Medewerker gezocht (af en toe)...

Wie me recent wat gevolgd heeft op Facebook, Twitter, hier op mijn blog of zelfs, stel je voor: in real life (het idee alleen al), die weet dat ik meer werk wil maken van "vrij werk". Ik barst letterlijk van de ideeën en inspiratie voor nieuwe shoots. Om die inspiratie om te zetten in foto's, zal ik echter geregeld hulp kunnen gebruiken! Daarom "dezen eprip" (vertaald: "deze oproep" voor degenen voor wie "In de Gloria" niet de laatst bekeken TV-reeks is)...

Wie of wat zoek ik?

Wel, op geregelde tijdstippen zal ik modellen (m/v) nodig hebben. Aangezien modellen vinden niet echt een probleem blijkt te zijn wil ik daar even niet op ingaan hier. Wie graag modellenwerk zou doen in mijn projecten, houdt best mijn Facebook-activiteiten van nabij in de gaten... Deze oproep is meer gericht naar mensen die graag achter de schermen willen meewerken. Op zich heb ik al een visagiste, maar andere kandidaten mogen zich steeds aanmelden. Daarnaast denk ik op dit moment vooral aan een stylist(e). Voor veel projecten weet ik wel welke "look" ik wil bereiken, maar de hulp van iemand met een goed "mode-inzicht" is altijd welkom (ik ben een man, remember?). Kortom: heb je een zwak voor kleding, schoenen, accessoires en daar bovenop nog wat organisatorisch talent? Dan ben je wellicht de geknipte persoon.

Voor alle duidelijkheid: het gaat hier om occasionele projecten tussen mijn andere opdrachten door, dus je kan dit zonder problemen combineren met je job. Aangezien het in eerste instantie gaat om shoots voor eigen rekening, heb ik dus ook geen gigantische budgetten vrij voor vergoedingen. Verder sta ik niet echt bekend voor het uitbuiten van mijn crew. Lees: er wordt honger noch dorst geleden bij een shoot en onkosten worden uiteraard betaald. Voor enkele projecten is er wat meer financële "slagkracht" dan voor andere...

Samengevat. Ben je een modebewust iemand en heb je oog voor de nieuwe trends en hippe mode? Puilt je eigen kleerkast, tot grote ergernis van je partner, uit van kleding en accessoires? Wil je aan diezelfde partner bewijzen dat een kledingverslaving WEL DEGELIJK nuttig kan zijn? Wil je je inzicht, ideeën en logistiek talent inzetten achter de schermen van een aantal leuke shoots? Aarzel dan niet en neem zeker contact op. Gelieve enkel te reageren via mijn conventionele mail of hier in de commentaren, berichten op Facebook vind ik onoverzichtelijk en durven wel eens verloren gaan...

Tot binnenkort,

Roeland

Diefstal

Iedereen die serieus, al dan niet beroepsmatig, met fotografie bezig is kent het verhaal maar al te goed: de ene investering is nog niet vergeten of de volgende doet zich al voor. Het gaat van lenzen en camera's tot batterijen en tassen. Net als we denken dat onze uitrusting compleet is, gaat er iets stuk en kunnen we weer de spaarpot openbreken.

Voor beroepsfotografen gaat het vaak nog verder: we stellen hogere eisen aan kwaliteit, dus enkel het beste (en dus duurste) materiaal is goed genoeg. Meestal heeft ons materiaal dan ook heel wat meer te verduren dan bij de gemiddelde liefhebber: een hele dag in de regen lopen met de camera mag geen probleem vormen, je camera moet probleemloos duizenden en duizenden foto's per jaar aankunnen,... Als kers op de taart moet een beroepsfotograaf vrijwel alles dubbel hebben, als backup. Kortom: de investeringen lopen op, of je dat nu wilt of niet!

Een investering die vaak over het hoofd gezien wordt is software. Pakketten zoals Adobe Photoshop en Lightroom, Aperture, Office en Dreamweaver (om er maar enkele te noemen), zijn onontbeerlijk voor de gemiddelde beroepsfotograaf. Zonder in al te veel detail te treden: die kost loopt probleemloos op tot enkele honderden euro's per jaar. Elk jaar opnieuw dus. Voor veel fotografie-liefhebbers (niet beroepsmatig), is die nood aan software bijna even groot. Want geef nu toe: iedereen werkt toch graag met de laatste versie van zijn favoriete software?

Jammer genoeg is iedereen echter niet altijd even consequent: een half kapitaal besteden aan een lens die we misschien maar één keer per jaar gebruiken daar hebben velen geen probleem mee, maar software, die we dagelijks gebruiken, kopen voor dat zelfde bedrag is een optie waar velen zelfs niet bij stilstaan. Want diezelfde software kunnen we toch kopiëren van buurman of collega? Niemand die het weet, en die grote softwarebedrijven hebben toch geld genoeg?

Cijfers heb ik niet, maar bovenstaande is voor heel veel mensen een realistisch scenario. Sterker nog, software kopiëren is voor velen de normaalste zaak van de wereld. Zij die er toch voor betalen, zullen vaak zoeken naar de goedkoopste oplossing. En daar wordt handig op ingepikt: gehaaide oplichters zetten her en der websites op waar zogenaamd "legale" software aan dumpingprijzen wordt aangeboden. Eens te meer geldt hier de regel: als het te mooi LIJKT om waar te zijn, dan IS het dat ook.

Met heel deze problematiek in het achterhoofd, viel het oog van enkele collega fotografen op de actie van het Centrum voor Beeldexpressie, kortweg CvB. Dit is een vereniging die zich richt op iedereen die niet beroepsmatig met beeldvormende kunst (onder andere fotografie dus) bezig is. Voor de liefhebbers dus. Op hun website kondigen ze een actie aan waarbij hard- en software door hun leden kan aangekocht worden aan sterk verlaagde tarieven, software zelfs aan slechts 20% van de gangbare verkoopprijs. Hoe dat kan? Ze bieden software aan aan studenten- of lerarentarief. Software-ontwikkelaars zoals Adobe, bieden aan studenten en leerkrachten hun producten aan tegen sterk verminderde tarieven. Studenten kunnen op die manier leren werken met de meest gangbare en vooruitstrevende pakketten in de industrie. De normale prijzen liggen nu eenmaal ver buiten het budget van de doorsnee student. Om je een idee te geven: de basisversie van Photoshop kost ongeveer 850 €. Leden van het Centrum voor Beeldexpressie zijn echter verre van altijd studenten, maar zoals gezegd eerder de "hobby-fotografen". Dat zij kunnen gebruik maken van de zogenaamde "student - teacher - license" is gewoon te gek voor woorden.

Door tussenkomst van Studio VZW, de vakvereniging voor fotografen in hoofdberoep, werd de actie van CvB gesignaleerd bij Adobe. Deze laatste ging uiteraard niet akkoord met de actie waardoor ze afgeblazen wordt. Afgunst van beroepsfotografen ten aanzien van hobbyfotografen? Allerminst. Er werd geprofiteerd van een gunstig tarief door mensen die er helemaal geen recht op hebben. Met andere woorden: mensen die de software via deze actie aankopen, maken in zekere zin nog altijd gebruik van illegale software. Vergelijk het als je wil met parkeren op een plaats voor gehandicapten terwijl je perfect gezond bent: het is niet omdat je wagen op die plaats mooi tussen de lijnen staat, dat je ook correct geparkeerd staat.

Als beroepsfotograaf hoor je maar al te vaak "hoe schandalig de prijzen voor een reportage toch wel zijn" en dat "nonkel Fons ook foto's maakt en wel aan slechts 10% van de prijs van de beroepsfotograaf". Dat nonkel Fons zijn Photoshop illegaal gedownload heeft vergeten we dan maar even snel...

Moraal van het verhaal: betaal voor je software, net zoals je betaalt voor de rest van je fotomateriaal. Of hoe leuk zou jij het vinden als iemand je foto's van je website kopieert, laat printen en gebruikt om op zijn beurt geld mee te verdienen? Want hoe je het ook draait of keert: software kopiëren is diefstal. Niets meer of niets minder. Die software is ontwikkeld door mensen die er lang en hard aan werkten, en dat moet betaald worden. Vind je de commerciële pakketten te duur, dan zijn er vast goedkopere of zelfs gratis alternatieven te vinden. Legaal welteverstaan.

Amen.

Roeland

Ketting

Vandaag zag ik hem weer eens de revue passeren: de kettingbrief. Tegenwoordig beter te beschrijven als kettingmail. De onderwerpen variëren: foto's van schattige huisdiertjes, supergrappige mopjes (merk het sarcasme op) die je MOET doorsturen naar al je contacten, spectaculaire weerfoto's,...

Erger nog zijn de mails die op je geweten proberen te spelen. Onderwerpen in deze categorie: hongerige, zieke of mishandelde kindjes; hongerige, zieke of mishandelde diertjes; hongerige, zieke of mishandelde mensen... Ben ik zielloos, harteloos en wreed en geef ik niet om die problemen? Integendeel: mijn hart breekt bij het lezen van al die schrijnende verhalen. Daarom geef ik geregeld centen aan allerhande goeie doelen: van de daklozen in de straat in Leuven over het Rode Kruis tot Artsen zonder grenzen.

Maar laat één ding duidelijk zijn: die kettingmails zijn onzin! Laten we even samen redeneren. Duizenden mensen sturen die mails door, in het beste geval na ze gelezen te hebben. Op welke manier wordt het aangehaalde probleem hier minder groot door? Omdat er nu een deel bandbreedte van onze internetverbinding met goeie vibes gevuld wordt? Yeah right. De enigen die hier beter van worden zijn de mensen die de gigantische lijsten met emailaddressen verkopen aan reclamebureau's. Want ja: dat is de reden waarom je het overgrote deel van die nobele mails ook naar de afzender moet terugsturen: dat is wat makkelijker voor hen om alle mailaddressen eruit te halen...

"Maar door die mails door te sturen wordt iedereen zich bewust van probleem X of Y?" Kan best zijn, maar dat is niet de bedoeling die er achter zit. Als dat wel zo was, dan zou de initiatiefnemer zich kenbaar maken. Hulporganisaties en goeie doelen zorgen er wel voor dat je hun gegevens overal terugvindt, zeker in de mails die ze sturen in het kader van een sensibilisering...

Dus voor eens en altijd: je kan geen arme kindjes rijker maken, geen hondjes een baasje geven, geen mensen hun magen vullen,... door gewoon een mailtje door te sturen. Doe gewoon op gepaste momenten een duit in het gepaste zakje en dat is onbetwistbaar nuttig.

Denk je er anders over? Laat het gerust weten, ik sta open voor alle argumenten.

Roeland

Privé en zaken...

Dat privé en zaken best gescheiden blijven, is een vaak gehoorde uitspraak. Maar als je vrouw buikdanseres is, een gothic kostuum in de kast heeft hangen EN als je zelf dan nog eens fotograaf bent, dan is een uitzondering op die regel onvermijdelijk. Ondanks veel ander werk maakte ik daarom eindelijk tijd vrij om een nieuwjaarsvoornemen waar te maken: fotograferen voor mezelf in plaats van in opdracht. Van zodra je wat opdrachten hebt, wordt de tijd voor eigen werk jammer genoeg hoe langer hoe meer beperkt. Het gevaar schuilt erin dat je je creativiteit verliest en erger nog, dat je portfolio gaat bestaan uit beelden die je MOEST maken, en niet uit beelden die je WIL maken. Begrijp me niet verkeerd: ik geniet van elke opdracht die ik doe (anders deed ik ze niet), maar af en toe moet je gewoon weer even fotograferen voor de lol, zonder meer.

Waar ik de inspiratie haalde voor deze specifieke shoot weet ik al niet meer, maar muziek en film hebben er zeker een aandeel in. En omringd worden door creatieve mensen is zeker een pluspunt. Zoals gezegd: Liesbeth was het model van dienst en wat mij betreft was dat zeker voor herhaling vatbaar. Visagiste Lien Connaert zorgde voor de make-up en mag dat ook opnieuw doen ;-) Dimitri was "first assistant" voor mij, maar als collega fotograaf nam hij later ook de camera ter hand. Ik ben alvast benieuwd naar zijn foto's.

De keuze voor de locatie was zoals altijd het grootste deel van de voorbereiding. De weersvoorspellingen waren niet al te positief, dus een binnenlocatie drong zich op. Een kerk was (vond ik) te cliché en moeilijk te regelen, dus nam ik mijn toevlucht tot Salve Mater in Lovenjoel: een gigantisch groot complex dat vroeger dienst deed als psychiatrisch ziekenhuis, maar intussel al lang verlaten is. Voor de urban explorers onder jullie, en andere nieuwsgierigen: deze locatie is niet vrij toegankelijk! Een deel van het gebouw wordt bewoond door collega fotograaf Pascal Baetens. Wil je van deze overigens prachtige locatie gebruik maken, neem dan eerst contact met hem op! Hij is heel meegaand en zal je zeker helpen, maar onaangekondigde gasten die inbreken worden uiteraard niet geäpprecieerd. Dit voor de volledigheid. In ons geval volstond een mailtje vooraf en een kleine vergoeding om aan de slag te kunnen.

Belichting bestond uit een set Elinchrom Quadra's met een 90cm Octabank van Chimera voorzien van een grid. Bij de close-up werd een tweede flits voorzien van een honingraat gebruikt als haarlicht.

Nabewerking: contrastaanpassing en kleurverschuiving voor de achtergrond. De close-up opname werd geretoucheerd en de huidtextuur lichtjes gladder gemaakt (hoewel niet echt nodig, mede dankzij het werk van Lien). De ogen werden wat opgelicht en het contrast verhoogd. Voor het andere beeld werden de lichtsporen uiteraard ook toegevoed in postproductie.

Hopelijk binnenkort nog meer resultaten uit dezelfde shoot!

Nog eens dikke merci aan de crew en tot binnenkort,

Roeland

Huwelijk Muriel en Joris

Het is weer stil op het blogfront, maar dat is niet zonder reden. De camera ligt alles behalve stil en ik kan op dit moment niet volgen met archiveren en nabewerken wat er bijkomt aan opnames. Naast het werk in opdracht zijn er de laatste tijd ook eindelijk nog eens wat shoots geweest "voor mezelf". Het betaalde werk gaat uiteraard voor, dus voor een blik in mijn vrij werk zal je nog wat geduld moeten hebben.

Een recente huwelijksreportage die intussen wel al (gedeeltelijk) getoond kan worden is die van Muriel en Joris. Wie mijn website wat nauwlettend in de gaten houdt, zal deze twee zeker herkennen: zij waren enkele maanden geleden ook het onderwerp van een leuke verlovingsshoot. Daardoor was voor hen het ijs ook al gebroken voor de lens. Niet dat dat echt nodig was, want Joris en Muriel "smijten zich" volledig voor de camera! En op die manier is het leuk werken als fotograaf natuurlijk. Iedereen is ontspannen en het belangrijkste is dat iedereen zich bovenal amuseert. Het is niet voor niks je huwelijksdag, dus een beetje fun is niet ongepast lijkt me... Bij momenten leek het trouwens meer op een fashionshoot dan op een huwelijksreportage. Ik werd bijgestaan door Deborah die zich schitterend profileerde als "first assistant": afstellen van de flitsers waarmee ik steevast werk op locatie, bijlichten met reflectiescherm en uiteraard ook een deel van het gebruikelijke draag- en sleurwerk. Daarnaast werden we op de koop toe vergezeld van de twee ceremoniemeesters. Eentje ontpopte zich als volleerd stylist, de andere was zeer behulpzaam bij de logistiek (lees: tassen dragen, zorgen voor het materiaal,...).

Kortom: niet alleen een leuke huwelijksreportage, maar ook zeer luxueus werken was het die dag! Uiteraard ben je na een dag van ruwweg 16 uren non stop werken doodmoe, maar soms zit het in de kleine dingen. En die kleine details waren dankzij de medewerking en spontaniteit van Joris en Muriel dik in orde!

Binnenkort meer!

Roeland

Fotoshoot met Kim

Enkele dagen geleden organiseerde ik een snelle, geïmproviseerde fotoshoot met buikdanseres Kim, om mijn nieuwe flitssets (Elinchrom Ranger Quadra) uit te testen. Mijn bevindingen over deze flitsset komen hier binnenkort uitvoerig aan bod (na nog wat meer probeersels), maar de foto's van afgelopen shoot kan ik alvast tonen.

Dikke merci Kim voor je bereidwilligheid!

Roeland

Backup

Lang geleden denk ik, maar deze is voor de "techneuten" onder jullie. Voor hen die, net als ik, 's nachts badend in het zweet (zoals een beest, zie hier), krijsend wakker worden door weeral een nachtmerrie over, jawel u leest het goed: verlies van digitale gegevens. Foto's dus in mijn geval. Alle gekheid op een stokje, ik mag er niet aan denken dat ik een deel, of God sta me bij, ALLE foto's zou verliezen die ik ooit gemaakt heb. Het veilig stellen van die foto's neemt dan ook een heel groot deel in van de workflow van de hedendaagse fotograaf, en daarover gaat dus dit artikel.

"De digitale fotografie heeft alles toch makkelijk gemaakt, ge moet alleen nog op het knopje duwen." Veel gehoorde uitspraak, geloof het of niet. Begrijp me niet verkeerd: ik ben de eerste om te bevestigen dat het digitale tijdperk ongeziene mogelijkheden en technieken met zich mee brengt die vroeger ondenkbaar, of toch op zijn minst onbereikbaar waren voor de meesten onder ons. Maar aan de andere kant: je stak je negatiefjes, die je meestal liet ontwikkelen door een vaklabo, in een speciale map. Die ging op zijn beurt, in het beste geval, in een kluis en daarmee was (een beetje kort door de bocht) de backup-kous af. De negatieven (of dia's) waren het enige origineel, dus die bleven veelal netjes bij de fotograaf (bij particuliere fotografie toch). Geen vragen naar kopietjes of cd-tjes. Gewoon. Simpel.

Vandaag? Je komt thuis van een fotoshoot of reportage, met een aantal geheugenkaartjes. Vol of leeg, die kleine rotdingen zien er allemaal hetzelfde uit, maar dat bespreek ik elders al. Hoewel het best mogelijk is om die dingen gewoon zo naar het labo te sturen en afdrukjes terug te verwachten, is de weg naar het eindresultaat voor iet-of-wat beroepsfotograaf nog lang, zeer lang. Dat we onze foto's "bewerken" spreekt voor zich, maar tussen shoot en nabewerking zit nog een stap die heel veel mensen uit het oog verliezen: archivering. Lees: opslag en backup. Voor die archivering bestaat geen goeie of slechte methode, dit is volledig persoonlijk en afhankelijk van je eigen voorkeur. Wat ik hier beschrijf is mijn werkwijze: werkt voor mij en ik voel er me goed bij, niet meer of minder.

Goed. To the point. Basisprincipe dat ik altijd aanhoud: op geen enkel moment mag een foto slechts op één locatie of medium opgeslagen zijn. Dit begint in de camera. Een goeie camera heeft tegenwoordig niet één, maar twee sleuven voor een geheugenkaart. Deze zijn (bij mij) zo geconfigureerd dat alle foto's gelijktijdig weggeschreven worden naar beide kaartjes. Als thuis de hond (of de kleine?) een kaartje op wonderbaarlijke wijze zou verorberen, dan is er nog altijd het tweede kaartje met dezelfde foto's. Je snapt ongetwijfeld het punt, ondanks mijn over-the-top-formulering.

Volgende stap: het kaartje / de kaartjes worden gekopieerd naar "de computer". Dat dit via een degelijke kaartlezer (zie een vorig artikel) gebeurt is hier minder aan de orde. Maar de term "kopiëren naar de computer" is niet correct: er wordt gekopieerd naar een externe schijf, NOOIT naar de interne harde schijf van de computer. Deze laatste zal onvermijdelijk ooit vastlopen of problemen veroorzaken, dus nooit gebruiken voor "cruciale data-opslag". Persoonlijk gebruik ik een zogeheten "RAID-systeem" als opslagplaats. Dit is een extern apparaat waarin meerdere, in mijn geval 4, harde schijven zitten. Alle gegevens die op een schijf komen, worden automatisch en volledig ongemerkt gekopieerd naar een andere schijf. De ene schijf is dus altijd een exacte kopie van de andere (RAID 1). Als in dat apparaat dus ooit een schijf de overstap zet naar de eeuwige harde schijf-jachtvelden, dan wordt die defecte schijf gewoon vervangen. Automatisch kopieert het systeem alles weer om van de kopie naar deze schijf, en alles is weer perfect synchroon. Alle foto's staan bij deze dus op twee aparte locaties? Niet helemaal.

Er kan nog altijd iets gebeuren met dit apparaat als geheel: blikseminslag, brand, problemen met de voeding,... Het is dus perfect mogelijk dat dit apparaat het laat afweten: inclusief de perfecte kopieën van alle schijven die erin zaten en waar we toch zo fier op waren. Dus: bij het leegmaken van de kaartjes kopieer ik niet alleen alles naar dit Raid-systeem, maar ook nog eens naar de klassieke, externe harde schijf. Deze wordt enkel bij het leegmaken van kaartjes aan de computer gehangen en aangezet. Als alle gegevens erop staan (en geverifieerd zijn), wordt deze schijf losgekoppeld en NOOIT gebruikt enkel om verloren gegevens terug te halen.

Op deze manier staan alle gegevens op drie verschillende schijven, in twee verschillende apparaten: twee schijven in het RAID-systeem en 1 aparte schijf. De cappaciteit van het RAID-systeem kan nooit groot genoeg zijn, die van de externe schijf is minder cruciaal. Deze zijn tegenwoordig heel betaalbaar, dus als ze vol zijn koop je gewoon een nieuwe. En daarna nog een nieuwe, en nog één,... Het aantal van deze schijven loopt snel op als je veel fotografeert, maar dit biedt je wel een (relatief) grote zekerheid dat je geen gegevens zal verliezen. Trouwens, deze schijven bewaar ik niet in de studio maar "off-site": een andere locatie zodat "als mijn kot afbrandt", ik nog altijd deze schijven heb om gegevens van te recupereren.

Mooi zo, daarmee zijn we klaar. Euh, niet dus. Dit was louter de opslag van originele, niet bewerkte gegevens, zogenaamde "raw data". Nu kunnen we veilig beginnen met de postproductie van de shoot. Mensen die mij wat beter kennen (als fotograaf) weten dat ik bijna exclusief met Lightroom (en Photoshop) werk voor archivering en nabewerking. Al het voorgaande gebeurt trouwens ook automatisch door Lightroom van zodra ik een kaartje in de kaartlezer prop. In Lightroom worden alle bewerkingen opgeslagen in een database: een gigantisch gegevensbestand dat op de schijf van je computer bewaard wordt. Verlies je dit bestand, dan verlies je ook al je bewerkingen, keywords, ratings,... Geen leuk scenario, dus: backup maken. Hiervoor gebruik ik Time Machine van Apple: automatisch en op geregelde tijdstippen (dagelijks voor mij) wordt de hele interne schijf van de computer gekopieerd naar, jawel hoor, een aparte externe harde schijf. Time Machine doet dit trouwens niet alleen automatisch, maar ook "intelligent": enkel veranderde bestanden worden gekopieerd, zodat schijfruimte gespaard wordt.

Tot slot zijn er nog de bewerkingen die niet in Lightroom gebeuren of waarvan Lightroom een nieuw bestand creëert. Deze komen automatisch op het RAID-systeem en kopieer ik als de opdracht afgewerkt is nog eens naar de extra harde schijf waar ook de raw data opstaat.

Hoewel dit allemaal heel omslachtig klinkt, gebeurt dit voor het overgrote deel volledig automatisch en "achter mijn rug". Maar het op poten zetten hiervan vraagt wel structuur en ordelijkheid binnen je workflow, anders wordt het al gauw een rotzooi waar zelfs een digitale kat haar jongen niet zal in terugvinden.

Voor de volledigheid: al mijn externe harde schijven, ook het RAID-systeem, zijn van LaCie. Reden? Degelijk merk waar ik nog nooit problemen mee gehad heb. Maar wat dat betreft: ik geloof niet in "merken": alle merken hebben zwaktes en sterktes. Er lopen ongetwijfeld ontelbaar veel mensen rond die horrorverhalen kunnen vertellen over LaCie-producten. Maar ik niet, en daarom hou ik me aan hun materiaal voorlopig. Dus tot spijt van wie het benijdt: geen supergefundeerde logica hierachter, geen diepgaande analyses en nee jammer genoeg ook geen sponsoring :(

Dit gezegd zijnde wijd ik me weer volledig aan de voorbereiding van de reportage van morgen. ..

Roeland