de hele tijd van plan was om alles wat uit te breiden in de toekomst, die toekomst is alleen wat sneller gekomen dan ik verwacht had ;-). Blijkbaar is de beschikbare software toegankelijker dan ik dacht en ging alles dan ook redelijk snel. Ik ben nog niet helemaal tevreden met deze layout, maar voorlopig kan ik ermee leven. In de tussentijd verdiep ik me in een definitieve oplossing.

De vorige berichten heb ik ook omgezet naar het nieuwe formaat, maar daardoor klopt de tijdsaanduiding niet meer. Vanaf nu zal de tijdsaanduiding waarop het bericht gepubliceerd werd echter weer mooi kloppen.

In de rechterkolom vind je tenslotte links naar andere website, een lijst met interessante boeken (wordt uitgebreid, no worry!) en links naar blogs die ik zelf nauwgelet volg. Verder kan je je rechts bovenaan ook aanmelden om automatisch verwittigd te worden bij nieuwe artikels, en er is een mogelijkheid om te gaan zoeken in het archief met alle vroegere artikels. Alle artikels krijgen vanaf nu ook een aantal sleutelwoorden of labels toegewezen. Die vind je onderaan elk artikel. Op die manier vind je gemakkelijk artikels terug over hetzelfde onderwerp. Voor zover artikels hier ergens over gaan natuurlijk...

Een laatste toevoeging is de mogelijkheid tot reageren op een artikel. Onderaan elk artikel zie je het huidige aantal reacties op het artikel. Klik daarop en je kan zelf een reactie achterlaten. Ik hoop dan ook van harte dat jullie hier zoveel mogelijk gebruik van zullen maken: opmerkingen of suggesties zijn altijd welkom!

C U soon!

Het begin van mijn blog

Eerst en vooral: waarom in godsnaam een blog? Wel, ik kon het gewoon niet laten. Al maandenlang volg ik met argusogen niet alleen de blog van collega fotograaf Bert Stephani, maar ook die van enkele Amerikaanse fotografen zoals Chase Jarvis, Joe McNally, David Hobby, Scott Kelby, Dave Cross,... Wat ik in eerste instantie beschouwde als een 'gewoon online dagboek' waarvan ik het nut niet inzag, heb ik intussen weten te waarderen als een ongelooflijk krachtig medium en een onuitputtelijke bron van informatie. Niet dat ik mezelf op gelijke hoogte stel als voorgenoemden, verre van. Maar het gebeurt de laatste tijd nu eenmaal geregeld dat ik foto's maak die ik eigenlijk online wil zetten, maar waarvoor ik geen geschikte categorie heb op mijn website. Het maken van een 'Allerlei'-categorie vind ik te inspiratieloos voor woorden, dus een rasechte blog (of weblog) dringt zich op!
Wat mag je hier zoal verwachten in de toekomst? Wel zoals gezegd: foto's die ik nergens anders kwijt kan/wil, maar ook dingen die me overkomen zijn, weetjes, links naar toffe websites die ik tegenkom en in de mate van het mogelijke ook technische info over hoe ik bepaalde foto's gemaakt heb (belichting, camera-instellingen,...). Wat dat laatste betreft een goed voornemen: ik zal proberen bij elke foto op zijn minst de camera-instellingen en lichtopstelling (indien van toepassing) mee te geven.
Trouwens: nu ik toch met de goede voornemens bezig ben (het lijkt wel Nieuwjaar): het is uiteraard de bedoeling dat er regelmatig nieuwe posts komen. Hoewel 24 uur nu soms al te weinig lijkt in een dag, beloof ik op mijn plechtige-communicanten-zieltje uiterst hard mijn best te zullen doen ;-)
Meer dan genoeg tekst voor vandaag lijkt me. Morgen ben ik van de partij op Rock Herk, niet alleen om nog eens toe te geven aan wat jeugdsentiment, maar eens te meer om mijn portfolio concertfotografie wat aan te dikken.
Tot binnenkort!