Roeland Van de Velde

Verhuisd!!!

2011-01-05T21:21:00.002+01:00

Kort en bondig: vanaf nu vind je mijn blog op www.fotografie-vandevelde.com/blog

Allen daarheen dus!

Roeland

Bekentenis

2010-12-28T12:02:00.002+01:00

Net een opdracht gekregen: psychiater op rust fotograferen voor een tijdschrift. Superleuke opdrachten vind ik dat, maar niks zo erg dan de telefoon moeten pakken en aan een wildvreemde moeten vragen of je zijn foto mag komen maken. Al honderden keren moeten doen, maar blijft een harde noot...

Roel

Buikdans en buikgriep

2010-12-26T19:48:00.012+01:00

Zoals ik al zei vannacht (zie vorig artikel): het is niet altijd even leuk en vanzelfsprekend. En voor ik mijn verhaal begin: ondanks de slapeloze nacht was het een min of meer leuke dag. Slechts twee uur slaap, dat kruipt uiteraard in de kleren, maar dankzij een heel flinke Corneel bleven de verwachte toestanden uit vandaag. Nice! Er was zelfs nog energie over voor wat iphone-kiekjes en nu dus nog een snel blogje...

Maar dat het dus niet altijd van een leien dakje loopt...

Enkele weken geleden vroeg buikdanseres Artemisia me om groepsfoto's te maken van haar "troep": een twaalftal danseressen tijdens een oefensessie in een sportzaal. Ik hoor velen al denken dat er ergere opdrachten bestaan, maar zoals beloofd in alle eerlijkheid: groepsfoto's zijn op zijn zachtst gezegd niet mijn ding. Niet slim om dat hier open en bloot toe te geven? Kan best zijn, maar toch geef ik het toe. Eén of twee modellen poseren en instructies geven vind ik al moeilijk genoeg, dus je kan je voorstellen hoe ik me voel voor 12 uitbundige buikdanseressen die zich voor de eerste keer wagen aan een fotoshoot.... Ik geef dan ook graag toe dat ik lang heb moeten nadenken of ik deze opdracht zou aannemen. Nee zeggen had me veel stress bespaard... Waarom heb ik toch toegezegd? Voor de centen? Verre van... Nee, ik heb toegezegd om uit mijn schelp te moeten komen, in de hoop er iets van bij te leren. Technisch, maar ook sociaal. Om uit mijn "comfort zone" te moeten komen. Whatever makes me nervous, daarom.

"Ok Van de Velde, maar technisch is die opdracht toch piece of cake." Nope, vond ik niet. De shoot zou omwille van praktische overwegingen (en op mijn vraag) doorgaan in de zaal waar oefensessies van de groep doorgaan. Hieronder een snapshot van die zaal, gemaakt toen ik enkele weken op voorhand de locatie ging verkennen. Want ja: zonder verkenning op voorhand zag ik het al helemaal niet zitten...

Schitterende ruimte, niet? Ongeveer het enige wat meeviel was de overvloed aan ruimte. Geen egale muren, TL-licht tegen het plafond, lelijke lijnen op de vloer,... Studio-setup meesleuren dus. Niet alleen verlichting, wat logisch is, maar ook een egale, witte achtergrondrol... van 2,75 meter breed. Ooit geprobeerd om 12 mensen te poseren op een breedte van net geen 3m? Bespaar je de moeite want dat gaat niet, en dat wist ik ook wel voor ik aan deze opdracht begon. Er moesten echter ook individuele foto's gemaakt worden en daar kwam die achtergrond wel voor van pas. De afgewerkte groepsfoto's onderaan werden gewoon gemaakt met de meest egale muur van de sportzaal als achtergrond. De groep werd opgesteld op het uitgerolde papier van de studiorol, om toch een witte ondergrond te hebben. De zwarte plint die je ziet op de snapshot hierboven bleef uiteraard zichtbaar in de foto's, net zoals het stuk houten vloer tussen de muur en de ondergrond. De muur op de achtergrond werd zowat bestookt met nucleaire flitskracht, zodat die voor het overgrote deel wit werd op kleine oneffenheden na. Let op: ik werk met Elinchrom Quadra's. Flitsers die werken met accupacks. Twee van die units op volle kracht waren net sterk genoeg om de achtergrond wit te krijgen en toch een voldoende klein diafragma over te houden om de hele groep scherp op de foto te krijgen. Net voldoende krachtig betekent ook: trage herlaadtijden, dus lang wachten tussen elke foto. Net voldoende krachtig betekent voor mij ook: nog meer stress. Houden de batterijen het lang genoeg voor de hele shoot? Ja dus. Kortom: technisch niet evident wat mij betreft.

Als kers op de taart kreeg ik een uur voor vertrek (buiten lag intussen 10 cm sneeuw) een accute aanval van misselijkheid. Tegen de tijd dat ik op locatie was, was dit uitgegroeid tot een pracht van een buikgriep, met alle details erop en eraan. De eerste keer in mijn leven dat ik een shoot van 2 uurtjes maar liefst 5 keer heb moeten onderbreken omdat ik te misselijk werd om verder te gaan. Gelukkig was Dimitri erbij om me te helpen met de logistiek, zonder hem was dit niet gelukt.

Glamoureus leventje toch eh, die fotografen... Yeah right. Hard werken, niet meer of minder dan dat. Waarom doe ik het dan? Omdat fotografie geen passie meer is, maar een obsessie. Ik MOET fotograferen, zo voel ik me. En dan bedoel ik niet "moeten" uit financiële of praktische overwegingen. Om het lyrisch of religieus te zeggen: fotografie is een roeping. Verschil tussen amateurs en pro's? Is er niet, wat er ook gezegd wordt. De opsplitsing ligt ergens anders: er zijn mensen die WILLEN fotograferen, en er zijn er die MOETEN fotograferen. Zo denk ik erover, en ik niet alleen...

Of ik tevreden ben van de resultaten? Nog geen idee. Als ik op dit moment naar de foto's kijk, zie ik enkel dingen die ik beter had moeten doen. Misschien verandert dit nog met de tijd, misschien ook niet.

Be my judge and jury...

Roeland

Zalig Kerstfeest...

2010-12-26T01:25:00.004+01:00

Het is de nacht van 25 op 26 december, 01u30. Ik heb al een hele avond pijn aan mijn rug en kan bijgevolg niet slapen. Ik heb me net met veel moeite van mijn bed naar de zetel gesleurd en heb dan maar besloten om mijn hoofd leeg te schrijven. En geloof me: it ain't gonna be prety... Dus aan hen die op zoek zijn naar luchtig proza: dit artikel is niet voor jullie, thank you, come again.

De tijd van het jaar is er perfect voor en mijn gemoedstoestand nog meer: goeie voornemens. En geloof me: it ain't gonna be prety...;-) Na ruwweg twee en een half jaar bloggen wordt het stilaan tijd voor een nieuwe aanpak. Alles wat ik hier ooit schreef kwam dan wel recht uit het hart, maar er is ruimte voor verbetering. Eerlijk en open zijn is namelijk oh zo makkelijk als alles van een leien dakje loopt, maar de andere kant van de medaille tonen ligt toch net iets gevoeliger. Want geef toe: wie toont er graag zijn donkere kant? Wie loopt er te koop met zijn scherpe kantjes? Wie geeft graag toe dat niet altijd alles even vlot loopt? Niemand. Maar vanaf nu ga ik proberen. Proberen om ook de andere kant van het verhaal te tonen. En waar ga ik die moed vandaan halen? Simpel: het besef dat letterlijk alle andere fotografen identiek hetzelfde meemaken, maar het gewoon niet openlijk toegeven. Lezers van mijn blog zullen uiteraard ook de blogs van andere fotografen volgen en horen het nu dan ook waarschijnlijk in Keulen donderen. Ook ik lees al die blogs en op het eerste gezicht inderdaad: allemaal succesverhalen, niks dan schitterende foto's en we hebben de opdrachten maar uit te kiezen. Ik kan je één ding op een blaadje geven: een fotograaf die beweert dat het allemaal rozegeur en maneschijn is, dat hij zich nooit zorgen maakt of nooit twijfelt? Die liegt. Het feit dat je dit niet leest op de blogs of websites, fora en facebookstreams wil gewoon zeggen dat het niet cool is zoiets toe te geven. Het wordt niet verwacht. Je MOET zeggen dat het goed gaat, want dat is beter, cooler. Iedereen moet toch weten dat je succesvol bent? Aan alle fotografen: durf je het toegeven? Ik wel, bij deze en in de toekomst nog meer: als ik twijfel zal het hier te lezen zijn. Dus voor een portie leedvermaak: één adres, hier bij mij.

Dit inzich is er bij mij gekomen na een gesprek met adrukspecialist Bert Verlinden, toen hij stopte met zijn zaak (die ik nog alle dagen mis). "Alle fotografen klagen hier steen en been. De markt verandert en iedereen voelt het." En meer van dergelijke uitspraken, minstens vijftien minuten lang. Noem me naïef, maar als iemand met zijn ervaring en achtergrond zoiets zegt, dan hecht ik daar meer belang aan dan aan de blog van een fotograaf die zichzelf probeert te verkopen. Want hoe je het ook draait of keert: een blog is een marketingtool zoals alle anderen. Of waarom denk je dat iedereen plots aan het bloggen ging? Omdat we vinden dat we zo veel interessants te melden hebben? Misschien. Sommigen. Maar meestal doen we het gewoon omdat we weten dat het meer hits oplevert in Google. Want hoe vaker een zoekterm gevonden wordt op een site of blog, hoe hoger je scoort in Google. En jezelf en je werk in de verf zetten is altijd goed. Komt goed over begrijp je wel?

En bij zoekmachines zijn we als fotograaf zwaar benadeeld, want een foto bevat nu eenmaal weinig doorzoekbare tekst (op de Alt-tekst en titel na). Dus als je wil dat je foto-site gevonden wordt, kan je maar beter zorgen dat er tekst op staat, en liefst zo veel mogelijk. En DAAROM gaan wij fotografen zo ijverig aan het bloggen. Let op: ik zeg "wij". Want jawel hoor: Van de Velde Roeland pleit schuldig! Ook ik schreef geregeld dezelfde idiote rommel als al die anderen: verslagje van een opdracht hier, linkje naar een interessant filmje daar,... Het geweten was gesust, het ideaal gemiddeld aantal blogposts is weer gehaald dus we kunnen weer verder. Het woordje "reportage", "fotografie", blablabla komt weer meer voor op onze site, dus alles loopt gesmeerd. En hoe weet ik dit zo zeker? Omdat ik ook de marketingblogs en business-sites volg waar ons geleerd wordt dat we het zo moeten doen voor maximaal resultaat. En toegegeven: het werkt nog ook. Na ieder artikel dat je schrijft piekt de traffic op je site. Dus zijn we goed bezig en dus doen we verder. Nog meer marketingblabla om bandbreedte aan te verspelen. Want daar zit iedereen op te wachten... En dan wordt bloggen een karwei. Een sleur. Er komen niet al te veel reacties op de artikels (wat een verrassing, want wat valt er nu te reageren op die zelfpromotie?) en je gaat je afvragen of het nog wel nuttig is. Alsof een blog ook nuttig moet zijn. In mijn ogen is het simpel: ik blog vanaf nu niet meer voor een reden, maar gewoon omdat ik er zin in heb. En als ik geen zin heb blog ik even niet. Ik zie de vingertjes van de marketingguru's al de lucht in gaan, maar so be it.

Is elke blog dan onoprecht? Is elk artikel fake? Nee hoor, helemaal niet. Er zit best wel interessante lectuur tussen... af en toe, hier en daar, als je heel goed zoekt. En net dat zoeken is er teveel aan. Ik heb geen zin om alle dagen te gaan zoeken naar goeie inhoud in een stroom van banaliteit die er enkel staat om de auteur ervan in the spotlight te stellen, omdat die weet dat het beter is voor zijn zaak. Ik heb ook geen zin om te reageren op een artikel van iemand anders omdat ik weet dat ik zo ook lezers naar mijn blog haal. Als ik reageer op een artikel is dat omdat ik iets te zeggen heb. Als ik niks te zeggen heb dan zwijg ik. Simpel.

For me no more. Ik heb veel fotografen hun blogs leren lezen "tussen de regels" en ik hoop in de toekomst niet meer in dezelfde val te trappen. Ik heb geen zin meer om inhoud te verzinnen die politiek correct is of marketing-gewijs beter verantwoord. Vanaf nu is het wat het is. Ik wil de dingen schrijven zoals ik ze ervaar, niet zoals ik verwacht word ze te ervaren. Ik wil schrijven wat ik denk, niet wat ik verwacht word van te denken. En is dat een domme keuze? Misschien. Als in de toekomst blijkt dat dit een stom plan was, dan is het zo. Dat is mijn visie en die is te nemen of te laten. Vanaf nu schrijf ik niet meer voor mogelijke klanten, niet meer voor betere Google-resultaten en niet meer voor andere fotografen. Ik schrijf enkel nog voor mezelf. Over dingen waar ik wil over schrijven. Over wat ik denk en voel. Over wat ik wil delen. Goed of slecht. Interessant of niet. For you to decide...

Trouwens, niet alleen in blogs lees je best tussen de regels. Al eens gekeken op Flickr, Twitter of Facebook? Je kent ze vast wel, die fotografen die de magische grens van 5000 facebook-vrienden bereikt hebben. Sommigen lijken te denken dat er een beloning wordt uitgereikt bij het ronden van die kaap, want ze gaan als gekken tekeer om eender welke wildvreemde te kunnen "toevoegen". Hoe weet ik dit? Been there, done that, ZO weet ik het. Terwijl het te belachelijk is voor woorden... Het is wetenschappelijk bewezen dat de mens niet eens in staat is om 5000 namen te onthouden, laat staan 5000 mensen te kennen. "Kennen" zoals in "persoonlijk kennen". Afhankelijk van hoe je het woord "vriend" definieert, heeft onderzoek uitgewezen dat de menselijke hersenen ongeveer 125 vriendschapsrelaties kunnen onderhouden. De enige reden die er dus is om 5000 namen in die lijst te zetten, is omdat dat 5000 mogelijke klanten zijn. Of 5000 "leads", "business-opportunities". Hoe groter je netwerk, hoe beter. Toch? En dat dat netwerk gevuld is met 4800 mensen die we van haar of pluim kennen, daar malen we niet om. Begrijp me niet verkeerd: er zijn best wel mensen die het volgen waard zijn. En die mensen zijn populair, heel populair. Het grote deel van hun volgers volgt ze omdat ze interessant zijn, maar een deel van hun aanhang volgt ze omdat ze zo zelf meer aanhang kunnen krijgen. Zo werkt het nu eenmaal. En daar is niks mis mee. Maar vergeef me als ik moet lachen als ik zie hoe de fotograaf van om de hoek, die als de beste baby's in bloempotten fotografeert, druk bezig is om zijn vriendenlijst op Facebook naar de kaap van 2000 proberen te sturen. 2000 baby's die ook in een bloempot willen gefotografeerd worden misschien?

Of ga eens kijken op Flickr. De site bij uitstek om je foto's te delen en te laten bekritiseren. Is het je daarbij trouwens nooit opgevallen dat elke foto een "great shot" is? Ik daag je uit: zet de grootste mislukking uit je fotografische carrière op Flickr, en het zal niet lang duren voor iemand dit een "super picture, well done!" vindt. En waarom vindt die persoon dat? Omdat die weet dat de kans groot is dat jij nu ook een foto van hem "magnificent" gaat vinden. Niks meer, niks minder. Voor wat hoort wat. You scratch my back, I scratch yours.

Zoals ik al zei: for me no more. Enkel nog wat ik wil, niet meer wat ik moet. Ik wil nog zo veel toevoegen aan dit verhaal, over visie, over passie voor een vak,...

Het is de nacht van 25 op 26 december, 03u27. Ik heb al een hele avond en nacht pijn aan mijn rug en ik moet slapen. Liesbeth moet werken morgen (straks) en ik ben bij de kleine. Ik ga niet geslapen hebben en het wordt zwaar. En dat is de realiteit. Corneel wil spelen, papa wil slapen. Papa moet werken. Dat is de realiteit. En die is hard.

Het is 03u30 en ik ga klikken op "Bericht publiceren". Eindelijk.

Tot binnenkort, als ik zin heb!

Niks te maken met fotografie...

2010-12-06T21:47:00.003+01:00

... en toch ook weer wel. Ik heb het hier al gehad over creativiteit, recente opdrachten, technische tips,.. noem maar op. Maar vandaag even iets anders, namelijk: prijsoffertes! En niet noodzakelijk die van mij, integendeel.

Tijdens onze huidige zoektocht naar een aannemer voor het aanleggen van onze tuin, komen de offertes hier met de regelmaat van de klok naar binnen gewaaid. Waarom vraag je offertes? Om te kunnen zien wie er hoeveel centen vraagt voor welke werken, en om te kunnen vergelijken. Groot is dan ook mijn verbazing (en frustratie) als ik offertes lees waarop enkel een uurprijs vermeld staat. Bijvoorbeeld: "Grondwerken: 60€ / uur excl. BTW". Ik snap als niemand anders dat een degelijke offerte opstellen wat tijd in beslag neemt. Maar wat heeft een klant in godsnaam aan een uurprijs? Hoeveel uur gaat er gewerkt worden aan een klus? 2u? 2 dagen? Dergelijke offertes gaan uiteraard recht de prullenbak in. Ik mag in zulke gevallen overduidelijk niet weten wat het hele verhaal zal kosten, en dat is nu net wat ik WEL wil weten.

Net vanuit die filosofie werk ik al lang niet meer met een uurloon in mijn offertes, maar met totaalprijzen. Iemand vraagt me bijvoorbeeld hoeveel het zal kosten voor het fotograferen van een aantal producten voor een catalogus. Die persoon heeft niks aan een uurprijs, maar wil gewoon weten hoeveel centen er betaald moeten worden aan het einde van de rit. Om bij die totaalprijs te komen heb ik uiteraard zoveel mogelijk gegevens nodig, maar het is mijn verantwoordelijkheid om een correcte en realistische schatting te maken van hoe lang ik aan een opdracht zal werken en wat de kosten zijn, er op basis daarvan een correcte prijs op te plakken en me uiteraard ook te houden aan die prijs. Bij productfotografie werk je met prijzen per product of per shot, voor architectuur een prijs per gebouw,...

Trouwens, in het geval van een fotograaf (en heel wat andere gevallen trouwens ook) vind ik een uurprijs sowieso al onlogisch. Want hoe sneller je werkt, hoe minder je verdient? Waarom betaal ik dan meer om een pakje met spoed te verzenden dan voor een normale zending? Ik zie niet in waarom iemand minder moet verdienen omdat hij/zij sneller werkt, op voorwaarde uiteraard dat het resultaat even perfect blijft. Als ik een groepsfoto maak op een half uur tijd, en iemand anders maakt identiek dezelfde foto, maar heeft daarvoor 3 uur voorbereiding ter plaatse nodig, wie is dan de beste fotograaf? Toch verdient de traagste het meest als beiden zouden werken met een uurprijs...

De enige uitzondering wat mij betreft zijn dingen zoals het fotograferen van een event. Er wordt op voorhand afgesproken hoe lang er gefotografeerd wordt, en uiteraard is het aantal uren ter plaatse dan de bepalende factor voor de prijs. Als je dan echter ook je nabewerking apart per uur gaat rekenen, dan klopt het weer niet meer. Immers: hoe zou mijn klant weten hoeveel uren ik nog achter de computer zit achteraf? Daarom werk ik ook voor nabewerking met een vast, en dus duidelijk bedrag voor de klant.

Moraal van dit verhaal: ik wil zelf duidelijkheid en ik ga er dus van uit dat mijn klanten dat ook willen. Dus oproep aan iedereen die me nog ooit een offerte wil toesturen: als je werkt met enkel een uurprijs zonder meer uitleg, bespaar je dan de moeite en de postzegel want je werkstuk (WERKstuk?) gaat regelrecht de vuilbak in!

En als eindnoot: je zou schrikken als je wist hoeveel mensen er toch werken met dergelijke vage prijsoffertes!

Alle meningen hierover meer dan welkom!

Roeland

De wereld verbeteren, of toch pogingen daartoe.

2010-12-04T19:17:00.006+01:00

Buiten is het koud en donker. Binnen is het lekker warm, gezellig, comfortabel en... ook donker. Kortom, het seizoen van de onderbelichte of, erger nog, de "platgeflitste" foto's is weer volop aan de gang. Geef toe, als je ze nog niet zelf gemaakt hebt, heb je ze op zijn minst al tot vervelens toe gezien: die oh zo flatterende foto's waar we lijkbleek op staan, met rode oogjes waaronder de wallen extra goed geaccentueerd worden en met als kers op de taart een knoert van een schaduw op de achtergrond. Om dan nog maar te zwijgen van de toestand waarin we ons bevonden, maar dat is een ander verhaal, want laat het duidelijk zijn: we gaan even de technische toer op!

Het kerstverhaal indachtig vond ik namelijk dat het tijd werd om een goeie daad te stellen: bij deze doe ik een ultieme poging om die vreselijke kiekjes voor altijd naar de eeuwige binaire jachtvelden te verbannen. Bij deze dus wat tips om fotografisch door de feestperiode te geraken!

Tip 1: Flitsen is een noodzakelijk kwaad. Eigenlijk is dat niet helemaal waar (verre van zelfs eigenlijk), maar als "huis- tuin- en keukenfotograaf" vind ik dat je toch beter van die regel uitgaat. Wat bedoel ik daarmee? Eenvoudig: probeer zo veel mogelijk het gebruik van de flits te vermijden. Als er te weinig licht is, zijn er vaak alternatieven voor het gebruik van de flits. Eerst en vooral is er de ISO-waarde. Zet je die te hoog, dan gaat er wellicht veel detail in de foto verloren door beeldruis, maar de hedendaagse toestellen gaan vaak moeiteloos tot 800 ISO zonder al te veel kwaliteitsverlies. Ten tweede is er de sluitertijd. Hoewel je moet oppassen voor bewegingsonscherpte, kan je sluitertijd misschien wel wat trager om op die manier meer van het omgevingslicht te gebruiken. En dan is er ook nog de lensopening of diafragma. Aarzel niet om die in donkere omstandigheden helemaal open te draaien. Addertje onder het gras is dan de geringe scherptediepte, maar toch kan dit in veel gevallen het gebruik van de flits vermijden. Over al deze factoren wijd ik trouwens wat verder uit in dit artikel over "fotografie op feestjes"...

Tip 2: als je flitst, doe het dan subtiel. Anders gezegd: verblind je onderwerp niet met een lichtflits die aan een nucleaire explosie doet denken, maar wees zuinig met die fotonen! Hoe doe je dit? Wel eigenlijk door de dingen van tip 1 toe te passen: hogere ISO, langere sluitertijd en grotere lensopening. Op die manier neem je zo veel mogelijk omgevingslicht mee en moet er dus minder licht "toegevoegd" worden door de flits. Op die manier blijft niet alleen de sfeer van het moment behouden, maar spaar je ook de batterijen van je flits (of camera) wat vaak mooi meegenomen is.

Tip 3: leer biljart (of pool,...). Slaaptekort Van de Velde? Ja inderdaad, maar toch is dit goede raad die perfect past in het kader van dit artikel. Wat ik bedoel is heel eenvoudig. Denk niet dat het licht altijd rechtstreeks, dus zonder omweg, van je flits naar je onderwerp moet reizen, want dat is niet waar. Je kan het licht namelijk perfect doen weerkaatsen van quasi alle oppervlakken, net zoals je doet met bijvoorbeeld... een biljartbal. Schiet je die bal op de band onder een hoek van bijvoorbeeld 45°, dan zal hij de band ook verlaten onder een hoek van 45°. Met licht is dat net hetzelfde. Richt je de flitser naar een muur onder een hoek van 45°, dan weerkaatst het ook van die muur onder dezelfde hoek. Maar wat is daarvan dan het voordeel? Je flits zal namelijk harder moeten flitsen want de weg naar het onderwerp is langer... Wel, om lelijk, hard flitslicht met lelijke schaduwen te vermijden, moet je dat licht "verzachten", diffuser maken. Nu is het zo dat licht zachter wordt naarmate de lichtbron groter wordt ten opzichte van je onderwerp. Niet voor niets vind je in een studio altijd grote softboxen, flitsparaplu's,... Door nu je flits naar een plafond of muur te richten, wordt je lichtbron zo groot als ... een plafond of een muur. En door die toegenomen relatieve grootte van de lichtbron, wordt ook de lichtkwaliteit veel mooier: zachte schaduwen, mooier verspreid licht en ook de achtergrond wordt mooi mee opgelicht, waar die vroeger eerder leek op een zwarte leegte die beter thuis is in de verste uithoeken van het universum. Het flitslicht laten weerkaatsen, of "bouncen" is dus DE manier om je flitsfoto's te verbeteren. Als ik een flits moet gebruiken, dan ben ik constant aan het zoeken naar witte plafonds, muren, tafelkleed,... Want vergis je niet: alle oppervlakken zijn goed om tegen te bouncen, zolang ze maar neutraal gekleurd zijn. Want licht dat weerkaatst tegen een groene muur wordt... groen. En je suikertante groen doen kleuren op je foto's is wellicht geen goeie zet net voor cadeautjestijd... Maar dingen zoals het witte hemd van iemand net buiten de foto, kan je perfect gebruiken om wat licht van te weerkaatsen. Werkelijk ALLES is beter dan rechtstreeks flitslicht! Om dit wat te illustreren hieronder enkele foto's. De eerste foto werd rechttoe rechtaan gemaakt: flits op volle kracht vooruit. Recht vooruit dus, zonder omweg...

In alle bescheidenheid: onze Corneel komt wel weg met wat minder mooi licht, maar echt flatterend kan je dit niet noemen. Plat, lelijke en storende schaduw op de achtergrond. Voor verbetering vatbaar dus... Volgende foto is gemaakt door het licht te bouncen via het plafond en door sluitertijd, diafragma en ISO aan te passen om meer omgevingslicht mee te nemen in de opname...

Je hoeft niet meteen een expert te zijn of superkritisch om te zien dat dit een wereld van verschil is: het licht is zachter, geen storende schaduwen meer,... Hoewel ik hierbij mijn principes hoop te verduidelijken, geef ik toe dat er nog verbetering mogelijk is voor de puristen. Door het licht te bouncen via het plafond kan het namelijk gebeuren dat de oogkassen wat te donker worden en dat er "geen licht" in de ogen zit. Het licht komt nu immers helemaal van boven, wat voor, zij het zachte, maar toch storende schaduw kan zorgen. Dit kan je echter verhelpen door achter je flits gewoon een wit kaartje te plaatsen. Je kan dat gewoon met een elastiekje rond je flits maken als het niet ingebouwd is... Dit wit kaartje zal een heel klein deel van het flitslicht toch rechtstreeks op je onderwerp gooien, net genoeg om die donkere ogen wat op te lichten. Ofwel bounce je tegen een muur in plaats van het plafond. En dat is wat ik deed in deze laatste foto...

Hoewel deze tips het best toepasbaar zijn voor mensen met een reflexcamera en losse flitser, heb je ook met een compactcamera en ingebouwde flitser baat bij deze principes. Tip 1 en 2 staan grotendeels los van het materiaal, maar ook tip 3 kan je wat helpen. Vergeet niet dat je ook het flitslicht van je compactje vaak wat kan bijsturen met pakweg een wit blad papier. Want vergeet niet: hoe groter de lichtbron hoe beter. En alle beetjes helpen...

Dus vanaf nu maakt iedereen de mooiste flitsfoto's van de suikertante, waardoor de eindejaarsfooien drastisch zullen stijgen uiteraard. Vergeet op dat moment natuurlijk niet van wie je deze tips gekregen hebt!

Succes,

Yours truly!

Lost and found...

2010-12-03T20:45:00.002+01:00

Onder het motto "doe eens iets origineels", liet ik bijna twee jaar geleden een wegwerpcamera achter in de koffer van een vervangwagen. Het hele verhaal vind je in het artikel dat ik destijds schreef over het Disposable Memory Project, maar kortweg komt het hierop neer. Laat een wegwerpcamera achter waar je wil, met op een briefje de vraag om de camera terug te sturen als het rolletje vol is, of door te geven zolang het niet vol is. Je zou versteld staan hoe ver sommige camera's reizen, of hoe lang. Helemaal leuk wordt het als je ziet welke foto's er met "jouw camera" gemaakt werden.

Maar zo ver is het nog niet voor camera nummer 63 die ik destijds de wijde wereld in stuurde. Eerlijk gezegd had ik nooit verwacht er nog iets van te horen. Tot mijn grote verbazing kreeg ik net een mail met de boodschap dat de camera teruggevonden werd.... bij de toiletten van de VRT-gebouwen door Isabelle S. Kortom: na twee jaar is mijn camera 20 kilometer verder geraakt. Gemiddelde snelheid wordt daardoor ruwweg een meter per uur, maar dat komt zeker door die sneeuw van de laatste dagen!

Als Isabelle S. dit leest (kans is klein natuurlijk) mag ze zich altijd kenbaar maken natuurlijk!

See you soon y'all!

Tijd voor verandering...

2010-11-29T19:40:00.003+01:00

Je kan er de laatste jaren niet meer omheen: Facebook, Twitter, LinkedIn, Netlog, Foursquare,... Kortom, de zogeheten Social Media zijn niet meer weg te denken uit de webwereld, en nog minder uit ons leven (of toch uit dat van velen onder ons). Waarom het zo is, dat is een ander verhaal, maar feit is dat deze media er zijn, en ze zullen blijven ook, of we dat nu willen of niet.

Als fotograaf vind ik het mijn plicht om bij te blijven in nieuwe technologie. Dingen zoals webdesign en andere "internettrends" horen wat bij betreft net zo goed thuis onder de noemer "Technologie" als pakweg nieuwe camera's en apparatuur. Daarom doe ik er alles aan om ook die nieuwe trends toe te passen op mijn websites. Daarom volgde ik enkele jaren geleden een cursus webmaster, en volg ik tot op vandaag nog zo veel mogelijk de nieuwe trends en ontwikkelingen. Om die kennis ook steevast in de praktijk te brengen met mijn eigen sites lukt jammer genoeg niet altijd wegens tijdgebrek, maar af en toe maak ik toch wat tijd om één en ander te updaten. Vaak is dat dan onzichtbaar "achter de schermen", maar soms zijn de wijzigingen wel zichtbaar.

Zo ook deze keer. Ik vond het hoge tijd geworden dat ook mijn website interactie toelaat met enkele populaire social networks. Daarom voegde ik in eerste instantie enkele knoppen toe hier en daar, maar al snel kwam ik tot de constatatie dat dit niet paste in de rest van de layout. Wat dus begon als "enkele knoppen toevoegen", eindigde in een nieuw design. Stijl en karakter bleven behouden, maar het ontwerp laat deze keer wat meer flexibiliteit toe. Als in de toekomst dus dingen toegevoegd moeten worden, dan zal dit veel makkelijker gebeuren, niet alleen door het design achter de schermen, maar ook door de visuele opbouw van enkele pagina's.

Trouwens, voor hen die bitter weinig verschil zien met voordien: het gaat hier voorlopig enkel over de website voor bedrijfsfotografie. De site voor particulieren zal echter snel volgen, dus stay tuned! De blog over bedrijfsfotografie is nog even niet beschikbaar, maar ook dat zal snel verholpen zijn. Alsof dit alles, naast de dagdagelijkse fotografie-opdrachten, nog niet voldoende is, werk ik ook nog aan een eigen plugin voor webgalleries in Lightroom, dus ook daar mag je hopelijk snel nieuws verwachten!

Alle feedback over de website is uiteraard steeds welkom!

Roeland

The final frontier?

2010-11-06T20:19:00.004+01:00

De laatste tijd had ik het hier geregeld over mijn inspiratie en het feit dat ik "overloop van de ideeën". Hoewel ik nog altijd fotograaf blijf in hart en nieren, waag ik me de laatste tijd ook af en toe aan andere disciplines. Naast een occasioneel videofilmje, volg ik een opleiding van 3 jaar in grafische vormgeving en zoiets "verbreedt de horizon". Maar naast het ontwerpen van logo's en dergelijke, ben ik ook enorm gefascineerd door het puur illustratieve werk. Tegenwoordig zie je trouwens meer en meer de grens tussen fotografie en illustraties vervagen. Wist je bijvoorbeeld dat veel "reclamefoto's" voor auto's voor 100% 3D illustraties zijn waar geen camera aan te pas komt? Of heel vaak zie je foto's waar, al dan niet duidelijk, iets aan toegevoegd werd dat helemaal in de computer werd gecreëerd. In de foto van Liesbeth hieronder zijn bijvoorbeeld de lichtsporen toegevoegd in Photoshop. En dat is dan een heel eenvoudig en "braaf" voorbeeld, het tipje van de ijsberg bij wijze van spreken.

Kortom, ik vind het meer dan boeiende tijden waarin The Sky letterlijk The Limit is. En "the sky" is trouwens een bron van inspiratie op zich. En met dat idee begon ik aan onderstaande illustratie. Deze "tekening" kwam volledig tot stand in Photoshop CS5, maar er kwam geen camera, zelfs geen foto aan te pas. Alles werd getekend en "gekneed" met behulp van tientallen functies van de software: filters, blending modes, brushes, layer opacity,... Alleen daarom al is het interessant: je leert functies gebruiken die je bij de meer traditionele fotobewerking nooit gebruikt, maar die wel een meerwaarde kunnen betekenen.

Ben ik tevreden met dit eerste probeersel (want dat is het letterlijk: mijn allereerste "Photoshop-illustratie")? Ja en nee. Ja, want ik ben creatief bezig geweest, heb een beeld uit mijn hoofd geconcretiseerd en heb veel bijgeleerd. Nee, want er zijn tekortkomingen die ik nog wil wegwerken: het geheel komt "vlekkerig" over en de compositie kan beter naast het bijwerken van wat details hier en daar.

Alle feedback is zoals altijd meer dan welkom!

Roeland

Big brother...

2010-11-03T21:21:00.002+01:00

Dat het druk is hier, is niet enkel een cliché, maar blijkt ook uit de blogfrequentie die letterlijk beneden alle peil is: Schaam u Roeland! En veel verandering zit er niet in, want er zijn veel opdrachten en daarnaast is er veel inspiratie voor nieuwe persoonlijke projecten. Die persoonlijke projecten gaan trouwens vaak verder dan enkel fotografie. Mijn Facebook- en Twitter-followers weten intussen al dat ik een drie jaar durende opleiding gestart ben in grafische vormgeving. Eerst en vooral uit interesse, maar ook omdat ik vaker en vaker de vraag krijg of ik ook brochures opmaak, flyers verzorg, websites ontwerp,... You name it.

Niet dat ik concreet van plan ben om in de nabije toekomst op die vraag in te gaan, maar de materie interesseert me wel en ik geloof eerlijk in het feit dat je steeds moet blijven en bijleren, en ik ben de eerste om toe te geven dat je nooit alles zal weten in je vakgebied. Grafische vormgeving dus. Maar er is meer. Ik heb al wat ervaring met 3D-modeling en ook die interesse wordt enkel maar groter en groter. Ik wordt al helemaal hyper als ik denk aan de mogelijkheden die de combinatie van 3D graphics en fotografie te bieden heeft! Mensen, en vooral fotografen, die beweren dat de digitale fotografie "de sector" moeilijker heeft gemaakt, snappen in mijn ogen het hele plaatje niet (let op de woordspeling)! Nooit tevoren waren de mogelijkheden zo groot. Dat de sector veranderd is, is een feit, maar dit is ten goede. Zij die niet mee veranderen, zijn vaak de eersten om te klagen, terwijl in mijn ogen de oorzaak van hun problemen bij hen zelf te vinden zijn.

Maar ik wijk af. Inspiratie, daar was ik gebleven. Eén van de vele ideetjes waar ik al even mee loop, is een 3D-animatie waarin een bankbiljet gebruikt word als onderwerp. Dergelijke ideeën moeten altijd eerst even "rijpen", maar eerder deze week was ik klaar om één en ander te concretiseren. Zo gezegd zo gedaan: briefje van 5 euro onder de scanner, scannen en op naar Photoshop CS5 om enkele elementen uit de opdruk te isoleren.

Niet dus! Ik wil het gescande bestandje openen, maar krijg droogjes de melding dat "het onmogelijk is om afbeeldingen van bankbiljetten te bewerken met deze software". WTF??????? Ik begrijp wel dat valsmunterij ontmoedigd moet worden, maar dit gaat me echt te ver: ik betaal bijna 1000 euro voor een softwarepakket waar ik altijd al mijn ideeën mee kan uitvoeren, maar dit pakket laat niet toe dat ik een afbeelding van een bankbiljet gebruik??? En wat als ik voor educatieve doeleinden een overzicht wil maken van bepaalde munten en biljetten? Of wat als ik gewoon enkele elementen van een bankbiljet wil gebruiken in een artistiek concept (zoals in mijn geval), zonder daarmee ook maar één wet te overtreden?

Nogmaals, ik snap dat er mensen zijn met slechte bedoelingen en dat dit probleem moet aangepakt worden op alle manieren. Maar is dit de taak van een softwareproducent? Om het helemaal mooi te maken: voor enkele tientallen euro's kan ik bij die zelfde producent een patch aankopen waarmee ik toch bankbiljetten kan inscannen en bewerken, tenminste als ik de "gespecialiseerde fora" mag geloven. Kortom: ik betaalde nog niet genoeg en moet dus nog eens een duit in het zakje doen. En dat doe ik dus niet, al was het maar uit principe. Er zijn gelukkig Opensource alternatieven.

Maar dat Big Brother ons in de gaten houdt is duidelijk, maar jammer genoeg niet altijd terecht. Ik ben heel benieuwd naar julie mening hierover...

Roeland

No time, baby...

2010-10-11T21:10:00.010+02:00

Het was hier weer lang stil, en het is weer hetzelfde excuus: tijdsgebrek. Vooral veel werk, maar ja ik geef toe: er zat ook een weekje vakantie tussen! Wat voorzien was als een weekje Mallorca, werd, door een stakingsactie van de Spaanse overheidsdiensten, uitgebreid tot 9 dagen. Kortom: twee extra dagen strand en alles wat erbij hoort! Ter plaatse hoorde je me verre van klagen, maar bij thuiskomst lag de planning natuurlijk danig overhoop.

Intussen zijn de frisse coctails, het zand tussen de tenen en de brandende zon herleid tot leuke herinneringen en concentreer ik me weer volop op de opdrachten. Momenteel bestaat het grootste deel van het werk, naast enkele nieuwe opdrachten, vooral uit de selectie en nabewerking van de shoots die de afgelopen weken plaats hadden. Vooral veel huwelijken, maar ook enkele portretsessies voor eigen werk zowel als voor klanten. Eén van de shoots voor de vakantie was bij Katja en Joeri, die hun kleine Joey lieten fotograferen.

De keuze voor studio of locatie werd aan mij overgelaten (dank u Katja en Joeri!) en ik koos ervoor om bij hen thuis te werken. Dit biedt tonnen meer variatie dan een saaie studio, maar is ook veel minder imposant voor de peuter in kwestie. Gevolg: de kleintjes voelen zich al snel op hun gemak (ondanks die vreemde fotograaf met al zijn spullen) en ontpoppen zich al gauw tot geboren modelletjes. Joey was dan ook geen uitzondering op de regel, met onderstaande foto's als resultaat.

Zoals in het merendeel van de gevallen, had ik ook deze keer extra flitsapparatuur bij. Met één flits en een softbox heb je volledige controle over het licht en maak je foto's met een eigen look. Voeg daarbij een blije en opgewekte peuter met de looks van een filmster in wording, en je zit gebeiteld voor een leuk resultaat!

Althans dat is mijn mening, ik hoor het graag als je die niet deelt!

Roeland

Medewerker gezocht (af en toe)...

2010-09-01T21:11:00.007+02:00

Wie me recent wat gevolgd heeft op Facebook, Twitter, hier op mijn blog of zelfs, stel je voor: in real life (het idee alleen al), die weet dat ik meer werk wil maken van "vrij werk". Ik barst letterlijk van de ideeën en inspiratie voor nieuwe shoots. Om die inspiratie om te zetten in foto's, zal ik echter geregeld hulp kunnen gebruiken! Daarom "dezen eprip" (vertaald: "deze oproep" voor degenen voor wie "In de Gloria" niet de laatst bekeken TV-reeks is)...

Wie of wat zoek ik?

Wel, op geregelde tijdstippen zal ik modellen (m/v) nodig hebben. Aangezien modellen vinden niet echt een probleem blijkt te zijn wil ik daar even niet op ingaan hier. Wie graag modellenwerk zou doen in mijn projecten, houdt best mijn Facebook-activiteiten van nabij in de gaten... Deze oproep is meer gericht naar mensen die graag achter de schermen willen meewerken. Op zich heb ik al een visagiste, maar andere kandidaten mogen zich steeds aanmelden. Daarnaast denk ik op dit moment vooral aan een stylist(e). Voor veel projecten weet ik wel welke "look" ik wil bereiken, maar de hulp van iemand met een goed "mode-inzicht" is altijd welkom (ik ben een man, remember?). Kortom: heb je een zwak voor kleding, schoenen, accessoires en daar bovenop nog wat organisatorisch talent? Dan ben je wellicht de geknipte persoon.

Voor alle duidelijkheid: het gaat hier om occasionele projecten tussen mijn andere opdrachten door, dus je kan dit zonder problemen combineren met je job. Aangezien het in eerste instantie gaat om shoots voor eigen rekening, heb ik dus ook geen gigantische budgetten vrij voor vergoedingen. Verder sta ik niet echt bekend voor het uitbuiten van mijn crew. Lees: er wordt honger noch dorst geleden bij een shoot en onkosten worden uiteraard betaald. Voor enkele projecten is er wat meer financële "slagkracht" dan voor andere...

Samengevat. Ben je een modebewust iemand en heb je oog voor de nieuwe trends en hippe mode? Puilt je eigen kleerkast, tot grote ergernis van je partner, uit van kleding en accessoires? Wil je aan diezelfde partner bewijzen dat een kledingverslaving WEL DEGELIJK nuttig kan zijn? Wil je je inzicht, ideeën en logistiek talent inzetten achter de schermen van een aantal leuke shoots? Aarzel dan niet en neem zeker contact op. Gelieve enkel te reageren via mijn conventionele mail of hier in de commentaren, berichten op Facebook vind ik onoverzichtelijk en durven wel eens verloren gaan...

Tot binnenkort,

Roeland

Diefstal

2010-08-29T19:39:00.004+02:00

Iedereen die serieus, al dan niet beroepsmatig, met fotografie bezig is kent het verhaal maar al te goed: de ene investering is nog niet vergeten of de volgende doet zich al voor. Het gaat van lenzen en camera's tot batterijen en tassen. Net als we denken dat onze uitrusting compleet is, gaat er iets stuk en kunnen we weer de spaarpot openbreken.

Voor beroepsfotografen gaat het vaak nog verder: we stellen hogere eisen aan kwaliteit, dus enkel het beste (en dus duurste) materiaal is goed genoeg. Meestal heeft ons materiaal dan ook heel wat meer te verduren dan bij de gemiddelde liefhebber: een hele dag in de regen lopen met de camera mag geen probleem vormen, je camera moet probleemloos duizenden en duizenden foto's per jaar aankunnen,... Als kers op de taart moet een beroepsfotograaf vrijwel alles dubbel hebben, als backup. Kortom: de investeringen lopen op, of je dat nu wilt of niet!

Een investering die vaak over het hoofd gezien wordt is software. Pakketten zoals Adobe Photoshop en Lightroom, Aperture, Office en Dreamweaver (om er maar enkele te noemen), zijn onontbeerlijk voor de gemiddelde beroepsfotograaf. Zonder in al te veel detail te treden: die kost loopt probleemloos op tot enkele honderden euro's per jaar. Elk jaar opnieuw dus. Voor veel fotografie-liefhebbers (niet beroepsmatig), is die nood aan software bijna even groot. Want geef nu toe: iedereen werkt toch graag met de laatste versie van zijn favoriete software?

Jammer genoeg is iedereen echter niet altijd even consequent: een half kapitaal besteden aan een lens die we misschien maar één keer per jaar gebruiken daar hebben velen geen probleem mee, maar software, die we dagelijks gebruiken, kopen voor dat zelfde bedrag is een optie waar velen zelfs niet bij stilstaan. Want diezelfde software kunnen we toch kopiëren van buurman of collega? Niemand die het weet, en die grote softwarebedrijven hebben toch geld genoeg?

Cijfers heb ik niet, maar bovenstaande is voor heel veel mensen een realistisch scenario. Sterker nog, software kopiëren is voor velen de normaalste zaak van de wereld. Zij die er toch voor betalen, zullen vaak zoeken naar de goedkoopste oplossing. En daar wordt handig op ingepikt: gehaaide oplichters zetten her en der websites op waar zogenaamd "legale" software aan dumpingprijzen wordt aangeboden. Eens te meer geldt hier de regel: als het te mooi LIJKT om waar te zijn, dan IS het dat ook.

Met heel deze problematiek in het achterhoofd, viel het oog van enkele collega fotografen op de actie van het Centrum voor Beeldexpressie, kortweg CvB. Dit is een vereniging die zich richt op iedereen die niet beroepsmatig met beeldvormende kunst (onder andere fotografie dus) bezig is. Voor de liefhebbers dus. Op hun website kondigen ze een actie aan waarbij hard- en software door hun leden kan aangekocht worden aan sterk verlaagde tarieven, software zelfs aan slechts 20% van de gangbare verkoopprijs. Hoe dat kan? Ze bieden software aan aan studenten- of lerarentarief. Software-ontwikkelaars zoals Adobe, bieden aan studenten en leerkrachten hun producten aan tegen sterk verminderde tarieven. Studenten kunnen op die manier leren werken met de meest gangbare en vooruitstrevende pakketten in de industrie. De normale prijzen liggen nu eenmaal ver buiten het budget van de doorsnee student. Om je een idee te geven: de basisversie van Photoshop kost ongeveer 850 €. Leden van het Centrum voor Beeldexpressie zijn echter verre van altijd studenten, maar zoals gezegd eerder de "hobby-fotografen". Dat zij kunnen gebruik maken van de zogenaamde "student - teacher - license" is gewoon te gek voor woorden.

Door tussenkomst van Studio VZW, de vakvereniging voor fotografen in hoofdberoep, werd de actie van CvB gesignaleerd bij Adobe. Deze laatste ging uiteraard niet akkoord met de actie waardoor ze afgeblazen wordt. Afgunst van beroepsfotografen ten aanzien van hobbyfotografen? Allerminst. Er werd geprofiteerd van een gunstig tarief door mensen die er helemaal geen recht op hebben. Met andere woorden: mensen die de software via deze actie aankopen, maken in zekere zin nog altijd gebruik van illegale software. Vergelijk het als je wil met parkeren op een plaats voor gehandicapten terwijl je perfect gezond bent: het is niet omdat je wagen op die plaats mooi tussen de lijnen staat, dat je ook correct geparkeerd staat.

Als beroepsfotograaf hoor je maar al te vaak "hoe schandalig de prijzen voor een reportage toch wel zijn" en dat "nonkel Fons ook foto's maakt en wel aan slechts 10% van de prijs van de beroepsfotograaf". Dat nonkel Fons zijn Photoshop illegaal gedownload heeft vergeten we dan maar even snel...

Moraal van het verhaal: betaal voor je software, net zoals je betaalt voor de rest van je fotomateriaal. Of hoe leuk zou jij het vinden als iemand je foto's van je website kopieert, laat printen en gebruikt om op zijn beurt geld mee te verdienen? Want hoe je het ook draait of keert: software kopiëren is diefstal. Niets meer of niets minder. Die software is ontwikkeld door mensen die er lang en hard aan werkten, en dat moet betaald worden. Vind je de commerciële pakketten te duur, dan zijn er vast goedkopere of zelfs gratis alternatieven te vinden. Legaal welteverstaan.

Amen.

Roeland

Ketting

2010-08-26T18:51:00.003+02:00

Vandaag zag ik hem weer eens de revue passeren: de kettingbrief. Tegenwoordig beter te beschrijven als kettingmail. De onderwerpen variëren: foto's van schattige huisdiertjes, supergrappige mopjes (merk het sarcasme op) die je MOET doorsturen naar al je contacten, spectaculaire weerfoto's,...

Erger nog zijn de mails die op je geweten proberen te spelen. Onderwerpen in deze categorie: hongerige, zieke of mishandelde kindjes; hongerige, zieke of mishandelde diertjes; hongerige, zieke of mishandelde mensen... Ben ik zielloos, harteloos en wreed en geef ik niet om die problemen? Integendeel: mijn hart breekt bij het lezen van al die schrijnende verhalen. Daarom geef ik geregeld centen aan allerhande goeie doelen: van de daklozen in de straat in Leuven over het Rode Kruis tot Artsen zonder grenzen.

Maar laat één ding duidelijk zijn: die kettingmails zijn onzin! Laten we even samen redeneren. Duizenden mensen sturen die mails door, in het beste geval na ze gelezen te hebben. Op welke manier wordt het aangehaalde probleem hier minder groot door? Omdat er nu een deel bandbreedte van onze internetverbinding met goeie vibes gevuld wordt? Yeah right. De enigen die hier beter van worden zijn de mensen die de gigantische lijsten met emailaddressen verkopen aan reclamebureau's. Want ja: dat is de reden waarom je het overgrote deel van die nobele mails ook naar de afzender moet terugsturen: dat is wat makkelijker voor hen om alle mailaddressen eruit te halen...

"Maar door die mails door te sturen wordt iedereen zich bewust van probleem X of Y?" Kan best zijn, maar dat is niet de bedoeling die er achter zit. Als dat wel zo was, dan zou de initiatiefnemer zich kenbaar maken. Hulporganisaties en goeie doelen zorgen er wel voor dat je hun gegevens overal terugvindt, zeker in de mails die ze sturen in het kader van een sensibilisering...

Dus voor eens en altijd: je kan geen arme kindjes rijker maken, geen hondjes een baasje geven, geen mensen hun magen vullen,... door gewoon een mailtje door te sturen. Doe gewoon op gepaste momenten een duit in het gepaste zakje en dat is onbetwistbaar nuttig.

Denk je er anders over? Laat het gerust weten, ik sta open voor alle argumenten.

Roeland

Privé en zaken...

2010-08-25T21:20:00.004+02:00

Dat privé en zaken best gescheiden blijven, is een vaak gehoorde uitspraak. Maar als je vrouw buikdanseres is, een gothic kostuum in de kast heeft hangen EN als je zelf dan nog eens fotograaf bent, dan is een uitzondering op die regel onvermijdelijk. Ondanks veel ander werk maakte ik daarom eindelijk tijd vrij om een nieuwjaarsvoornemen waar te maken: fotograferen voor mezelf in plaats van in opdracht. Van zodra je wat opdrachten hebt, wordt de tijd voor eigen werk jammer genoeg hoe langer hoe meer beperkt. Het gevaar schuilt erin dat je je creativiteit verliest en erger nog, dat je portfolio gaat bestaan uit beelden die je MOEST maken, en niet uit beelden die je WIL maken. Begrijp me niet verkeerd: ik geniet van elke opdracht die ik doe (anders deed ik ze niet), maar af en toe moet je gewoon weer even fotograferen voor de lol, zonder meer.

Waar ik de inspiratie haalde voor deze specifieke shoot weet ik al niet meer, maar muziek en film hebben er zeker een aandeel in. En omringd worden door creatieve mensen is zeker een pluspunt. Zoals gezegd: Liesbeth was het model van dienst en wat mij betreft was dat zeker voor herhaling vatbaar. Visagiste Lien Connaert zorgde voor de make-up en mag dat ook opnieuw doen ;-) Dimitri was "first assistant" voor mij, maar als collega fotograaf nam hij later ook de camera ter hand. Ik ben alvast benieuwd naar zijn foto's.

De keuze voor de locatie was zoals altijd het grootste deel van de voorbereiding. De weersvoorspellingen waren niet al te positief, dus een binnenlocatie drong zich op. Een kerk was (vond ik) te cliché en moeilijk te regelen, dus nam ik mijn toevlucht tot Salve Mater in Lovenjoel: een gigantisch groot complex dat vroeger dienst deed als psychiatrisch ziekenhuis, maar intussel al lang verlaten is. Voor de urban explorers onder jullie, en andere nieuwsgierigen: deze locatie is niet vrij toegankelijk! Een deel van het gebouw wordt bewoond door collega fotograaf Pascal Baetens. Wil je van deze overigens prachtige locatie gebruik maken, neem dan eerst contact met hem op! Hij is heel meegaand en zal je zeker helpen, maar onaangekondigde gasten die inbreken worden uiteraard niet geäpprecieerd. Dit voor de volledigheid. In ons geval volstond een mailtje vooraf en een kleine vergoeding om aan de slag te kunnen.

Belichting bestond uit een set Elinchrom Quadra's met een 90cm Octabank van Chimera voorzien van een grid. Bij de close-up werd een tweede flits voorzien van een honingraat gebruikt als haarlicht.

Nabewerking: contrastaanpassing en kleurverschuiving voor de achtergrond. De close-up opname werd geretoucheerd en de huidtextuur lichtjes gladder gemaakt (hoewel niet echt nodig, mede dankzij het werk van Lien). De ogen werden wat opgelicht en het contrast verhoogd. Voor het andere beeld werden de lichtsporen uiteraard ook toegevoed in postproductie.

Hopelijk binnenkort nog meer resultaten uit dezelfde shoot!

Nog eens dikke merci aan de crew en tot binnenkort,

Roeland

Huwelijk Muriel en Joris

2010-08-21T20:32:00.009+02:00

Het is weer stil op het blogfront, maar dat is niet zonder reden. De camera ligt alles behalve stil en ik kan op dit moment niet volgen met archiveren en nabewerken wat er bijkomt aan opnames. Naast het werk in opdracht zijn er de laatste tijd ook eindelijk nog eens wat shoots geweest "voor mezelf". Het betaalde werk gaat uiteraard voor, dus voor een blik in mijn vrij werk zal je nog wat geduld moeten hebben.

Een recente huwelijksreportage die intussen wel al (gedeeltelijk) getoond kan worden is die van Muriel en Joris. Wie mijn website wat nauwlettend in de gaten houdt, zal deze twee zeker herkennen: zij waren enkele maanden geleden ook het onderwerp van een leuke verlovingsshoot. Daardoor was voor hen het ijs ook al gebroken voor de lens. Niet dat dat echt nodig was, want Joris en Muriel "smijten zich" volledig voor de camera! En op die manier is het leuk werken als fotograaf natuurlijk. Iedereen is ontspannen en het belangrijkste is dat iedereen zich bovenal amuseert. Het is niet voor niks je huwelijksdag, dus een beetje fun is niet ongepast lijkt me... Bij momenten leek het trouwens meer op een fashionshoot dan op een huwelijksreportage. Ik werd bijgestaan door Deborah die zich schitterend profileerde als "first assistant": afstellen van de flitsers waarmee ik steevast werk op locatie, bijlichten met reflectiescherm en uiteraard ook een deel van het gebruikelijke draag- en sleurwerk. Daarnaast werden we op de koop toe vergezeld van de twee ceremoniemeesters. Eentje ontpopte zich als volleerd stylist, de andere was zeer behulpzaam bij de logistiek (lees: tassen dragen, zorgen voor het materiaal,...).

Kortom: niet alleen een leuke huwelijksreportage, maar ook zeer luxueus werken was het die dag! Uiteraard ben je na een dag van ruwweg 16 uren non stop werken doodmoe, maar soms zit het in de kleine dingen. En die kleine details waren dankzij de medewerking en spontaniteit van Joris en Muriel dik in orde!

Binnenkort meer!

Roeland

Fotoshoot met Kim

2010-08-02T21:52:00.010+02:00

Enkele dagen geleden organiseerde ik een snelle, geïmproviseerde fotoshoot met buikdanseres Kim, om mijn nieuwe flitssets (Elinchrom Ranger Quadra) uit te testen. Mijn bevindingen over deze flitsset komen hier binnenkort uitvoerig aan bod (na nog wat meer probeersels), maar de foto's van afgelopen shoot kan ik alvast tonen.

Dikke merci Kim voor je bereidwilligheid!

Roeland

Backup

2010-07-16T20:07:00.003+02:00

Lang geleden denk ik, maar deze is voor de "techneuten" onder jullie. Voor hen die, net als ik, 's nachts badend in het zweet (zoals een beest, zie hier), krijsend wakker worden door weeral een nachtmerrie over, jawel u leest het goed: verlies van digitale gegevens. Foto's dus in mijn geval. Alle gekheid op een stokje, ik mag er niet aan denken dat ik een deel, of God sta me bij, ALLE foto's zou verliezen die ik ooit gemaakt heb. Het veilig stellen van die foto's neemt dan ook een heel groot deel in van de workflow van de hedendaagse fotograaf, en daarover gaat dus dit artikel.

"De digitale fotografie heeft alles toch makkelijk gemaakt, ge moet alleen nog op het knopje duwen." Veel gehoorde uitspraak, geloof het of niet. Begrijp me niet verkeerd: ik ben de eerste om te bevestigen dat het digitale tijdperk ongeziene mogelijkheden en technieken met zich mee brengt die vroeger ondenkbaar, of toch op zijn minst onbereikbaar waren voor de meesten onder ons. Maar aan de andere kant: je stak je negatiefjes, die je meestal liet ontwikkelen door een vaklabo, in een speciale map. Die ging op zijn beurt, in het beste geval, in een kluis en daarmee was (een beetje kort door de bocht) de backup-kous af. De negatieven (of dia's) waren het enige origineel, dus die bleven veelal netjes bij de fotograaf (bij particuliere fotografie toch). Geen vragen naar kopietjes of cd-tjes. Gewoon. Simpel.

Vandaag? Je komt thuis van een fotoshoot of reportage, met een aantal geheugenkaartjes. Vol of leeg, die kleine rotdingen zien er allemaal hetzelfde uit, maar dat bespreek ik elders al. Hoewel het best mogelijk is om die dingen gewoon zo naar het labo te sturen en afdrukjes terug te verwachten, is de weg naar het eindresultaat voor iet-of-wat beroepsfotograaf nog lang, zeer lang. Dat we onze foto's "bewerken" spreekt voor zich, maar tussen shoot en nabewerking zit nog een stap die heel veel mensen uit het oog verliezen: archivering. Lees: opslag en backup. Voor die archivering bestaat geen goeie of slechte methode, dit is volledig persoonlijk en afhankelijk van je eigen voorkeur. Wat ik hier beschrijf is mijn werkwijze: werkt voor mij en ik voel er me goed bij, niet meer of minder.

Goed. To the point. Basisprincipe dat ik altijd aanhoud: op geen enkel moment mag een foto slechts op één locatie of medium opgeslagen zijn. Dit begint in de camera. Een goeie camera heeft tegenwoordig niet één, maar twee sleuven voor een geheugenkaart. Deze zijn (bij mij) zo geconfigureerd dat alle foto's gelijktijdig weggeschreven worden naar beide kaartjes. Als thuis de hond (of de kleine?) een kaartje op wonderbaarlijke wijze zou verorberen, dan is er nog altijd het tweede kaartje met dezelfde foto's. Je snapt ongetwijfeld het punt, ondanks mijn over-the-top-formulering.

Volgende stap: het kaartje / de kaartjes worden gekopieerd naar "de computer". Dat dit via een degelijke kaartlezer (zie een vorig artikel) gebeurt is hier minder aan de orde. Maar de term "kopiëren naar de computer" is niet correct: er wordt gekopieerd naar een externe schijf, NOOIT naar de interne harde schijf van de computer. Deze laatste zal onvermijdelijk ooit vastlopen of problemen veroorzaken, dus nooit gebruiken voor "cruciale data-opslag". Persoonlijk gebruik ik een zogeheten "RAID-systeem" als opslagplaats. Dit is een extern apparaat waarin meerdere, in mijn geval 4, harde schijven zitten. Alle gegevens die op een schijf komen, worden automatisch en volledig ongemerkt gekopieerd naar een andere schijf. De ene schijf is dus altijd een exacte kopie van de andere (RAID 1). Als in dat apparaat dus ooit een schijf de overstap zet naar de eeuwige harde schijf-jachtvelden, dan wordt die defecte schijf gewoon vervangen. Automatisch kopieert het systeem alles weer om van de kopie naar deze schijf, en alles is weer perfect synchroon. Alle foto's staan bij deze dus op twee aparte locaties? Niet helemaal.

Er kan nog altijd iets gebeuren met dit apparaat als geheel: blikseminslag, brand, problemen met de voeding,... Het is dus perfect mogelijk dat dit apparaat het laat afweten: inclusief de perfecte kopieën van alle schijven die erin zaten en waar we toch zo fier op waren. Dus: bij het leegmaken van de kaartjes kopieer ik niet alleen alles naar dit Raid-systeem, maar ook nog eens naar de klassieke, externe harde schijf. Deze wordt enkel bij het leegmaken van kaartjes aan de computer gehangen en aangezet. Als alle gegevens erop staan (en geverifieerd zijn), wordt deze schijf losgekoppeld en NOOIT gebruikt enkel om verloren gegevens terug te halen.

Op deze manier staan alle gegevens op drie verschillende schijven, in twee verschillende apparaten: twee schijven in het RAID-systeem en 1 aparte schijf. De cappaciteit van het RAID-systeem kan nooit groot genoeg zijn, die van de externe schijf is minder cruciaal. Deze zijn tegenwoordig heel betaalbaar, dus als ze vol zijn koop je gewoon een nieuwe. En daarna nog een nieuwe, en nog één,... Het aantal van deze schijven loopt snel op als je veel fotografeert, maar dit biedt je wel een (relatief) grote zekerheid dat je geen gegevens zal verliezen. Trouwens, deze schijven bewaar ik niet in de studio maar "off-site": een andere locatie zodat "als mijn kot afbrandt", ik nog altijd deze schijven heb om gegevens van te recupereren.

Mooi zo, daarmee zijn we klaar. Euh, niet dus. Dit was louter de opslag van originele, niet bewerkte gegevens, zogenaamde "raw data". Nu kunnen we veilig beginnen met de postproductie van de shoot. Mensen die mij wat beter kennen (als fotograaf) weten dat ik bijna exclusief met Lightroom (en Photoshop) werk voor archivering en nabewerking. Al het voorgaande gebeurt trouwens ook automatisch door Lightroom van zodra ik een kaartje in de kaartlezer prop. In Lightroom worden alle bewerkingen opgeslagen in een database: een gigantisch gegevensbestand dat op de schijf van je computer bewaard wordt. Verlies je dit bestand, dan verlies je ook al je bewerkingen, keywords, ratings,... Geen leuk scenario, dus: backup maken. Hiervoor gebruik ik Time Machine van Apple: automatisch en op geregelde tijdstippen (dagelijks voor mij) wordt de hele interne schijf van de computer gekopieerd naar, jawel hoor, een aparte externe harde schijf. Time Machine doet dit trouwens niet alleen automatisch, maar ook "intelligent": enkel veranderde bestanden worden gekopieerd, zodat schijfruimte gespaard wordt.

Tot slot zijn er nog de bewerkingen die niet in Lightroom gebeuren of waarvan Lightroom een nieuw bestand creëert. Deze komen automatisch op het RAID-systeem en kopieer ik als de opdracht afgewerkt is nog eens naar de extra harde schijf waar ook de raw data opstaat.

Hoewel dit allemaal heel omslachtig klinkt, gebeurt dit voor het overgrote deel volledig automatisch en "achter mijn rug". Maar het op poten zetten hiervan vraagt wel structuur en ordelijkheid binnen je workflow, anders wordt het al gauw een rotzooi waar zelfs een digitale kat haar jongen niet zal in terugvinden.

Voor de volledigheid: al mijn externe harde schijven, ook het RAID-systeem, zijn van LaCie. Reden? Degelijk merk waar ik nog nooit problemen mee gehad heb. Maar wat dat betreft: ik geloof niet in "merken": alle merken hebben zwaktes en sterktes. Er lopen ongetwijfeld ontelbaar veel mensen rond die horrorverhalen kunnen vertellen over LaCie-producten. Maar ik niet, en daarom hou ik me aan hun materiaal voorlopig. Dus tot spijt van wie het benijdt: geen supergefundeerde logica hierachter, geen diepgaande analyses en nee jammer genoeg ook geen sponsoring :(

Dit gezegd zijnde wijd ik me weer volledig aan de voorbereiding van de reportage van morgen. ..

Roeland

Stelling...

2010-07-04T18:27:00.002+02:00

Ik sta in het zweet en kan meedelen dat de stelling uit dit bericht nog steeds in volle glorie aanwezig is... :) Vergunning verlengd tot 31/07.

Roeland

Leedvermaak...

2010-06-28T21:06:00.003+02:00

Voor allen die zie graag tegoed doen aan een portie (fotografen)leedvermaak: enjoy this one!

Voor immobiliënkantoor Cushman & Wakefield moest er een commercieel pand gefotografeerd worden. In Leuven centrum, dus dit kon ik makkelijk inplannen. De opdrachtgever speelt me de details door dus ik kan aan de slag. Zoals altijd beginnen met stap 1: Google Earth gebruiken om een idee te krijgen van de oriëntatie van het pand. Zo krijg ik alvast een idee van het beste tijdstip om het pand te fotograferen. In dit geval: best late namiddag tot vroege vooravond, dan komt het zonlicht mooi van opzij wat vorm en structuur van het pand mooi doen uitkomen. Stap 2: indien mogelijk even langslopen om het pand "in real life" te zien en zo een idee te krijgen van mogelijke problemen: storende parkings voor de deur, obstakels,... Onderweg naar een andere afspraak passeer ik het pand in kwestie en het geluk is aan mijn kant: geen vuiltje aan de lucht, mooi gelegen, plaats genoeg om rond het pand verschillende camerastandpunten in te nemen en zoals in stap 1 reeds vermoed werd: best later op de dag de opnames maken. Stap 3 dan: opnames gaan maken op voornoemde tijdstip. Auto werd netjes geparkeerd en deze jongen trok door de schroeiende hitte met een veel te zware fototas en statief. Je moet wat overhebben voor je vak nietwaar? Zwetend als een buffel (mijn fysieke conditie is vergelijkbaar met die van een zeer bejaarde, kreupele buffel, I KNOW) zie ik in de verte het pand reeds liggen: mooi in de zon zoals ik voorzien had. Een verrassing was dit niet meer: gebouwen bewegen weinig in de loop van de dag en ook de beweging van de zon aan de hemel is over het algemeen relatief goed voorspelbaar. Maar euh, is daar niet heel veel activiteit voor de deur? Jawel hoor: een pracht van een stelling in volle opbouw tegen de minstens even prachtige voorgevel van mijn opdracht. De opdrachtgever was hiervan niet op de hoogte, zelfs "de mannen van de stelling" konden niet zeggen hoe lang het ding zou blijven staan (??). Na wat (telefonisch) navragen en overleg met de opdrachtgever werd er dan maar besloten om de opnames uit te stellen tot de stelling de benen neemt...

Moraal één van dit verhaal: gemakkelijke opdrachten waar geen addertjes onder het gras zitten bestaan misschien wel, maar zijn volgens mij heel zeldzaam.

Moraal twee van dit verhaal: deze jongen gaat aan zijn conditie werken, maar dat is dan weer een heel ander verhaal.

Nog meer leedvermaak? Wel vooruit dan maar, hoewel dit keer op een andere manier.

Na recente problemen met mijn kaartlezers (die dingen om je geheugenkaartjes in te duwen en foto's naar de computer te pompen) werd het dringend tijd om enkele lezertjes in de studio naar de eeuwige geheugenkaart-lezer-jachtvelden te sturen en op pad te gaan op zoek naar nieuwe (en betere) exemplaren. No problem, kat-int-bakkie... Geen zin in het zoeken naar parkeerplaats in de snikhete stad, laat ik maar gewoon even stoppen bij Easy-M, de apple-store aan de vaartkom. Die hebben dat vast wel in huis...

Kwartiertje later.

Ik: "Goeiemorgen meneer, ik ben op zoek naar een kaartlezer voor compactflash, liefst met Firewire aansluiting".

Hij: "euhhh, ?? , hmm, ????"

Ik: "U weet wel meneer, om compactflashkaartjes van je fototoestel te kopiëren naar de computer?"

Hij: ".... ah ok. In de rekken misschien?"

Ik: "Ik heb al even gekeken meneer, maar zie ze niet meteen hangen. Kan u even helpen, misschien heb ik er even over gekeken..."

Hij: "Ok"

...

Hij: "Hier hangt het meneer, is net de laatste precies, u heeft geluk!"

Ik: "Ik heb pech denk ik, want deze is USB 2,0 aansluiting en ik had graag Firewire."

Hij: "Oei".

Ik: "Als u er geen andere heeft, neem ik alvast deze mee, ik heb ze nogal vaak en dringend nodig. Deze neemt toch zeker Compactflash? Het is een gesloten doosje dus ik kan het zo niet zien..."

Hij: "Ja hoor, deze neemt alle populaire kaartjes, maak u maar geen zorgen."

Ik: "Sorry, maar compactflash is niet zo populair als u denkt, dus mag ik even het doosje bekijken, dan ga ik het toch even na..."

Hij: "....ok" (duidelijk verveeld door mijn "moeilijke vragen".

...

Ik: "Compactflash kent hij niet meneer, staat niet in het lijstje bij ondersteunde kaartjes, dus ik vrees dat ik elders zal moeten zoeken."

Hij: "Tiens, dat is raar..... Nu ja, voor zulke specieke eisen kijkt u best op onze webshop"

...

WTF??????? Ik ga naar een zogeheten "speciaalzaak" voor een effing kaartlezer, wordt behandeld als een marsmannetje dat wartaal uitbraakt en moet als kers op de taart ook nog horen dat ik beter ONLINE ga kijken???? Man, ik sta hier VOOR UW NEUS, IN uw winkel, moeite te doen om mijn centen te spenderen in uw zaak en wordt dan aangemaand om in de webshop van DEZELFDE zaak te gaan snuisteren op zoek naar mijn zogezegd exotische en zeer zeldzame kaartlezertje, dat zowat ELKE fotograaf in huis heeft maar dat geheel terzijde???

Moraal één van dit verhaal: Easy-M heeft zijn naam gestolen, tenzij je er werkt.

Moraal twee van dit verhaal: ik ga aan mijn conditie werken, want bij de op dit verhaal volgende zoektocht naar het mij ontbrekende artikel, kwam ik uiteindelijk zwetend als dezelfde buffel uit het vorige verhaal moe maar gelukkig thuis MET kaartlezer. Van bij Het Computerwinkeltje trouwens. Gewoon in levende lijve gekocht van de vriendelijke verkoper. Ik moest niet naar hun webshop surfen hiervoor en kon gewoon afrekenen. Eat that Easy-M!

En om af te sluiten: ik hou echt wel van het fotografen-vak, laat daar geen twijfel over bestaan!

Roeland

Oostende

2010-06-06T19:36:00.008+02:00

Ergens in 2009 werd ik door Alain en Annelies gecontacteerd om hun huwelijksreportage te verzorgen. Huwelijksreportages zijn altijd leuk, het feit dat deze in Oostende doorging maakte het alleen maar leuker: nieuwe locaties, mooi weer (gelukkig toch), strand,... Kortom: leuke ervaring voor mij en ik vermoed ook voor het koppel! Dit was trouwens DE gelegenheid om het nuttige aan het aangename te koppelen: we hadden voor het weekend een appartementje gehuurd voor het weekend. Voor mij dus een nachtelijke verplaatsing Oostende - Leuven gespaard, voor Liesbeth en Corneel een dagje strand.

Enkele weken voor het huwelijk was het nog aan de frisse kant toen ik wat locaties ging verkennen. Ja hoor: zelfs als ik ervoor naar Oostende moet ga ik op voorhand mijn huiswerk doen ;-) Trouwe lezers weten het al, anderen kunnen in een eerder artikel meer lezen over mijn motto: goeie voorbereiding is alles.

Bovenstaande snapshots maakte ik bij mijn voorbereidingen in Oostende. Een (heel kleine) greep uit het "echte werk" vind je hieronder...

Voor mij op alle vlakken een geslaagde reportage en zeker voor herhaling vatbaar! Dikke merci aan Alain en Annelies!

Roeland.

Chronisch tijdsgebrek... of: waarom lezen we niks nieuws meer!

2010-05-30T14:02:00.011+02:00

Toen ik begon met deze blog schreef ik de intentie te hebben ongeveer een keer per week een update te plaatsen. Niet dus... Goed excuus (?): het is niet uit luiheid, maar door een chronisch tijdsgebrek dat het bloggen op een heel laag pitje staat de laatste tijd. Om te beginnen is het drukke huwelijksseizoen in volle gang, wat veel nabewerking, archivering en albumdesign met zich meebrengt. In mensentaal: ik zit heel wat uurtjes achter de computer als ik niet op reportage ben... Daarnaast zijn er meer en meer opdrachten "bedrijfsfotografie". Voor hen die het nog niet opgemerkt hadden: alle bedrijfsfotografie werd een tijdje geleden verhuisd naar een aparte website, www.bedrijfsfotografie.be. Op die manier vinden de zoekmachines zowel de site voor particulieren als die voor bedrijven makkelijker terug en vinden geïnteresseerden sneller de info en foto's waar ze naar op zoek zijn. Dat was althans de theorie. Nu, enkele weken later, blijkt inderdaad dat dit een "goeie zet" was, want de opdrachten via de nieuwe website lopen gezwind binnen, met een flagrant blog-tijdgebrek als gevolg. Overigens, de blogartikels die te maken hebben met bedrijfsfotografie zullen ook een apart plaatsje krijgen in de toekomst. Ik werk achter de schermen volop aan een nieuwe blog waar enkel bedrijfsfotografie getoond zal worden (jawel hoor: nog meer tijd achter de computer).

In de tussentijd hier enkele huwelijksfoto's van Evi en Koen, alweer enkele weken geleden. Prachtige dag, prachtig koppel, prachtige locaties,... kortom een droom voor elke fotograaf!

It's oh so quiet, it's oh so still...

2010-04-11T22:33:00.003+02:00

Ooit was het een goed voornemen om hier wekelijks een berichtje achter te laten. Met een heel druk huwelijksseizoen voor de boeg heb ik echter de laatste weken zo veel werk met alle voorbereidingen, dat bloggen even geen optie is. Ik maak er een erezaak van dat ik het zoeken naar geschikte locaties voor de trouwfoto's (zowel binnen als buiten) zelf doe en nooit overlaat aan het koppel. Mijn klanten appreciëren dit (blijkbaar doen niet alle fotografen dit), maar er kruipt natuurlijk wel veel tijd in...

"And then for the completely-not-related-to-photography-department": we maken vorderingen in de opvoeding van onze Corneel...

Ik probeer mijn leven te beteren in de nabije toekomst. En dat bedoel ik met betrekking tot het onderhouden van mijn blog, het onderhouden van mijn gazon loopt gesmeerd wat mij betreft, ondanks het gebrek aan tijd (en grasmaai-goesting)...

Roeland

Fiebe

2010-03-13T11:07:00.006+01:00

Onlangs liet terecht fiere mama Kelly haar schattebout Fiebe fotograferen in de studio. Meestal is het wat "bang" afwachten of de baby in kwestie wat wil "meewerken" bij de shoot, maar in dit geval was de vrees volledig onterecht: de 6 maanden oude Fiebe is een waar poseertalent en liet zich letterlijk van haar beste kanten zien!

Ik wou bij deze shoot wel eens iets nieuw proberen en werkte daarom met daglicht in combinatie met flitslicht. Baby-oogjes houden niet zo van flitslicht en het hoofdlicht bestond dus uit een noord-geöriënteerd raam in de studio. Dit zorgt voor een superzacht licht dat met geen softbox te evenaren valt (in mijn ogen althans). De witte achtergrond is wel wat opgelicht met een flits, om "het wit echt wit te krijgen"... Ik was in ieder geval tevreden met de aanpak en ga dit zeker herhalen in de toekomst.

Bij deze enkele resultaten. Kelly: nogmaals bedankt voor de leuke shoot en geniet van jullie gezinnetje!

Tot binnenkort,

Roeland

Marisa en Charlie

2010-02-23T16:36:00.008+01:00

Onlangs trakteerden Marisa en Charlie zichzelf op een leuke fotoshoot. Ze waren bereid daarvoor af te zakken naar Leuven, maar ik wou graag eens een andere locatie proberen. Collega fotograaf Dimitri wees me op de mijnsite in Heusden-Zolder. Ik deed daar jaren geleden al eens een shoot en zag die locatie dus ook wel zitten: veel mogelijkheden, vrij toegankelijk, rustig en niet afhankelijk van het weer. Ideaal met andere woorden. Gecombineerd met enkele reportageflitsen maakte ik (onder andere) onderstaande beelden.

Marisa en Charlie: dikke merci voor de leuke shoot!

Roeland

Corneel één...

2010-01-24T22:03:00.006+01:00

Corneel werd op 24-01 één jaar, en dat moest gevierd worden uiteraard... Weinig aan toe te voegen denk ik, buiten "het was gezellig!"...

Tot gauw,

Roeland

Photoshop 20

2010-01-18T15:28:00.002+01:00

Door een domme, overigens niet-sneeuw-gerelateerde valpartij werd ik noodgedwongen weer enkele dagen tot rust gedoemd. Nadeel: veel werk blijft liggen en ik "word zot". Voordeel: veel tijd om bij te lezen, blogs te doorsnuffelen en dergelijke. Op Youtube kwam ik dit interview tegen. Robert Scoble stelt vragen aan Thomas Knoll, schrijver van het intussen alom gekende Photoshop, dit ter ere van de 20°, jawel TWINTIGSTE, verjaardag van dit stuk geniale software. Niet alleen interessant voor de "techies" onder ons, maar al bij al een bron van inspiratie voor iedereen denk ik.

Een gesprek dat overloopt van passie voor een vak, gedrevenheid en inzicht. Enjoy!

Feestjes-foto's

2009-12-27T10:34:00.026+01:00

Met Kerst net achter de rug en Nieuwjaar voor de deur, zie je ze weer overal opduiken: foto's van allerhande feestjes en fuiven. Stuk voor stuk leuke herinneringen, maar jammer genoeg niet altijd voorbeeldjes van hoogstaande fotografie... Met dit artikel wil ik echter enkele algemene tips geven om toch het beste te maken van je feestfoto's en deze keer foto's te maken die ECHT zullen bijblijven!

Hoewel de sfeervolle verlichting op een feestje voor onze ogen vaak meer dan genoeg is om goed te kunnen zien, heeft de sensor van een camera nu eenmaal veel meer licht nodig om een duidelijk beeld te registreren. Gebrek aan licht is dan ook wat de meeste party-pictures herleid tot een soep van groene, blauwe en/of rode pixels, wat we "kleurruis" (er zijn nog andere soorten ruis) of kortweg "ruis" noemen. Deze ruis legt als het ware een waas over de foto waardoor veel details verloren gaan, de foto "wollig" gaat lijken, kleuren lelijk worden,... Kortom: ruis vermijden is de hoofdzaak. Hiervoor zullen we moeten zorgen al het aanwezige licht zo veel mogelijk te benutten voor het maken van de foto. Laten we even kijken hoe de basisinstellingen van ons fototoestel ons hierbij kunnen helpen.

ISO-waarde

De ingestelde ISO-waarde bepaalt als het ware hoe lichtgevoelig de sensor in het toestel is. Hoe hoger de waarde, hoe lichtgevoeliger de sensor zich zal gedragen (heel kort uitgelegd). De waarden die we kunnen instellen zijn gebaseerd op een vaste reeks getallen die er ongeveer uitziet als volgt (van weinig gevoelig tot hooggevoelig geordend): 100, 200, 400, 800, 1600, 3200,... Bij sommige toestellen kan de reeks nog lager beginnen en hoger doorlopen, en vaak zijn er nog tussenliggende waarden, maar de opgegeven getallen zijn als het ware de "basiswaarden" of "hele stops". Zoals gezegd willen we op onze feestjes zo veel mogelijk het aanwezige licht benutten. Simpel, de ISO-waarde gaat dus naar het maximum dat we kunnen instellen, niet? Neen, niet helemaal. Jammer genoeg is het namelijk zo dat bij de hogere waarden die we instellen, ook de hoeveelheid ruis in de foto zal toenemen. Kies je resoluut voor de hoogst mogelijke waarde, dan zal in veel gevallen je foto onbruikbaar worden door een te hoge beeldruis. Welke waarde nog bruikbaar is, is afhankelijk van toestel tot toestel en wordt (kort uitgelegd) bepaald door de verhouding van het aantal megapixels tot het formaat van de sensor. Net daarom is een reflexcamera met 6 megapixels zoveel beter dan bijvoorbeeld een GSM-camera met 6 megapixels: de sensor in die laatste is veel kleiner in oppervlakte en zal dus veel meer ruis produceren. Je zal dus wat moeten experimenteren om uit te vissen bij welke ISO-waarde jouw camera nog aanvaardbare beelden produceert, maar de moderne camera's produceren aanvaardbare foto's tot ongeveer 800 ISO. Goeie camera's gaan daar probleemloos boven, maar iets oudere modellen krijgen het moeilijk bij hogere waarden. Proberen is dus de boodschap!

Sluitertijd

Eenvoudig gesteld is de sluitertijd de tijd gedurende dewelke je foto wordt gemaakt. De sluitertijd wordt meestal uitgedrukt in breukvorm. Een sluitertijd van bijvoorbeeld 1/500e wil zeggen dat de sluiter van de camera openstaat gedurende 1/500e van een seconde. Logischerwijs is het dus zo dat hoe langer de sluitertijd, hoe meer licht er zal "gevangen" worden bij het maken van de foto. Op ons feestje zullen we dus ook weer werken met zo lang moglijke sluitertijden. Helaas is er ook hier weer een addertje onder het gras. Probeer bijvoorbeeld maar eens een foto te maken met een sluitertijd van pakweg 1/2e seconde. Je zal onmiddellijk merken dat "beweging" roet in het eten strooit. Om te beginnen zal jij als fotograaf er niet meer in slagen om bij langere sluitertijden je hand perfect stil te houden, met bewegingsonscherpte als gevolg. Daarnaast zal ook je onderwerp (bijvoorbeeld je dansende vrienden) niet stilstaan gedurende de hele sluitertijd. Je voelt het alweer komen: je zal wat moeten experimenteren bij welke sluitertijden je nog een aanvaardbaar scherpe foto kan maken. In het algemeen wordt er als richtlijn genomen dat 1/60e de maximale sluitertijd is waarbij je nog uit de losse hand kan fotograferen. Mits veel ervaring en een goeie techniek, kan je hier nog wat bovengaan. Voor mezelf weet ik dat ik nog scherpe foto's kan maken bij 1/30e, ga ik nog tragere tijden gebruiken, dan wordt het "hit and miss" en is een statief aangewezen indien mogelijk. Let ook op dat de maximaal bruikbare sluitertijd samenhangt met de lens die je gebruikt: een telelens is moeilijker stil te houden dan een groothoeklens, en vergt dus kortere sluitertijden!

Diafragma

De diafragma-waarde of "f-stop" is de laatste van de basisinstellingen waarmee je bepaalt hoeveel licht er op de sensor valt bij het maken van een foto. De reeks van mogelijke waarden is in dit geval iets minder logisch: hoe kleiner de waarde, hoe groter de lensopening wordt, dus hoe kleiner de waarde, hoe meer licht er op de sensor zal vallen. Ook deze reeks waarden bestaat uit vaste getallen als basiswaarden: 1 - 1.4 - 2 - 2.8 - 4 - 5.6 - 8 - 11 - 16 - 22 - .... Ook hier weer zal je vaak tussenliggende waarden vinden. Op het feestje wil je deze waarde zo klein mogelijk houden, dus zo veel mogelijk licht toelaten op de sensor. En jawel hoor: ook hier weer zijn er beperkingen! Jammer genoeg is de kleinste waarde die je kan instellen om te beginnen afhankelijk van de lens of het "objectief" op je fototoestel. Een dure, professionele zoomlens heeft een maximale lensopening van f2.8. Goedkopere "budgetlenzen" hebben maximale lensopeningen die variëren van pakweg f3.5 tot zelfs f5.6, afhankelijk van het zoombereik. Kortom, bij het kiezen van de maximale lensopening loop je al snel tegen de beperkingen van het materiaal dat je gebruikt. Daarbij komt nog dat er bijkomende nadelen zijn als je de maximale opening van je objectief gebruikt: bij deze opening is je objectief vaak niet op zijn "optische best", of anders gezegd: de maximale lensopening zorgt vaak voor minder scherpe foto's. Los daarvan zal ook de scherptediepte vaak niet meer voldoende zijn. Concreet betekent dit het volgende. Stel je voor dat je een maximale opening kan kiezen van f2.8 en je wil een groepsfoto maken. Je stelt scherp op de eerste rij mensen. Achteraf zal je zien dat bijvoorbeeld de tweede rij mensen niet meer scherp is. Dit komt omdat de scherptediepte bij de maximale lensopening niet meer groot genoeg is. Enkel onderwerpen op dezelfde afstand van je lens zullen scherp afgebeeld worden. Hoe kleiner de lensopening die je kiest, zoveel te meer zal je kunnen afwijken van die afstand en toch nog dingen aanvaardbaar scherp weergeven op de foto. Ook hier weer zal je dus moeten experimenteren en nagaan welke lensopeningen werkbaar zijn in de gegeven situatie. Persoonlijk beschouw ik f4 als de maximaal bruikbare lensopening in veel gevallen. Nog grotere openingen leiden al gauw tot te weinig scherptediepte voor gewone "snapshots" (hoewel dit verre van een algemene regel is, uitzonderingen zijn er altijd).

Uit al het bovenstaande blijkt dat er heel wat gewikt en gewogen zal moeten worden om tot "de juiste instellingen" te komen voor het maken van een aanvaardbare foto in moeilijke (lees: donkere) omstandigheden. Alsof dit alles nog niet moeilijk genoeg was, komt er nog een heel lastige factor bij: flitslicht. Op de meeste feestjes zal je namelijk merken dat er niet voldoende licht aanwezig is om zonder flits te werken, zelfs al heb je je basisinstellingen zo goed mogelijk ingesteld naar de omstandigheden. Dit flitslicht heeft jammer genoeg twee heel slechte eigenschappen in de meeste gevallen: het is veel te hard en het komt vrijwel altijd uit de verkeerde richting. Met "hard" bedoel ik: het werpt lelijke, storende en harde schaduwen. "De verkeerde richting" betekent: het komt vrijwel altijd vanop de camera, waardoor alle structuur en vorm in je onderwerp verloren gaat in een plat, lelijk en niet-flaterend licht. Als kers op de taart is de kracht van de meeste flitsers heel beperkt, waardoor enkel de voorgrond belicht wordt en de achtergrond afgebeeld wordt als een groot zwart gat waarin alle sfeer verloren gaat. Niet wat we willen dus.

Als je echter de basisinstellingen (ISO, sluitertijd en diafragma) goed gekozen hebt, dan zorg je ervoor dat je het maximum aan aanwezig licht benut (en dus het maximum aan sfeer behoudt). Hierdoor zal je flitser niet meer de hoofdlichtbron zijn (zoals in veel slechte party-pictures), maar het flitslicht zal eerder dienen als aanvulling, of invulling, van het beschikbare licht. Hoewel flitslicht vaak bekeken wordt als een "noodzakelijk kwaad", ben ik ervan overtuigd dat het gebruik van een flitser je creatieve mogelijkheden biedt, vooral op feestjes!

In combinate met trage sluitertijden kan je met de flitser bijvoorbeeld superdynamische foto's maken die vooral heel leuk zijn op feestjes. Op de meeste flitsers en/of camera's zal je kunnen kiezen voor een instelling "rear curtain", of "achterste gordijn" of "tweede gordijn". Zonder in al te veel detail te treden, komt het erop neer dat je bewegende onderwerpen kan "bevriezen" door middel van je flitser. Waar we hoger zagen dat bij trage sluitertijden je onderwerp "bewogen" zal weergegeven worden, zal de flitser ervoor zorgen dat je onderwerp toch nog scherp wordt afgebeeld. De combinatie van een onscherpe waas en een scherpe afbeelding zorgen voor een uitermate dynamische foto die perfect de sfeer van een leuk feestje weergeeft.

Met de betere (en jammer genoeg ook duurdere) "reportageflitsers" die je gebruikt op een reflexcamera, heb je vaak de mogelijkheid om de flits te draaien of omhoog te richten. Hierdoor hoef je niet langer flitslicht rechtstreeks naar je onderwerp te sturen, maar kan je licht doen weerkaatsen via een witte muur of plafond. Hierdoor wordt je onderwerp niet langer verlicht door de kleine flitser, maar de lichtbron wordt letterlijk zo groot als een muur (of plafond). Doordat de lichtbron plots veel groter is geworden, wordt het licht veel zachter: schaduwen worden minder duidelijk en dus minder storend, en in het algemeen wordt je onderwerp veel flaterender afgebeeld. Ook deze techniek gaat perfect samen met de hoger beschreven en goed gekozen basisinstellingen.

Kortom, met een creatief gebruik van flitslicht gaat er een wereld van mogelijkheden voor je open. Laat je dus niet ontmoedigen door in eerste instantie tegenvallende resultaten: er zijn in deze periode feestjes en dus mogelijkheden genoeg om je kunnen te verbeteren. Daarenboven: de digitale fotografie is het medium bij uitstek om te oefenen. Een foto meer of minder, het maakt niet uit en je ziet onmiddellijk het resultaat. Geen enkel excuus meer dus om niet te beginnen oefenen! Ik ben alvast benieuwd of jullie enkele tips hebben kunnen gebruiken voor het maken van leuke foto's...

Veel succes en tot binnenkort,

Roeland

Sunset

2009-12-06T15:57:00.002+01:00

Op zoek naar inspiratie? Geen idee wat fotograferen? Is een landschapje bij zonzondergang wat te gewoontjes? Dacht ik vroeger ook wel eens, tot ik de foto's op deze link te zien kreeg.

Photoshop of niet? Kan me niet schelen en doet niet ter zake: het zijn hoedanook mooie beelden...

Roel

Recente shoots

2009-12-06T12:41:00.010+01:00

Zoals eerder beloofd, bij deze enkele snelle fotootjes uit enkele recente shoots. Eerst en vooral waren er enkele zwangerschapsshoots in de studio.

Zowel Katja als Laurence: veel succes en geniet natuurlijk van jullie baby!

Hoewel ik heel graag studiowerk doe, gaat voor een koppelshoot mijn voorkeur nog altijd uit naar werken op locatie: veel meer variatie mogelijk, voor veel mensen toch nog altijd meer "relax" en de wisselende lichtomstandigheden zijn vaak een leuke uitdaging. Bij de shoot van Olivier en Kristel was het weer zo slecht en was er dus zo weinig licht beschikbaar, dat de meeste foto's gemaakt werden met "studiolicht op locatie".

Ook bij Birgit en Moussa was het weer te slecht naar mijn zin om de foto's te maken die ik wou zonder hulp van flitslicht.

En dat zelf zorgen voor het zonnetje een verslaving is bleek ook bij een recente familieshoot. Zolang het water niet met bakken uit de hemel komt, fotografeer ik met andere woorden rustig door... als de geportretteerden dat zien zitten tenminste.

Van verlof is hier voorlopig geen sprake, dus binnenkort zeker meer!

Roeland

Corneel in de studio

2009-11-30T22:00:00.005+01:00

Ik geen tijd om mijn eigen zoon te fotograferen? Al was het maar om deze stelling te ontkrachten werd onze allerliefste baby (die nu steeds minder "baby" lijkt - en ja: je eigen kind is ALTIJD de liefste ;-) ) nog eens in de studio "losgelaten". Om eerlijk te zijn: als mijn allerliefste Liesbeth (want ja: je eigen vrouw is ALTIJD de liefste ;-) ) niet had aangedrongen na de shoot met Katja (die overigens zelf met spanning uitkijkt naar de geboorte van hun ukkiepukkietje) dan was het er WEER niet van gekomen... Dank u schattie dus! Bij deze voeg ik dus weer enkele kiekjes toe aan mijn mapje "Onze Corneel" in mijn archief. Omdat de boog niet altijd gespannen kan staan of zoiets.

Intussen staat laatstgenoemde boog weer terug gespannen, dus verwacht hier (hopelijk zeer binnenkort) een korte "visuele" samenvatting van mijn laatste shoots. Voorlopig zullen jullie het echter nog even moeten stellen met de allerschattigste baby ter wereld ("of het zal toch niet veel schelen").

Tot één dezer!

De fierste papa (want ja...).

Enkele snapshots

2009-11-15T20:11:00.003+01:00

Even snel tussendoor een linkje naar leuke foto's. Geen modelfoto's of productfotografie, niet eens foto's die ik zelf maakte (I wish). Hoewel minder voordehandliggend, het is ook fotografie... Zeker enkele seconden door de voorafgaande reclame heen bijten, de enkele foto's die volgen zijn wat mij betreft de moeite...

Klikkerdeklik

Roeland

Portretshoot

2009-11-08T23:42:00.006+01:00

Afgelopen weekend had ik het aangename genoegen om Soon-Ae te fotograferen, een jongedame die graag "wat leuke foto's" van zichzelf had. Hoewel ik het heel druk heb met nog wat andere opdrachten, bij deze toch al enkele heel snel uitgekozen foto's als voorsmaakje.

Ook bij deze shoot gebruikte ik naar goeie gewoonte een mix van het beschikbare licht op locatie, aangevuld met flitslicht waar steevast mee gezeuld wordt (met alle plezier overigens).

Zoals altijd: laat de feedback maar komen! In de komende weken en maanden mag je nog meer van dergelijke foto's verwachten, want veel mensen beginnen shoots te reserveren als cadeau bij de eindejaarsperiode.

More to come...

Groetjes,

Roeland

Lightroom 3 Beta versie beschikbaar!

2009-10-22T17:08:00.003+02:00

Voor de niet-Lightroom-gebruikers: geheel oninteressant! Maar voor de mensen zoals ik, waarbij het hele digitale archief / workflow gebaseerd is op dit programma: groot nieuws! Op de website van Adobe kan nu namelijk de Beta versie gedownload worden van Lightroom 3. Ook deze keer zijn er weer enkele niet te versmaden verbeteringen waardoor ik, na enkele uurtjes "spelen", nu al overtuigd ben dat ik ook deze keer zal upgraden als het zover is.

De meest in het oog springende verbeteringen:

Een verbeterd "import"-dialoogvenster dat nu overzichtelijker is en meer mogelijkheden biedt.
Enkele handige toevoegingen aan de condities voor "smart collections" (flash,...)
De mogelijkheid om slideshows te exporteren als film, inclusief een soundtrack. (vroeger kon dat enkel in PDF formaat)
De mogelijkheid om "filmkorrel" toe te voegen.
Verbeterde ruisonderdrukking (toegegeven, redelijk tegenstrijdig met het vorige puntje...).
Meer controle op het toevoegen van vignetten (de vroegere vignetten waren ronduit lelijk).
De mogelijkheid om verschillende foto's op 1 blad te printen
EINDELIJK de mogelijkheid om een watermerk in te voeren in je foto's!
Zeer interessant: mogelijkheid om direct foto's te publiceren op Flickr en dergelijke...
En verder nog talloze kleine verbeteringen in interface, weggewerkte schoonheidsfoutjes,...

Zoals gezegd: ik heb nog maar even wat geprobeerd wegens tijdsgebrek, maar ik kan niet wachten tot ik meer tijd vind om één en ander uitgebreid te proberen.

Wordt dus ongetwijfeld vervolgd...

Roel

Koppelfotoshoot met Kenneth en Vanessa

2009-10-14T20:12:00.009+02:00

Vanessa verjaarde, Kenneth verraste haar met een leuke fotoshoot. That's the story, hier zijn enkele foto's...

Tot binnenkort,

Roel

Artsy Fartsy met chocolade

2009-10-11T17:45:00.003+02:00

Een gouden chocoladetruffel (jawel, dat bestaat blijkbaar) op een "netje" van pure chocolade. Als afsluiter van een hele reeks productfoto's die ik maakte voor de fabrikant van al dit lekkers... En dan NOG vragen sommigen zich af waar ik die zin in chocolade vandaan haal!

Roeland

Drank à volonté...

2009-10-09T23:04:00.005+02:00

Twee fotootjes tussendoor. Zelfde thema, maar anders in beeld gebracht. De eerste in het kader van een commerciële shoot voor een opdrachtgever, de tweede komt uit de oude doos en was vrij werk...

Een voorkeur voor één van beiden?

Roeland

Studio-peuter

2009-10-01T23:28:00.005+02:00

Enkele foto's uit een recente studioshoot. Met kinderen werken brengt (vind ik) altijd extra moeilijkheden mee: stil zitten is er meestal niet bij en het geduld is vaak heel klein. Hier in dit geval viel dat laatste nogal mee, dus ik kon veel verschillende dingen doen met een gevarieerde reeks als gevolg. Bij deze enkele snel uitgekozen beeldjes...

Enjoy,

Roeland

Groupshots galore

2009-09-27T22:50:00.010+02:00

Afgelopen weekend bij een klein festival werd ons (ik en collega fotograaf Dimitri Stippelmans) op de valreep gevraagd door de organisator om elke artiest / band te laten poseren voor een groepsfoto. Het was improviseren geblazen want de beschikbare tijd was heel beperkt: sommige artiesten wachten niet graag en terwijl we deze foto's maakten, was telkens het volgende optreden al bezig waarbij ook gefotografeerd moest worden. Meest logische keuze zou dus geweest zijn van een vaste setup te doen, voor alle bands hetzelfde. Maar we vonden het wel een uitdaging om voor elke performer iets origineels te vinden. Sommige beelden zijn variaties op hetzelfde thema, maar door kleine wijzigingen in camerastandpunt en belichting, heeft iedereen toch een min of meer origineel portret. Alle meningen zijn zoals altijd welkom!

Greetz,

Roeland

Tristesse

2009-09-20T19:21:00.011+02:00

Tussen griep en buikgriep door slaagden we er enkele weken geleden toch in om 3 daagjes naar zee te trekken. Deze mini-vakantie was meer dan welkom na een razend drukke periode, daar niet van, maar wie niet ziet dat de Belgische kust een bepaalde "tristesse" uitstraalt, die moet beter kijken...

Begrijp me niet verkeerd: dit is verre van negatief bedoeld. Maar ik kan er niet aan doen: als ik aan de kust kom, dan denk ik in zwart-wit en zie ik introverte beelden.

Heb ik dan geen goeie woorden voor de Belgische kust? Zeker wel! Want net daarom is de kust zo uniek voor mij, nergens anders in de wereld kan ik me zo laten gaan in weemoed en melancholie. Nergens anders in de wereld zou ik bovenstaande beelden kunnen schieten. Nergens anders in de wereld liggen mooi en lelijk zo dicht bij elkaar. Nergens anders in de wereld liggen zwart-wit en knallende kleuren zo mooi naast elkaar...

Mooi, of lelijk? Kies zelf maar. Maar wij gaan volgend jaar weer lekker terug...

Roeland

Even doorbijten

2009-08-15T10:06:00.002+02:00

Voor iedereen die soms in een dipje zit, niet weet hoe het allemaal verder moet of zonder inspiratie zit. Gezien op de blog van Zack Arias. Ik werd er stil van, misschien jullie ook...

Huwelijksfotografie

2009-07-22T13:24:00.017+02:00

Op fora allerhande en occasioneel in mijn mailbox, lees ik geregeld vragen in de strekking "Help, ik fotografeer morgen het huwelijk van vrienden en weet niet welke camera-instellingen te gebruiken!". Zoals voor mijn "aankooptips voor nieuwe camera", leek het me makkelijker om ook aan dit onderwerp een artikel (of waarschijnlijk meerdere) te wijden, in plaats van telkens elke vraag individueel te beantwoorden. Aangezien dergelijke vragen vaak een hele discussie uitlokken, denk ik dat enige duiding echter wel op zijn plaats is voor ik concreet van wal steek.

Ik ben de eerste die zal toegeven dat "oefening kunst baart", maar tegelijkertijd ben ik ook de eerste die zal zeggen: EEN HUWELIJK IS NIET HET MOMENT OM TE OEFENEN!!!!!!! Neen, dat zeg ik niet uit angst om mijn job te zien ondergaan door de oprukkende amateurs die alle werk van me zouden kunnen afpikken. In dat geval zou ik gewoon lekker zwijgen en iedereen zijn ding laten doen. Maar laten we eerlijk zijn: zeer weinig opdrachten zijn emotioneel zo geladen als een huwelijk. Het koppel maakt dit (als alles goed zit) maar 1 keer mee en bijgevolg is het vastleggen van die herinneringen voor hen heel belangrijk. Tel dat op met het feit dat alles op die dag razendsnel gaat en je ziet in dat er geen ruimte is voor fouten. De ceremonie op het gemeentehuis duurt bijvoorbeeld hooguit 10 minuutjes en speelt zich af in een ruimte waar je als fotograaf misschien nog nooit geweest bent en met allerhande technische uitdagingen, van lelijke achtergronden tot storend tegenlicht (of gewoon helemaal geen licht...). "Even snel wat experimenteren en op het schermpje kijken wat het beste uitkomt" is er dus niet bij.

Kortom, als je nog nooit een huwelijk fotografeerde, is het makkelijk alles te onderschatten. Het lezen van enkele tips (waaronder dit artikel) zal echt niet voldoende zijn. Het is niet omdat iedereen je vakantiefoto's de hemel in prijst, dat je ook voldoende kennis hebt om een huwelijksreportage tot een goed einde te brengen. Een eerste tip is dan ook: "bezint eer gij begint!". Uiteraard begrijp ik wel dat je graag je beste vrienden of naaste familie dit plezier wil doen en hen leuke foto's zou willen bezorgen, en dat het hierdoor heel moeilijk wordt als de vraag gesteld wordt. Wees je echter bewust van je beperkingen, en, belangrijker nog, communiceer deze beperkingen klaar en duidelijk naar het koppel toe. Wijs hen erop dat je ervaring beperkt is en dat dus de kans bestaat dat de resultaten kunnen tegenvallen! Een verwittigd man is er twee waard, een verwittigd koppel dus minstens 4...

Nu hoor ik de ambitieuze fotografen onder jullie het al denken: "Hoe kom je dan in godsnaam aan ervaring??". Naar mijn bescheiden mening is "meelopen" de beste methode. Veel beroepsfotografen (ook ik), doen bij een huwelijksreportage een beroep op een assistent (laat dat trouwens al een indicatie zijn van de moeilijkheidsgraad van het geheel). Als assistent doe je enorm veel ervaringen op: je leert wat je moet verwachten, wat belangrijk is, waarop te letten, welk materiaal onontbeerlijk is,... Heb je niet de mogelijkheid om als assistent te beginnen, dan is het nog vaak wel mogelijk om samen te werken met iemand die, net als jij, goed (of liefst: nog beter) op de hoogte is. Er zijn in je omgeving wellicht, al dan niet amateur-fotografen die meer ervaring hebben als jij. Op de huwelijksdag kunnen zij je bijstaan met raad en daad, zorgen voor de veilige en nodige foto's en dergelijke, waardoor de stress voor jou al een heel pak minder groot zal zijn. Kortom: samenwerken is de clue! Je eerste huwelijksreportage(s) doe je dus onder geen beding alleen! Mijn eerste ervaringen deed ik op samen met collega fotografe Sarah Coenen. We volgden samen onze opleiding fotografie (3 jaar) en waren dus goed op elkaar afgestemd, wat alleen maar een voordeel was.

Voor ik helemaal van wal steek nog even dit. Geen enkele van mijn tips is te interpreteren als Heilig Evangelie, mijn werkwijze is ver van de Enige Juiste (want die bestaat niet) en er zijn talloze anderen die ander en ongetwijfeld beter advies kunnen geven! Het enige wat ik hiermee wil tonen is een werkwijze waarvan bewezen is dat ze VOOR MIJ werkt en tips geven die ik zelf met vallen en opstaan heb moeten leren. Kortom, alle informatie die volgt is uiteraard niet als regel te interpreteren, maar eerder als mogelijke hulp, als "een optie".

Dit gezegd zijnde, hier gaan we dan!

1 Voorbereiding is het halve werk!
Hoewel deze tip van toepassing is voor alle fotografie-opdrachten, is dat zeker het geval voor een huwelijksreportage. Alles verloopt op die dag heel snel en volgens een strak schema. Een goede voorbereiding zal je bijgevolg een heleboel stress en onaangename verrassingen besparen. Voor mij gaat deze voorbereiding als volgt in zijn werk.

Nadat een koppel me contacteert voor een presentatie van mijn portfolio (albums en dergelijke), wordt er een eerste afspraak gemaakt. Hoewel deze afspraak dus voornamelijk dient om mijn werk voor te stellen, zal ik toch al zoveel mogelijk info proberen te verzamelen aangaande locaties, planning en ideeën. De kans is uiteraard reëel dat het koppel zal kiezen voor een andere fotograaf, maar als ik toch gekozen wordt, heb ik meteen een aantal basisgegevens. Aangezien die eerste afspraken vaak meer dan een jaar op voorhand plaats vinden, zijn er uiteraard nog veel vraagtekens. Daarom wordt er altijd opnieuw afgesproken dichter bij de trouwdatum, bijvoorbeeld enkele weken vooraf. De concrete planning ligt dan meestal vast voor het koppel en dus kan er een "draaiboek" opgesteld worden. In de tussentijd tussen beide afspraken, heb ik trouwens de tijd gehad om op zoek te gaan naar geschikte locaties en deze te verkennen.

Op basis van de dagindeling van het koppel, stel ik voor mezelf (en assistent) een zo gedetailleerd mogelijk tijdsschema op. Er wordt (uiteraard) rekening gehouden met tijden die nodig zijn voor verplaatsingen (inclusief parkeren wat niet altijd evident is op sommige locaties) en er wordt rekening gehouden met marges: niet alles kan op voorhand precies getimed worden en sommige dingen zullen onvermijdelijk uitlopen.

Zoals hoger al vermeld, zoek en verken ik steeds alle locaties op voorhand, vooral dan de locaties voor de fotoshoot zelf. Het moeilijkste hierbij is vaak het zoeken van geschikte binnenlocaties in geval van slecht weer. Dit neemt dan ook vaak het meeste tijd in beslag van alle voorbereidingen. Net daarom is het interessant als het koppel goed op tijd contact heeft opgenomen en niet heeft gewacht tot het allerlaatste nippertje! De definitieve keuze voor de locatie wordt uiteraard mee bepaald door het koppel, maar ik probeer steeds een aantal opties in verschillende "stijlen" voor te stellen. Praktische overwegingen zoals ligging en bereikbaarheid spelen uiteraard een grote rol bij de keuze, maar alles hangt samen van de beschikbare tijd op de trouwdag. Ook voor bekendere locaties (waar ik bijvoorbeeld al eerder werkte) is een korte verkenning op voorhand nog steeds interessant: ik krijg nieuwe ideeën en wordt herinnderd aan bepaalde moeilijkheden qua lichtinval of achtergrond.

Naast de locatie voor de fotoshoot, probeer ik ook zoveel mogelijk de kerk en het gemeentehuis te verkennen, hoewel zeker dat laatste niet altijd lukt. Op die manier zijn er ook hier geen onaangename verrassingen op de trouwdag. Het zal je maar gebeuren dat je bijvoorbeeld niet weet dat de wekelijkse markt net op de trouwdag alle parkeerplaats onbruikbaar maakt en als kers op de taart ook die mooie groene achtergrond omtovert tot een bonte schakering van kraampjes en (heel nieuwsgierige) mensen!

Kortom: de voorbereiding is voor mij essentieel!

2 Wees goed georganiseerd

Hoewel ik over de voorbereidingen in het vorige punt nog wel even door kan gaan en een goede organisatie van je werkwijze zeker ook thuishoort onder de noemer "voorbereiding", bij deze toch even benadrukken hoe belangrijk orde en discipline zijn bij een huwelijksreportage. Zo heeft alle materiaal een vaste plaats in je fototas. Dit mag dan wel belangrijk zijn bij alle foto-opdrachten, maar zeker bij een huwelijksreportage besteedt ik hier extra aandacht aan. Ik zorg dat ik mijn objectieven blindelings weet te vinden in mijn tas, net als batterijen en kaartjes bijvoorbeeld. Wat deze laatste twee betreft: je zal moeten uitkijken dat je de "volle" kaartjes van de "lege" weet te onderscheiden en bij de batterijen net hetzelfde. Klinkt misschien vanzelfsprekend, maar in het heet van de strijd zijn deze kaartjes of batterijen (die er allemaal identiek uitzien) heel snel verwisseld! Daarom dragen alle kaartjes en batterijen (per set) een nummer. Om lege en volle kaartjes van elkaar te onderscheiden gebruik ik zelf het volgende "trucje". De lege kaartjes (die altijd in de camera geformatteerd worden, NOOIT op de computer) steken mooi met de bedrukte kant naar boven (de merknaam, SANDISK in mijn geval) in hun hoesje. Als een kaartje vol is gaat dat onmiddelijk terug de fototas in. Als ik niet onmiddellijk tijd heb om het terug in het hoesje te steken, gaat dit volle kaartje LOS in een goed afgesloten deel van de tas. Van zodra de tijd er is, gaat dit volle kaartje met de bedrukte kant omlaag, dus merknaam naar beneden, niet zichtbaar terug het hoesje in. Gevolg: een kaartje waarvan de merknaam zichtbaar is, is per definitie leeg. Een kaartje dat los in de tas zit of met de merknaam NIET ZICHTBAAR in een hoesje, is per definitie vol en dus niet bruikbaar. Voor batterijen doe ik bijna hetzelfde: geladen batterijen zitten in een doosje, de lege batterijen zwerven "los" in een apart vak van de tas. Dit werkt niet alleen duidelijk, maar ook snel: ik kan de "gebruikte" items gewoon snel in de tas kieperen en weet toch dat ze gebruikt zijn.

Als er dan bijvoorbeeld tijdens receptie of avondfeest wat tijd is om bijvoorbeeld kaartjes te kopieren naar een laptop of imagetank, worden alle "geleegde" kaartjes weer in het hoesje gedaan met de merknaam zichtbaar, dus "veilig" voor gebruik.

Zoals dit voorbeeldje van kaartjes en batterijen, heeft elk onderdeeltje van mijn uitrusting wel een specifiek gekozen plekje of doel. Op die manier worden dus niet enkel misverstanden en fouten voorkomen, maar win je ook kostbare tijd tijdens de reportage.

3 Backup, backup en, euh, backup!

Wellicht de grootste fout die je als fotograaf kan maken bij een huwelijksreportage is opdagen zonder voldoende reservemateriaal. De camera's van tegenwoordig mogen dan wel staaltjes van spitstechnologie zijn, maar dat betekent jammer genoeg niet dat ze niet stuk kunnen gaan. Daarom: zorg ervoor dat je minstens een tweede camerabody bij de hand hebt. Let op, ik zeg: BIJ DE HAND. Ik las onlangs op een forum de reactie van iemand die fier verkondigde "altijd een tas met reservemateriaal...in de koffer van de auto te hebben". Heel nobel idee, maar minder leuk als je de hele ceremonie moet stilleggen om snel je tweede camera uit de koffer van de auto te gaan halen. Enige plaats voor je belangrijkste reservemateriaal is, volgens mijn heel bescheiden mening, in dezelfde tas als de rest van je materiaal, of toch minstens even vlot bereikbaar. Dit geldt niet alleen voor camera's, maar bijvoorbeeld ook voor lenzen. Het is misschien wat overkill om al je duurste objectieven gewoon dubbel te gaan kopen, maar bijvoorbeeld een goeie allround zoomlens kan in noodgevallen het verschil maken tussen wel of geen foto's, als bijvoorbeeld je lichtsterke zoom of je standaardlens het begeeft (of de spreekwoordelijke benen neemt). Kan er dan zoveel mislopen met een objectief? Misschien ben ik hierin te fatalistisch ingesteld, maar ook je objectieven zijn onderhevig aan "storingen": naast de fragiele mechanica die er tegenwoordig inzit (Vibration reduction, computerchips, autofocusmotor,...), kan er ook iemand op een onbewaakt moment, volledig onbedoeld en per ongeluk, met pakweg de ritssluiting van zijn jas een mooie hak in de frontlens zetten in het getrek en geduw dat wel eens vaker voorkomt.

Trouwens, niet alleen voor camera en objectieven heb je best een alternatief, maar uiteraard zijn reservebatterijen en kaartjes een must. En één setje extra AA batterijtjes telt NIET als backup: persoonlijk heb ik altijd minstens een vijftal setjes van 4 stuks OPLAADBARE batterijen mee voor flits en dergelijke. De lader daarvan gaat dan ook nog eens mee "just in case". Uiteraard: hoe meer flitsen er gebruikt worden, hoe groter het aantal batterijtjes... Wat dat betreft trouwens even geheel terzijde: gebruik aub herlaadbare exemplaren, "wegwerpbatterijen" zijn in deze crisistijden voor het milieu echt wel "not done" vind ik...

Als je bovenstaande noodscenario's echt te ver gezocht vindt ("schaam op jou"), wees dan op zijn minst zo verstandig om even stil te staan bij een "wat als" scenario. Denk met andere woorden even na over met welke lens je bijvoorbeeld gaat verder werken als je standaardlens het begeeft of "verdwijnt". Groothoek? Of tele? Gewoon het feit dat je hier van tevoren even over hebt nagedacht geeft je al een heel klein voordeel moest het ondenkbare toch ooit gebeuren...

Nog een laatste item wat thuishoort onder de noemer "backup" is het leeg maken van kaartjes. Hoewel ik persoonlijk vind dat je dit best pas doet als al je foto's veilig thuis in je archief zitten (hoe dat archief eruit zit is stof voor een later artikel), is het inderdaad soms mogelijk dat je toch al op locatie hiermee begint. Zelf fotografeer ik vaak tot en met de openingsdans. Terwijl de gasten genieten van hun feestmaal, heb ik dus vaak even (voor de eerste keer op die lange dag) tijd om wat op adem te komen en dus ook intussen al wat kaartjes te kopiëren. Dit gebeurt dan naar de interne harde schijf van de laptop die in dergelijke gevallen altijd mee gaat. MAAR, hiermee is de kous niet af. Ik gebruik voor mezelf als gouden regel: een kaartje wordt pas geformatteerd als ik zeker ben dat de foto's op minstens twee verschillende, van elkaar onafhankelijke media, staan. Dat betekent dus: niet alleen kaartjes kopiëren naar de laptop, maar daarna ook nog eens naar een zogeheten imagetank (een soort van standalone, draagbare harde schijf). Pas als ik heb kunnen verifiëren dat de foto's correct weggeschreven zijn naar beide media, zal ik het kaartje in kwestie eventueel formatteren.

Het kopiëren van de kaartjes op locatie doe ik trouwens niet zozeer om die kaartjes al terug te kunnen gebruiken, maar eerder om tijd te winnen bij de archivering achteraf. Bij het kopiëren worden namelijk de correcte bestandsnamen al gegeven en keywords aan de foto's gehangen, zodat achteraf alles makkelijk terug te vinden is in mijn archief. Door dit alvast te doen op de (schaarse) "dooie" momenten tijdens de avond zelf, hoef ik achteraf enkel maar de catalogus (Lightroom) van de laptop te importeren in het archief thuis. Daar kan ik dan onmiddellijk beginnen met de nabewerking, maar daarover later ook ongetwijfeld meer.

Hoewel ik op sommige vlakken wat "kort door de bocht" ging en er nog veel meer tips te geven vallen specifiek voor huwelijksreportages, hou ik het voorlopig hiermee voor bekeken. Ik hoor graag jullie feedback. Proficiat trouwens aan degenen die het tot hier gehaald hebben ;-)

c u soon

Roeland

Huwelijk Stefan en Yvonne

2009-07-21T15:06:00.025+02:00

Afgelopen zaterdag had ik de eer en het genoegen het huwelijk van Stefan en Yvonne te mogen fotograferen. Hoewel de selectie en nabewerking uiteraard nog verre van afgerond is, bij deze toch al enkele eerste impressies.

Stefan en Yvonne: het was een onvergetelijke dag!

Twitter

2009-06-22T19:45:00.001+02:00

Sinds een tijdje ben ik ook actief op Twitter.com! Ik moet er nog een beetje aan wennen, en vooral de tijd ervoor vinden, maar ik probeer regelmatig te "tweeten"...

Zeker volgen dus!

Roeland

Welke camera?

2009-06-14T18:53:00.003+02:00

Ik krijg de laatste tijd steeds vaker en vaker de vraag: "Welke camera zou ik het best kopen?". Omdat ik vaak hetzelfde antwoord zit te mailen, dacht ik dat ik mijn advies net zo goed hier in de vorm van een artikel kan schrijven. Tijd gespaard voor mij en de info is voor iedereen toegankelijk ;-) Ok let's go...

Eerst en vooral: ik ben een Nikon gebruiker en ben dat altijd geweest. Bijgevolg ben ik dan ook niet op de hoogte van de andere merken, op enkele uitzonderingen na. Dit artikel bevat echter voldoende algemene tips om voor iedereen een hulp te kunnen zijn. Waarom ik met Nikon werk? Toen ik zoveel jaar geleden begon met fotografie, heb ik van al de grote merken een vergelijkbaar toestel naast mekaar gelegd en gewoon gekozen wat het beste in de hand lag en waarvan de bediening voor mij het meest intuïtief was. En voor mij was dat Nikon. Intussen heb ik al duizenden geïnvesteerd aan materiaal, vooral lenzen, dus blijf ik uiteraard bij dat merk. Tot zeer grote tevredenheid overigens. Conclusie betreffende het merk: zolang je kiest voor de "grote merken" (Nikon, Canon, Sony, Pentax,...) denk ik dat het in essentie weinig uitmaakt.

De eerste vraag die je jezelf best stelt bij de aankoop van een fototoestel is deze: "Wat wil ik ermee gaan doen?". De meeste mensen willen geen beroepsfotograaf worden, maar zullen eerder antwoorden in de strekking: "Foto's maken van goeie kwaliteit, aanvaardbaar budget, niet te veel gezeul maar toch voldoende creatieve mogelijkheden". Voor veel mensen gaat het vaak om vakantiefoto's, familiefoto's, kortom "all round gebruik". Net die mensen komen vaak naar mij voor aankooptips, en voor hen is dit artikel dus bedoeld.

Waarschijnlijk heb je al een klein compact-toestel en wil je nu net iets meer en beter. Wat je waarschijnlijk zoekt is een reflexcamera met verwisselbare lenzen. Daarmee heb je een systeem dat je volledig manueel kan bedienen voor het maximum aan controle en creativiteit, maar je kan net zo goed "snel kiekjes maken" in een volautomatische modus. Je zoekt dus een reflexcamera, maar laat dat aanbod nu net zo groot en onoverzichtelijk zijn! Voor ik enkele concrete tips geef, misschien eerst enkele basisbegrippen.

Megapixels. Dat is het aantal "puntjes" waaruit je foto zal bestaan, of iets technischer, het aantal lichtgevoelige diodes dat op de beeldsensor van de camera zit. Vroeger was een camera met 2 megapixels (of 2 miljoen pixels) al heel wat, tegenwoordig gaan ze vlotjes tot 12 miljoen en meer. In principe is het zo dat hoe meer pixels de foto heeft, hoe groter je hem zal kunnen uitvergroten en hoe meer details je zal kunnen zien. Maar laat je hierin niet meeslepen!! Veel verkopers zullen beweren "hoe meer pixels hoe beter". Technisch misschien (soms) waar, maar laat je hierin niet vangen. Persoonlijk ben ik van mening dat een camera met 6 megapixels vaak al voldoende is. Die foto's kan je, als ze goed belicht en scherp zijn, zonder problemen uitvergroten tot A3 en zelfs groter. Als je budget beperkt is, hou hier dan zeker rekening mee en koop eerder een camera met net wat minder pixels maar bijvoorbeeld een betere lens (waarover verder meer).

Sensorformaat. De hierboven vernoemde lichtgevoelige diodes of pixels zitten allemaal naast elkaar op een chip of beeldsensor. Hoe groter die sensor is, hoe groter dus ook de pixels kunnen gemaakt worden die erop zitten. Je kan bijvoorbeeld 12 miljoen pixels samenpakken op een sensor zo groot als een vingernagel (zoals in veel compacte toestelletjes en GSM's), maar je kan ze ook op een vlak zetten zo groot als de bekende negatiefbeeldjes van vroeger. Als de pixels groter worden op de sensor, worden ze ook lichtgevoeliger. Vandaar dat een camera-telefoon veel minder goed presteert bij weinig licht: de pixeltjes zijn gewoon te klein. Gevolg is dan vaak een korrelige foto, met veel ruis zoals dat heet. Als je een reflexcamera aanschaft is het formaat van de sensor tegenwoordig min of meer altijd even groot, tenzij je kiest voor een veel duurdere "full frame" camera. Bij deze laatste is de sensor net zo groot als 1 foto op een negatief van vroeger (24 bij 36 mm). Hierdoor is de beeldkwaliteit in donkere omstandigheden dan ook superieur. Helaas valt dit type voor velen buiten het budget en de meeste "consumercamera's" hebben dan ook een iets kleinere sensor (zogenaamde APS formaat). Maar geen nood: deze camera's presteren voor de doorsnee gebruiker meer dan voldoende! Zelfs voor de beroepsfotografen is de dure full frame camera nog maar enkele jaren ingeburgerd. Kortom, het sensorformaat van de camera die je gaat kopen ligt waarschijnlijk al vast (je kan dat overigens niet kiezen en wordt haast nooit expliciet vermeld), tenzij je echt een groot budget hebt en je een full frame camera wil. Maar ook hier weer: denk na en overweeg om je budget te spenderen aan goeie lenzen!

Nu je iets meer weet over de technische kant van de beeldsensor en zijn pixels, is eigenlijk het belangrijkste al gezegd over de camera zelf (de zogenaamde "body" of camerahuis). Al de andere eigenschappen van de body zijn eigenlijk bijkomstig: de sensor maakt je beeld en is dus het belangrijkste. Toch zijn er enkele dingen die je keuze mee kunnen bepalen. Als je zelf niet te veel wil nadenken, kies je best een camera die voldoende automatische programma's heeft: eentje voor landschappen, eentje voor portretten,... Ik gebruik ze nooit, maar als je zelf geen zin hebt om je te verdiepen in sluitertijden en diafragma's, zijn ze best wel handig. Maar geen nood: elke nieuwe camera is hiervan tegenwoordig ruim voorzien, dus ik kan me niet voorstellen dat ze echt een cruciale rol spelen in je keuze.

Wat wel heel handig kan zijn, is een functie die automatisch stof van de beeldsensor verwijdert. Bij een reflexcamera zal je waarschijnlijk van lens willen wisselen. Hierdoor zal er onvermijdelijk stof in de camera komen. Dat stog zie je dan later vaak als kleine zwarte puntjes op de foto. Daarom hebben veel camera's een functie waarmee dat stof verwijderd of gedeeltelijk voorkomen wordt. Als je dus denkt dat je heel veel van lens zal wisselen, kies je best een camera met een dergelijke functie.

Een laatste camera-functie waar ik even iets over kwijt wil is video. Voor kleine compactcamera's is het maken van filmpjes (in lage resolutie) standaard. Voor reflexcamera's was dat tot voor kort NOOIT het geval (of toch heel zelden). Dit komt door de bouw van de camera. Bij elke foto die de camera maakt moet er eerst een spiegel opklappen, waardoor het maken van filmpjes heel moeilijk was. Tegenwoordig is dat echter bij meer en meer camera's wel mogelijk. Die filmpjes hebben dan zelfs een hoge resolutie: HD-video met je fototoestel is dus mogelijk. Maar stel je de vraag of je dit echt nodig vindt. Er zijn trouwens nog altijd beperkingen, hoewel die ook snel opgelost zullen zijn: scherpstelling is soms moeilijk en een fototoestel ligt anders in de hand dan een videocamera, wat de beeldstabiliteit niet altijd bevordert...

Dan komen we aan het tweede hoofdstuk, namelijk de lenzen of objectieven. Hoewel megapixels en sensor belangrijk zijn voor de beeldkwaliteit, zal het uit mijn eerdere opmerkingen al wel duidelijk zijn dat ik lenzen veel belangrijker vind dan de body of camera. Zelf maak ik soms nog steeds foto's met een D70 van de eerste generatie. Deze camera wordt vaak weggelachen omwille van "te oud voor woorden" en "te weinig pixels" en dergelijke. Maar feit is dit: de foto's die eruit komen zijn nog altijd hetzelfde als vroeger en dus nog altijd even goed. Waarom? De kwaliteit van de foto wordt bepaald door de lens. Een goeie lens maakt scherpe foto's, zowel op een camera met 6 als 12 megapixels. Misschien ook weer eerst enkele begrippen die belangrijk zijn voor een lens of objectief.

Brandpuntsafstand. De technische definitie zal ik je besparen maar je mag dat ruwweg zien als de lengte van het objectief, uitgedrukt in milimeter. Vaak wordt die echter verkort, zodat bijvoorbeeld een 400 mm objectief niet effectief 40 cm lang zal zijn. Dit getal bepaalt echter de beeldhoek die de lens in beeld brengt. Hoe kleiner dit getal, hoe groter de hoek die de foto beslaat. Wil je dus bijvoorbeeld een open landschap fotograferen dan wil je een groothoeklens, zoals bijvoorbeeld een "14 mm lens". Wil je echter een dier fotograferen dat ver verwijderd is, dan neem je een telelens, zoals bijvoorbeeld een "300 mm lens". In de praktijk wordt alles wat lager is dan 35 tot 50 mm, beschouwd als groothoeklenzen en alles wat hoger is als telelenzen. Het bereik van 35 tot 50 mm noemen we standaardlenzen, omdat ze het meest natuurlijk overkomen en overeenkomen met ongeveer ons eigen gezichtsveld. Let op dat deze getallen enkel gelden voor reflexcamera's van het zogenaamde kleinbeeldtype. Een Hasselblad middenformaatcamera heeft bijvoorbeeld een veel grotere sensor, waardoor een 80mm lens eerder als standaard zal bestempeld worden. Eigenlijk is een 50mm lens enkel standaardlens op een "full frame" kleinbeeldcamera. Voor de camera's met het iets kleinere sensorformaat, dat je wellicht gaat kopen zoals hoger vermeld, moet je eigenlijk de brandpuntsafstand vermenigvuldigen met een factor om te corrigeren voor de kleinere sensormaat. Voor Nikon is dat ongeveer een factor 1,5. Een 50 mm lens wordt dus eigenlijk een 75mm, wat al een kleine telelens is. Dit is vaak niet echt belangrijk, maar wel goed om in je achterhoofd te houden. Als je bijvoorbeeld veel landschappen gaat fotograferen, denk dan eraan dat een 24mm lens soms eigenlijk al geen echte groothoeklens meer is... Voor zoomlenzen vind je tenslotte telkens de uiterste waarden. Een 24 - 70 mm lens is een lens bijvoorbeeld die je van licht groothoek kan inzoomen tot licht tele.

Diafragmagetal. Naast de brandpuntsafstand vind je op een lens ook nog één of twee getallen, voorafgegaan door een "f", die de maximale lensopening aanduiding waarin je kan fotograferen. De precieze uitleg van het diafragma van de lens hoort eerder thuis in een basiscursus fotografie, maar toch is dit getal op de lens heel belangrijk. Het bepaalt namelijk hoe geschikt de lens is voor fotograferen bij weinig licht (binnen, 's avonds,...). Hoe kleiner het getal, hoe "lichtsterker" de lens is, of "hoe meer licht ze opvangt" en dus hoe geschikter ze is voor fotografie bij weinig licht. Een lens met de aanduiding "50mm f1,8" is dus een standaardlens met maximale opening f1,8. De "f-schaal" begint bij 1 en loopt voor de meeste lenzen tot ongeveer f32, dus f1,8 is al een heel lichtsterke lens. Een profesionele lens die ik gebruik is bijvoorbeeld de "24 - 70 f2,8". Een zoomlens dus met maximale opening f2,8, wat heel goed is voor een zoomlens. Maar wat als er twee f-getallen op de zoomlens staan? Vaak zie je bijvoorbeeld "28 - 80 mm f3,5 - f5,6". Dan betekent dit dat het eerste getal geldt voor het laagste deel van je zoombereik, het tweede getal geldt voor het hoogste deel van het zoombereik. Met het aangehaalde voorbeeld zal je dus in de groothoekstand nog wel relatief lang kunnen fotograferen in de avond (zonder statief), maar ingezoomd tot 80 mm haal je maar f5,6 wat betekent dat je al heel wat meer licht zal nodig hebben. Deze lens is dus bijvoorbeeld minder geschikt voor concertfotografie om maar iets te noemen. Jammer genoeg hebben veel "budgetlenzen" dit als grootste nadeel: de maximale lensopening varieert met de brandpuntsafstand. De heel dure objectieven hebben dit vaak niet. De lenzen die ik gebruik hebben bijvoorbeeld allemaal een constante opening over het hele bereik. Als beroepsfotograaf maak ik die investering omdat ik weet dat de kwaliteit superieur is, maar als amateur is dat vaak toch een hele grote investering (we spreken over objectieven van 1500€ tot enkele duizenden).

Tot zover de uitleg, maar wat koop je nu het best voor goeie allround doeleinden? Nogmaals, ik kan alleen advies geven voor Nikon, maar het advies voor de lenzen is ook nuttig voor andere merken, aangezien de objectieven van de verschillende merken vaak in dezelfde lijn liggen.

Wat betreft de body: wil je videofilmpjes kunnen maken, dan is de D90 een goeie keuze. Het is de eerste Nikon reflexcamera met deze functie, maar is daarnaaste een heel degelijke camera voor de veeleisende amateurs. Is video niet zo belangrijk, dan zijn er meer mogelijkheden. Zo is de D60 een mooie instapcamera als je nog nooit met een reflexcamera werkte. Voor zijn prijs een degelijk toestel met veel mogelijkheden. Als je echter ooit al met een reflexcamera werkte en al wat ervaring hebt, dan zal je met de D60 sneller beperkingen ondervinden dan met de, weliswaar duurdere, D90. Voor de verder gevorderde amateurs, en de hogere budgetten jammer genoeg, is de D300 het bekijken waard. Deze camera wordt zelfs veel gebruikt door beroepsfotografen: hij is handig van formaat en toch robuust en degelijk. Wil je toch echt gaan voor een full frame camera, dan zijn er de D700, D3 en de topper van de reeks: de D3X. Het vermelden waard is ook de D5000, de enige reflexcamera met verwisselbare lenzen van Nikon die een draaibaar schermpje heeft: ideaal voor ongewone camerastandpunten, hoog boven je hoofd of laag bij de grond. Bij een reflexcamera kijk je trouwens in principe altijd door de zoeker bij het fotograferen. Als je dat niet ziet zitten, koop dan zeker een camera met "live view" functie, waardoor je ook op het schermpje kan kijken.

Wat de lenzen betreft, is het advies moeilijker en zeer sterk afhankelijk van je budget en je geplande gebruik. Als je je wil beperken, omwille van plaats- of gewichtsoverwegingen, tot één lens, dan kies je uiteraard best voor een zoomlens met een ruim bereik. Zo is de Nikkor 18 - 200 mm f3,5 - f5,6 een heel goeie "reislens". Op reis zal je meestal buiten en overdag fotograferen, dus de beperkte lichtsterkte op 200mm is vaak niet echt een probleem. Met deze lens heb je een groot bereik in 1 lens, voor een mooie prijs. Een lens die ik ook altijd aanraad, is de 50mm f1,8. Een heel lichtsterke lens van schitterende kwaliteit. Voor een spotprijs te krijgen en ze kan qua kwaliteit moeiteloos concurreren met een pro-objectief van 10 keer zo duur... Ze weegt overigens heel weinig en is klein en kan dus altijd wel ergens terecht in de fototas. Ideaal voor als je toch wat foto's wil trekken bij donkere omstandigheden.

Hopelijk heb je hiermee al een en ander bijgeleerd en kan je nu iets meer onderlegd naar de winkel stappen. Uiteraard mag me altijd meer uitleg vragen, laat gewoon een comment achter hieronder met je vraag...

Roeland

Portretshoot

2009-06-13T14:48:00.008+02:00

Enkele resultaten van de recente shoot met Virginie. Ik ben min of meer verslaafd aan het werken met off-camera flits, maar bij deze shoot heb ik mezelf verplicht ook wat meer te werken met heb beschikbare, natuurlijk licht. Gevolg was dan ook een gevarieerde reeks, waarvan je binnenkort ongetwijfeld meer te zien zal krijgen.

Bovenstaande foto is er eentje gemaakt op de standaardmanier: een SB-800 flits op statief, voorzien van een doorflitsparaplu, komend van de linkerkant. Met de sluitertijd probeer ik zoveel mogelijk de omgeving (achtergrond) wat donkerder te houden om niet te veel aandacht af te leiden. Diafragma is meestal f4 of in die buurt om de achtergrond mooi onscherp te houden. De flits staat bijna altijd op 1/4e kracht in die omstandigheden, en staat heel dichtbij het model (ongeveer 1 meter, dus net buiten beeld). Door de flits zo dichtbij te zetten benut je het maximum van de flitskracht en blijft het licht mooi zacht. Hoe verder de flits met paraplu, hoe harder het licht wordt. Ook onderstaande foto werd met dezelfde setup gemaakt. De foto daaronder ook, maar daar kwam het licht van de andere kant

De twee onderstaande foto's tenslotte werden gemaakt met natuurlijk licht, dus zonder flits. Virginie stond vlak bij een raam met troebel matglas erin. Er stond geen direct zonlicht op het raam en door het matglas werd het licht nog wat extra verzacht. Je hebt met andere woorden geen dure softbox of flits nodig, vaak is de softbox gewoon al aanwezig op locatie... Het raam is trouwens nog net te zien op de laatste foto.

Op dezelfde shoot gebruikte ik nog enkele andere technieken. De resultaten publiceer ik hier zo snel mogelijk...

Meer op komst dus!

Roeland

"Mag het iets minder zijn"

2009-06-06T08:56:00.002+02:00

Dit filmpje mag dan wel absurd of hilarisch lijken, maar als fotograaf krijg je dit soort situaties dagelijks te verwerken...

Vond hem te treffend om niet even te posten.

Roeland

Slimme foto's met je smartphone

2009-05-31T14:03:00.011+02:00

Er is ooit een tijd geweest, toen de dieren nog spraken denk ik, dat je met een mobiele telefoon enkel telefoneerde. Af en toe. Zonder meer. Vandaag de dag krijg je soms de indruk dat telefoneren met een GSM slechts bijzaak is naast tientallen andere functies, de ene al wat handiger dan de andere: emails versturen, agenda bijhouden, spelletjes spelen, surfen op het internet, muziek luisteren, filmpjes kijken en opnemen, en last but not least: foto's maken.

Laat mij dat laatste als fotograaf nu net interessant vinden, hoewel het ooit wel anders geweest is. Waar ik vroeger de eerste was om mijn neus op te halen voor dat mini-cameraatje, ben ik nu de eerste om toe te geven dat het ding mogelijkheden schept. Hoog tijd dus vond ik om even uit te wijden over de "camera-phone".

Waarom ik er hoe langer hoe meer aan verknocht ben? Niet omwille van de technische kwaliteit ervan, want die is en blijft uiteraard inferieur aan die van om het even welk fototoestel (hoewel ook hierin ongetwijfeld ooit verandering zal komen). Simpelweg omdat de beste camera de camera is die je bij je hebt op het juiste moment. Als ik morgen onderweg naar de supermarkt getuige ben van een wereldschokkende gebeurtenis of een unieke creatieve gelegenheid, dan mag ik thuis 20 hoogwaardige en dure camera's liggen hebben, de beste camera op dat moment is de camera die ik bij me heb, en meest waarschijnlijk dus die van mijn telefoon. Uiteraard ben ik als beroepsfotograaf me ervan bewust dat ik best altijd mijn "echte" camera zou bij me hebben. Maar laten we eerlijk zijn: boodschappen doen met een fototas over de schouder? Het gras maaien met een zware camera rond de nek? Waarschijnlijk perfect mogelijk voor de 'die hard' fotografen onder ons, maar gaat toch net te ver voor mij... Maar wil mijn gemakzucht daarom zeggen dat ik op die momenten mijn passie, fotografie, maar moet laten links liggen? Nee dus. En net met die filosofie in gedachten gebruik ik mijn gsm-camera: het perfecte middel om overal en altijd beelden te kunnen schieten.

Daar bovenop komt nog dat het met de toch eerder beperkte technologie van een camera-phone makkelijker is beelden te maken vanuit de buik, zonder het risico te lopen te verdwalen in technische details. Een foto die ik maak voor een klant wordt standaard nabewerkt en dan is het o zo makkelijk helemaal op te gaan in ontelbare schuifbalkjes en parameters van Photoshop, waardoor het vaak moeilijker wordt de essentie van de foto indachtig te blijven. Bij een GSM ontbreken vrijvel alle functies die een moderne pro-camera bieden, en daardoor KAN je niet opgaan in technische details. De enige manier om je beeld te bepalen is het aanpassen van de compisitie en de manier waarop je het onderwerp benadert. Vandaar ook dat ik voor mezelf de volgende beperking opleg: foto's die ik maak met mijn GSM, laad ik nooit in in Photoshop of dergelijke, maar worden enkel in de telefoon bewerkt voor zover dat al mogelijk is. Bewerking blijft dan ook beperkt tot omzetten naar zwartwit en aanpassen van helderheid en contrast, voor zover die twee laatsten al relevant zijn op een dergelijk schermpje. Van de telefoon worden de beelden dan rechtstreeks gestuurd naar mijn Flickr-pagina, zonder tussenkomst van een computer. En op die manier wordt het vaak makkelijker om even terug te keren naar de essentie: het vastleggen van sprekende beelden. En die ervaringen maken me, hopelijk, beter als fotograaf met mijn "echte camera".

Wie mijn filosofische uiteenzetting tot hier heeft volgehouden, wil ik tenslotte belonen met enkele tips die ik in mijn hoofd hou bij het fotograferen met mijn telefoon.

1) Zoals het tegen elke peuter meermaals gezegd wordt, geef ik het volgend advies aan aspirant "telefoon-fotografen": Altijd met twee handjes vasthouden! Hou je telefoon (bij het fotograferen wel te verstaan) met twee handen stevig vast en je verlaagt drastisch de kans op onscherpe foto's door bewegingsonscherpte.

2) Wees je bewust van de technische beperkingen. Bij weinig licht worden de foto's met een telefoon al gauw ZEER pover van kwaliteit, dus wees je er ook van bewust dat dat het geval is. Ook het fotograferen van snel bewegende onderwerpen is vaak vragen om slechte beelden. Kortom: ken de technische beperkingen en probeer ze in je voordeel te gebruiken.

3) Maak gebruik van de voordelen. Je GSM-camera is klein en licht, en is dus uitermate geschikt voor camerastandpunten die met grotere, zwaardere camera's vaak moeilijk of uitgesloten zijn: hoog boven je hoofd, laag tegen de grond, vanuit kleine voorwerpen,... Allemaal dingen die unieke foto's kunnen opleveren die soms alleen met je telefoon te realiseren zijn.

4) Hou het simpel. Minder is meer. Probeer aan de verleiding te weerstaan om "zoveel mogelijk" in beeld te brengen. Composities worden vaak sterker als ze eenvoudiger zijn, minder elementen in beeld betekent ook meer aandacht naar je onderwerp.

5) Maak gebruik van enkele sterke lijnen om de aandacht van de kijker door je foto te leiden. Grafische beelden met een hoog contrast en strakke compositie doen het vaak heel goed met een camera-telefoon.

Ik ben er zeker van dat met deze eenvoudige tips in gedachten je veel plezier kan beleven aan "telefoon-fotografie"! Ik in ieder geval wel...

Bezorg me gerust de beelden die je zelf maakte met je telefoon. Misschien wel een leuk idee om alle eventuele inzendingen in een aparte gallery te plaatsen op mijn website of Flick-pagina.

Veel plezier en stuur maar door die resultaten!

Roeland.

De Wingerd

2009-05-13T20:46:00.011+02:00

Hoog tijd om nog eens wat commercieel werk hier te tonen. Geen kinderportretten deze keer, maar een onderwerp dat altijd stil zit: het gebouw van De Wingerd, een nagelnieuw Woon en Zorgcentrum in Leuven. Nieuw gebouw wil dus zeggen: nood aan nieuwe foto's. En daar zorg ik met plezier voor. Bij deze enkele foto's die mijn persoonlijke voorkeur wegdroegen... Jammer genoeg zijn de beelden die fotografisch gezien het sterkst zijn, niet altijd even geschikt in het kader van de opdracht. Zo wil men in dit geval uiteraard foto's waarop het gebouw herkenbaar is, dus al te grafische en abstracte beelden vallen vaak af, terwijl die net mijn persoonlijke voorkeur hebben... Kwestie van een gulden middenweg te vinden dus tussen persoonlijke stijl en commerciële overwegingen... Vaak kruipt er daardoor in de beeldselectie bijna even veel tijd als in de opnames zelf.

Enkele maanden geleden stonden hier trouwens al enkele foto's van hetzelfde gebouw. Maar nu waren een aantal werkzaamheden die toen nog in aanbouw waren klaar, vandaar deze tweede opdracht voor dezelfde klant.

Bij deze mijn persoonlijke selectie, dus niet de uiteindelijke selectie voor de klant.

Hef fun ;-)

Roel

Flightsimulator

2009-05-09T14:42:00.003+02:00

Heel even in het helemaal-niet-fotografie-gerelateerd hoofdstuk...

Als je de kans krijgt om een uurtje door te brengen in een vluchtsimulator van een Boeiing 737 NG, dan laat je die kans NIET liggen! Dat deed ik dan ook niet en profiteerde dus van een unieke kans om ook eens een 737 aan de grond te zetten. Al bij al een geslaagde poging. De 'captain' ontfermde zich over landinggear, flaps en powersettings, dus ondergetekende hoefde enkel te sturen. Cruise flight en basic manoeuvres vielen mee, zelfs het intercepteren van de aanvliegroute was nog te doen. Corrigeren tijdens final approach was andere koek. Laat het dan ook een wonder heten dat ik zelfs OP de runway terecht kwam en niet ernaast. Het afronden van de landing of "flare" was voor verbetering vatbaar, maar ik heb dan ook nul komma nul ervaring...

Toffe ervaring, maar laat ons zeggen dat ik al bij al toch beter te betrouwen ben met een fototoestel in de hand dan met een stuurknuppel...

Roeland, switching off.

Foto-update

2009-05-03T17:13:00.029+02:00

De laatste tijd een beetje te druk in de weer geweest om veel te bloggen. Ook vandaag staat er nog heel wat op het programma, dus het zal weer kort worden vrees ik... Maar ik heb gemerkt dat heel wat mensen toch nog enkel op mijn blog komen zoeken naar nieuwe foto's, vandaar dit korte overzicht van enkele recente opdrachten... Voor meer foto's kan je altijd terecht bij mijn Flickr-stream of volg je best mijn activiteiten op Facebook.

Eerst en vooral was er een koppel-fotoshoot met Sophie en Dimi...

Dan was er portretsessie met enkele kinderen. Een montage van de foto's werd gebruikt voor behangpapier verspreid over 3 verdiepingen...

Dan was er een fotoshoot met Sarah...

... een shoot met Linda en Vanessa...

... en uiteraard mocht ook onze eigen Corneel niet ontbreken!

Tot binnenkort!

Roeland

Studio-setup

2009-04-07T16:35:00.009+02:00

Op allerhande fora en dergelijke lees ik regelmatig vragen van mensen die worstelen met het maken van foto's tegen een witte achtergrond. Zoals beloofd een tijdje geleden, bij deze dan ook wat meer uitleg.

Om te beginnen even dit. Ik ben me bewust dat de manier die ik gebruikte en hier beschrijf, verre van "de juiste en aanbevolen" manier van werken is. Ik wil hier alleen maar aantonen dat je ook met beperkte middelen al mooie resultaten kan bereiken. Ik heb hier dus geprobeerd om zo weinig mogelijk materiaal te gebruiken. Een experimentje met andere woorden...

Eerst en vooral de ruimte zelf. Ik heb voor de gelegenheid mijn zolder, die normaal enkel gebruikt wordt voor beeldbewerking en als kantoor, omgetoverd tot geïmproviseerde studio. De ruimte is 4,5 meter bij 8,5 meter en heeft een maximale plafondhoogte van 2,5 meter. Zoals je op de foto kan zien zijn de plafonds afgeschuind (het is en blijft een zolder natuurlijk), wat meteen een van de grootste beperkingen is. De achtergrondrollen kunnen hierdoor net niet hoog genoeg om bijvoorbe

eld een volwassen persoon ten voeten uit te fotograferen. Maar voor het fotograferen van pakweg een baby in een wasmand is dat geen probleem. Als de ruimte nog iets langer was, bv 12m in plaats van 8,5m, dan zou er aanzienlijk veel minder frustratie aan te pas komen, maar verder hierover meer.

Het achtergrondsysteem is een verplaatsbaar Manfrotto-systeem dat ook veelvuldig op locatie gebruikt wordt. 2 statieven en een dwarsstuk met daarover de rol achtergrondpapier, in dit geval een witte rol van 2,75m breed. Veel mensen denken dat hiermee de kous af is voor het fotograferen tegen een WITTE achtergrond. Niets is ec

hter minder waar. Als je de witte rol zonder meer fotografeert met je onderwerp ervoor, is de kans zeer groot dat je achtergrond grijs zal zijn in plaats van wit. Niet wat we willen dus. Om het wit ook echt wit te laten worden (zonder te hervallen in flauwe wasproduct-grappen), moet de achtergrond belicht worden. Meer nog, op de achtergrond moet ongeveer 1 à 2 stops meer licht vallen dan op je onderwerp. Voor wie dit even te technisch is: laat een reactie na voor meer uitleg hierover. Om die achtergrond nu te belichten zijn er tientallen verschillende manieren. Maar ik ga hier voor de meest eenvoudige, en een manier die voor de meeste amateurfotografen denk ik het best haalbaar is. Achter het onderwerp (wasmand) leg ik een standaard reportageflits, in dit geval een Metz 54 MZ3. Die flits wordt gericht op het midden van de achtergrond en ingesteld op halve kracht (in dit geval). Hoewel voor de verbinding met de camera kan gekozen worden voor een gewone syncrokabel, koos ik hier voor de draadloze Pocketwizzards. Op die manier hoef ik achteraf niet uit iedere foto de kabel weg te shoppen, maar het is een optie uiteraard.

Volgende stap is het belichten van je onderwerp. Dat onderwerp staat best zo ver mogelijk van de achtergrond om allerlei narigheid te vermijden. Als je te dicht bij je achtergrond werkt, zal van die achtergrond zoveel licht weerkaatsen naar je onderwerp, dat dat laatste helemaal "opgaat" in de achtergrond. Op de bovenste foto zie je dat mijn onderwerp (ja hoor, de wasmand) zeer dicht bij de witte rol staat. Dat was in dit geval bewust, omdat ik ook de ondergrond volledig wit (dus uitgebrand wit, zonder detail) wil weergeven, met uitzondering van een kleine schaduw. Voor bijvoorbeeld close-ups staat het onderwerp ongeveer 4 meter van de achtergrond (dus halverwege de ruimte die ik hier gebruik)! Enkel op die manier zorg je ervoor dat je achtergrond en onderwerp onafhankelijk van mekaar en dus correct kan belichten. Als lichtbron voor het onderwerp kan je kiezen voor een tweede reportageflits, maar ik maakte het mezelf moeilijk door te kiezen voor een Visatec studioflits. Deze studioflits geeft veel meer lichtoutput dan de kleine reportageflits. Omdat de achtergrond MEER licht moet krijgen dan het onderwerp, was het logischer om de studioflits voor de achtergrond te gebruiken. Maar ik ben koppig , dus ik werk deze keer omgekeerd... Zelfs op de laagste stand is de lichtopbrengst van de studioflits nog te hoog om "onder" die van de reportageflits te blijven. Geen probleem, ik richt de Visatec met softbox niet rechtstreeks naar het onderwerp, maar in een zogenaamde "zwarte vlag". Die aborbeert in dit geval het meeste licht, waardoor enkel wat heel diffuus strooilicht het onderwerp bereikt. En op die manier is de power van de studioflits mooi getemd en blijft de lichtopbrengst netjes onder die van de achtergrond, zoals het hoort. Meestal is het even zoeken naar de juiste verhoudingen tussen de lichtbronnen. Leve het schermpje van de digitale camera, of de lichtmeter als je die hebt (ik gebruikte hem hier voor het eerst in maanden). Zoals gezegd ballanceer je de lichtbronnen zodanig uit dat de achtergrond 1 à 2 stops meer krijgt. Daarbij let je op overstraling of licht dat reflecteert vanaf de achtergrond naar je onderwerp.

Dan rest er nog enkel het fotograferen zelf. De instellingen van de camera zijn eenvoudig: sluitertijd doet er niet toe want je werkt in een donkere ruimte enkel met flits. Het diafragma kies je in funtie van bijvoorbeeld de gewenste scherptediepte en de prestaties van je objectief. Op dat gekozen diafragma heb je de belichting van zowel onderwerp als achtergrond eerder afgestemd.

Dan nog eens de minpuntjes van deze opstelling. Ten eerste het feit dat de reportageflits vlak achter het onderwerp licht, met als gevolg dat die achtergrond vlak achter het onderwerp net iets lichter zal zijn dan aan de rand. Hierdoor is het probleem van overstraling moeilijk te beheersen en voelt aan als ballanceren op een slappe koord. Ik let dan ook op dat het lichtste gedeelte van de achtergrond maar net voldoende overbelicht is. In dit geval is de doek die links uit de wasmand hangt maar heel miniem doortekend en gaat al bijna op in de achtergrond. De randen van de achtergrond zullen al niet meer wit zijn, maar heel licht grijs. Niet ideaal, maar makkelijk te corrigeren in Lightroom of Photoshop. In dit specifieke geval was het overigens geen probleem, omdat het onderwerp voldoende klein was en gefotografeerd werd met een 100mm brandpunt, waardoor slechts een klein deel van de achtergrond in beeld kwam. Het "onderbelichte" deel van de achtergrond viel mooi buiten beeld. Trouwens, het uiteindelijke beeld zoals hierboven en eerder al gepubliceerd, is een nabewerking van een veel nauwer gekadreerd beeld hieronder. Een witte achtergrond is heel makkelijk uit te breiden in Photoshop. Door het onderwerp zo nauw mogelijk te kadreren, spaar je niet alleen studioruimte, maar ook megapixels. Je onderwerp vult nu namelijk een veel groter deel van de 12 miljoen pixels van de camera-sensor.

Hopelijk is was deze uitleg een beetje duidelijk voor de mensen die ernaar vroegen. Vragen zijn uiteraard altijd welkom in de comments of via mail. Ik hoop hiermee wel bewezen te hebben dat een supergrote studio met veel materiaal niet nodig is om toch creatief te kunnen zijn.

Tot de volgende,

Roel

Grote wasjes, kleine wasjes...

2009-03-11T20:53:00.003+01:00

Sommige mensen vragen zich wellicht (terecht) af waarom ze zo weinig van mij horen. Wel om te beginnen is er werk, veel werk. Maar daarnaast is er ook was, VEEL was! Hoe klein zo babykleding ook mag zijn, de was bijhouden is geen sinecure.

Kleine Corneel laat het in ieder geval niet aan zijn hartje komen. Wij ook niet trouwens...

Trouwens, als ik ooit eens 5 minuten tijd heb plaats ik hier een artikeltje met technische uitleg over bijgaande foto

Tot binnenkort.

Foto in een fles

2009-03-10T16:47:00.004+01:00

Wie kent er niet het principe van "message in a bottle"! Je stopt een briefje met een bericht in een fles (best met kurk) en flikkert dan het geheel in zee. De kans dat je hiervoor een boete wegens sluikstorten krijgt is veel groter dan de kans dat iemand je bericht ooit leest, maar stel je voor hoe leuk het moet zijn als je een tijd later op één of andere manier toch een antwoord krijgt op je flesbericht (Flesbericht is hier NIET hetgeen je te horen krijgt bij de proclamatie na een te zeer met fuiven doorspekte blokperiode)! Voor we nu met zijn allen flessen gaan staan wegkijlen richting ruime sop: er is een nog veel cooler alternatief voorhanden en dat wel in de vorm van het "Disposable Memory" project.

Het principe gaat als volgt. Er wordt een wegwerpcamera (ja zo een ding van een paar euro waar niemand in dit digitale tijdperk nog van opkijkt, ja met zo een rolletje erin dat vroeger bekend was als "film") in een zak gestopt en ergens achtergelaten, al dan niet na het nemen van enkele fotootjes. De camera wordt vergezeld van een briefje met korte uitleg over het project, zodat de vinder min of meer weet wat de bedoeling is. Met andere woorden, net zoals de fles in de zee, gaat de camera een eigen leven leiden. Je weet niet of je hem ooit nog terugziet (meer dan waarschijnlijk niet dus), laat staan de foto's die ermee gemaakt worden! Maar ook hier: hoe cool is het als dat nu wel gebeurt? Het kan best, deze Flickr-groep is er het levende bewijs van... Voor wie dit alles nog wat vaag is, check voor meer uitleg van de bedenkers zelf zeker deze link!

In ieder geval, mijn bijdrage is "out there", bijgaande foto doet vermoeden waar mijn camera werd achtergelaten (hoewel niets is wat het lijkt)...

Oh ja: ik ben neem geen enkele verantwoordelijkheid als iemand van jullie een boete vangt voor sluikstorten...

Roeland

Handige hulpmiddeltjes in Google

2009-02-25T18:43:00.004+01:00

Geen foto's deze keer, maar ik wil het even hebben over Google. Je weet wel, die zoekmachine die denk ik iedereen wel gebruikt. Dat dit een zeer krachtige zoekomgeving is weet iedereen al wel denk ik. De meesten onder jullie kennen ook al wel Google Earth, waarmee je verbazingwekkend gedetailleerde luchtfoto's van overal ter wereld tevoorschijn tovert. Zeer nauw daar bij aansluitend is er Google Maps, voor het raadplegen van wegenkaarten.

Wat echter niet iedereen kent van Google is iGoogle. Tenminste, ik zie rondom mij geregeld mensen verwonderd toekijken als ze mijn iGoogle startpagina zien. iGoogle is een pagina die je volledig kan opvullen met allerhande handige tooltjes, spelletjes,... Om van start te gaan moet je eerst een Google account maken. Je kan je hiervoor aanmelden rechts bovenaan de standaard Google pagina (www.google.com). Als je eenmaal een eigen Google-account hebt, kan je gewoon doorklikken naar iGoogle. Wat ik doe en het makkelijkste vind: mijn standaard beginpagina in mijn browser (Safari) staat ingesteld als www.google.com/ig, wat het adres is om rechtstreeks naar iGoogle te gaan. Doordat ik ervoor gekozen heb om mijn wachtwoord te onthouden, opent mijn browser dus automatisch met mijn eigen startpagina. En daar begint alle fun dus. Een screenshot van mijn pagina zie je hieronder.

De foto hier is nogal klein, maar samengevat heb ik de volgende items op mijn pagina geschikt:

Bovenaan natuurlijk de zoekbalk van Google zoals iedereen die kent. In de linkerkolom daaronder staat de RSS-feed van de krant De Morgen. Voor wie dit nog niet kent: met RSS feeds word je op de hoogte gehouden van nieuwe updates van bijvoorbeeld blogs en websites. Op die manier hoef je dus niet meer naar de site in kwestie te surfen, maar de nieuwe inhoud komt automatisch op je persoonlijke pagina, zoals hier bij mij dus. Onder de updates van de krant staat een klok met kalender (vak met lichtblauwe achtergrond). Persoonlijk heb ik het altijd moeilijk om de datum te onthouden, dus dit vind ik wel handig, dan hoef ik niet te gaan zoeken in de taakbalk (windows) of menubalk (mac). Onder tijd en datum staat dan een korte weersvoorspelling.

In de brede middenkolom staan dan een aantal RSS-feeds van mijn favoriete blogs onder mekaar: Chase Jarvis, Strobist, Freelanceswitch, Digital Pro Talk en Resolve. Over de meesten hiervan heb ik het al wel ooit gehad hier, maar kort samengevat: allemaal blogs die als beroepsfotograaf (of ook als enthousiaste amateur) zeker het bezoeken waard zijn.

In de rechterkolom tenslotte staan bij mij enkele dingen die mijn dagelijkse planning wat makkelijker maken. Eerst en vooral is dat een aftelklok. Je laat die aftellen naar de datum die je kiest met daaraan een gebeurtenis of memo gekoppeld. Zelf ben ik voor sommige, onaangename dingen een "man van het laatste moment", dus een aftelklok naar de uiterste datum voor mijn BTW-aangifte bijvoorbeeld is extreem nuttig om me op dat vlak tot actie te doen overgaan. Onder de aftelklok tenslotte staat een kleine "memoblok". Ik noteer daarop dingen die ik zeker niet mag vergeten of zeker nog wil doen. Belangrijke mails afspraken die ik nog moet maken bijvoorbeeld, mails die ik nog moet versturen...

Bovenstaande handigheidjes zijn maar een greep uit letterlijk honderden items die je kan toevoegen aan je pagina. Om al dat moois tenslotte nog wat op te smukken, kan je ook nog eens een kleurenschema kiezen dat gepaard gaat met enkele mooie foto's of designs op de pagina. Op geregelde tijdstippen verandert de foto of de kleur van het thema dat je koos om wat variatie te brengen in het geheel.

Ik ben me er terdege van bewust dat je met bijvoorbeeld de widgets van Mac OS X, of de gadgets van Windows Vista, dezelfde functionaliteit hebt op je desktop, maar het op die manier aankleden van een anders saaie startpagina vind ik toch net dat ietsje meer hebben!

Corneel en de draak

2009-02-21T19:32:00.008+01:00

Enkel foto's deze keer...

Tot de volgende!

Roeland

Niks met fotografie te maken, maar toch: WOW

2009-02-19T17:19:00.004+01:00

Dit filmpje moest ik hier gewoon even kwijt! Ikzelf beklim met knikkende knieën een standaard keukentrapje, deze kerels hebben daar denk ik net iets minder moeite mee...

Redelijk geschift, maar OH ZO COOL! Je wederhelft zal maar thuiskomen: "Dag schat, ik heb een nieuwe hobby!"...

Geniet ervan!

wingsuit base jumping from Ali on Vimeo.

Fotoshoot met Sharina

2009-02-15T20:54:00.011+01:00

Na het verlof ter ere van de geboorte van Corneel, was er dit weekend weer een commerciële shoot gepland. Visagiste Sharina Lemmens wou graag wat foto's om haar portfolio uit te breiden, en daar werd voor gezorgd. Hoewel ik zo goed als altijd alleen werk, was deze keer ook collega fotograaf Dimitri Stippelmans van de partij. Ik wist natuurlijk al langer dan vandaag dat wij goed overeenkomen, dus de samenwerking verliep zeer vlotjes. Bij deze heb ik me dan ook voorgenomen om vaker samen te werken. Twee paar ogen zien meer dan één, en een helpende hand hier en daar is toch oh zo handig! Ook voor de sfeer op "de set" geldt op zijn zachtst uitgedrukt: hoe meer zielen hoe meer vreugd! Trouwens Dimi: Bedankt voor de hulp en het gezelschap!

Kortom: we hebben ons allemaal rot geamuseerd bij deze opdracht, zowel de fotografen als het model. Alle (onderstaande) foto's werden gemaakt met flitslicht in combinatie met daglicht. Het flitslicht kwam van één Nikon SB-800 reportageflits op statief en voorzien van een doorlichtparaplu, getriggered door een Pocketwizzard. Hat daglicht kwam van de laagstaande zon en deed voornamelijk dienst als haarlicht.

Bij de volgende foto's werd er voor de flits met paraplu een opwarmfilter geplaatst (1/2 CTO) om het licht op het gezicht van het model een wat warmere kleur te geven, in overeenstemming met het late zonlicht.

Dan werd tenslotte het kleurfilter weer verwijderd en de opstelling veranderd: de flits met paraplu kwam heel dicht en vlak voor het model te staan. Onder haar gezicht, net buiten beeld, werd een reflectiescherm gehouden om alle schaduwen zoveel mogelijk op te helderen. Op die manier worden alle oneffenheden in de huid perfect gecammoufleerd (voor zover die er al waren), wat onderstaande foto's tot resultaat heeft.

Waarschijnlijk verschijnen hier binnenkort nog wat meer gevarieerde beelden van deze shoot, met meer gedetailleerde technische uitleg, maar bij deze zijn de eerste snelle resultaten al de wijde wereld in gestuurd. Hopelijk vallen ze in de smaak...

Roeland.

Wat ik al kan

2009-02-02T12:43:00.008+01:00

Hey,

Ik ben Corneel, zoon van papa Roeland en mama Liesbeth. Iedereen denkt dat ik enkel maar kan liggen en schreien, maar das best wat overdreven. Schreien en krijsen doe ik helemaal niet vaak en ik heb al heel wat meer in mijn mars dan gewoon maar liggen en lief wezen. Ik heb papa enkele dingen ingefluisterd die hij zeker moet vermelden op zijn blog. Het moet maar es gedaan zijn met te denken dat "die plattekes niks doen en kunnen". Hier is wat ik na slechts een weekje op de wereld al heel goed kan:

Snuitjes trekken:

In grote mensen hun vingers (en neuzen) knijpen:

Zonnebankjes pakken, hoewel ik daar intussen ook wel genoeg van heb, ik blijf liefst nog even roze zoals het hoort voor mensjes van mijn leeftijd:

Lui achterover liggen tussen al mijn speelgoed, in een veel te groot kostuum want mama en papa vinden me denk ik schattiger zo (wacht maar):

Oh ja, voor ik het vergeet, papa laat weten dat de eerste "postnatale" fotoreportages alweer gepland zijn na zijn tien daagjes verlof ter ere van mij. Dat betekent dat hier weldra weer berichtjes zullen te lezen zijn die "niet-Corneel-gerelateerd" zijn. Net nu ik van al die aandacht begon te genieten...

Tot binnenkort,

Kabouter Corneel.

Corneel

2009-01-26T12:22:00.019+01:00

Tussen alle drukte door toch even tijd maken om het van de daken te schreeuwen: onze zoon is er eindelijk na 9 maanden vol ongeduld wachten. Zaterdag 24 januari, om 15u40 werd hij geboren, onze gezonde wolk van 3,6kg en 52cm. Alle vingertjes en teentjes zijn nageteld en de rekening klopt: Corneel is helemaal gezond!

Ook mama Liesbeth stelt het goed en is natuurlijk superblij met ons engeltje. Alvast bedankt iedereen voor de bijna onophoudelijke gelukwensen en lieve berichtjes, en uiteraard de bezoekjes! En voor Sophie, Joost, Sarah, Eline en Arnaut: we hopen dat jullie snel weer gezond zijn zodat jullie ook eens over Corneeltje zijn haartjes kunnen komen strelen! Speciaal voor jullie dus wat extra foto's!

Tot binnenkort!

Buikdans: Just Because...

2009-01-17T17:21:00.016+01:00

Het was alweer even geleden, maar gisteren was het nog eens zover: MIJN Liesbeth ;-) trad met haar "Tribal-troep", Ishani, op in de Minnepoort te Leuven. Naast Ishani waren er uiteraard nog andere performers: Razia, Khalida, Beatrice Curtis, La Mezcla en Artemisia om er maar enkele te noemen.

Bij deze dan ook aan iedereen die meedeed: Dikke proficiat, 't was schitterend! Alsof de prachtige show nog niet voldoende was, ging de hele opbrengst ook nog naar een goed doel: "Just Because". Just Because zamelt geld in ten behoeve van borstkankerpreventie op het Egyptische platteland. Met het ingezamelde geld wordt een steentje bijgedragen aan de sponsoring van een mobiele mammografie-unit. Met andere woorden een zeer nobel doel, waarover je meer te weten komt op deze link.

Voor Liesbeth en mij was alles deze keer trouwens extra uniek, want de bevalling komt nu echt wel heel dicht bij. Geef toe dat meedoen aan een buikdansoptreden, 11 dagen voor je uitgerekende bevallingsdatum (27 januari), toch wel speciaal is. Met meer fierheid dan ooit tevoren dan ook hier enkele snel uitgezochte en nagenoeg onbewerkte foto's.

Eerst en vooral de voorbereidingen vooraf: suspence is building...

Een HEEL snell groepsfoto van Ishani tussendoor...

En dan natuurlijk waar het allemaal om draait: dansen!

Artemisia:

Voor meer foto's van dit evenement hou je best mijn website in de gaten, de foto's worden zo snel mogelijk aangevuld in deze gallery.

Twee artikels op één dag: zelfs mijn stille voornemens voor 2009 worden rijkelijk overtroffen!

Greetskes!

Winter wonderland

2009-01-17T15:50:00.007+01:00

Vorige zaterdag stond er een portfolioshoot voor een jonge visagiste op het programma. Jammer genoeg werd ze ziek en moest er op het laatste nippertje geannuleerd worden. Collega fotograaf Dimitri was intussen al onderweg naar Leuven, dus er zat niks anders op dan te gaan voor plan B. Dimi en ik wilden al lang eens samen op pad gaan voor wat landschapsfotografie, en dit was dan ook een onverwachtse maar perfecte gelegenheid: de agenda's waren vrij door het wegvallen van de portfolioshoot, en als kers op de taart lag het landschap bedekt onder een dik pak sneeuw.

Het was echter veel te lang geleden dat ik Dimi nog zag, dus als twee echte viswijven werd er meer getaterd dan gefotografeerd. In extremis werd toch de eer gered en werden er enkele sfeerbeeldjes geschoten. Hier dus een kleine impressie...

Overigens lijkt me dit een mooie gelegenheid om een alom gekende "fotografiewet" te ontkrachten. Iedereen heeft het al wel ooit te horen gekregen: "Nooit tegen de zon in fotograferen, da gaat nie, die mislukken altijd". Onzin dus. De waarheid: in tegenlicht fotograferen vraagt misschien iets meer denkwerk, maar het resultaat is vaak veel mooier. Door het sterke tegenlicht is de lichtmeter in je camera vaak een beetje de kluts kwijt met als gevolg dat je foto's vaak te donker (onderbelicht) zijn. Dit kan heel mooi zijn als je het doordacht toepast: alles wordt afgebeeld op de foto als silhouet. Wil je dat echter niet, dan zal je zelf moeten ingrijpen door de foto bewust meer te belichten (dus overbelichten ten opzichte van wat de camera je zegt). Resultaat in dat geval: je onderwerp is goed belicht, maar het sterke tegenlicht geeft je foto's een interessante toets, wat extra "punch".

Vanaf nu onthouden we dan ook: "Fotografeer waar het kan ook met tegenlicht, die foto's zijn altijd leuker". Natuurlijk ook niet te letterlijk nemen hè, het moet een beetje origineel blijven ook natuurlijk ;-)

Tot de volgende!

Inspiratie

2009-01-15T09:49:00.004+01:00

Ik zou natuurlijk mijn "inhoud" kunnen opsparen en verzamelen in één groter artikel, maar van uitstel komt maar al te vaak afstel, dus bij deze nog een snelle link. Ik herinnerde me plots een blog van een fotograaf in de States die zeer geregeld foto's van zijn twee kinderen publiceerde. Niks bijzonders, zo zijn er wel meer? Inderdaad, maar deze foto's bleven me echt bij! Frisse en originele fotografie, geïnspireerd door de dagelijkse sleur van een gezin. Ik moest even zoeken om de blog in kwestie terug te vinden, maar heb hem uiteindelijk toch gevonden.

De fotograaf in kwestie is Jason Lee, en zijn blog (of beter: één van zijn blogs) is genoemd naar zijn dochtertjes: Kristin en Kayla. Geniet ervan, voor mij in elk geval een bron van inspiratie!

C u soon.

Ontspanning met inhoud

2009-01-13T20:51:00.003+01:00

Deze kon ik niet laten liggen: interview over de Amerikaanse copyright-wetten die al dan niet verouderd zouden zijn. Misschien niet echt relevant hier (hoewel?), maar een leuke 6 minuten voor tijdens je lunchbreak bijvoorbeeld...

The Colbert ReportMon - Thurs 11:30pm / 10:30c

Lawrence Lessig

Colbert at Christmas
Colbert Christmas DVD

Green Screen
Bill O'Reilly Interview

Dikke buik

2009-01-11T20:41:00.010+01:00

Nu het nog kan hebben we van de gelegenheid gebruikt gemaakt (eindelijk) om snel wat foto's te maken van de dikke buik...

Belichting komt van twee flitsjes op statiefjes, getriggerd door Pocketwizzards. Eén flits was voorzien van een snoot (lees: opgerold stukje karton met wat tape), het tweede lichtje was voorzien van een grid (lees: wat aan elkaar gekleefde rietjes in een opgerold stukje karton). Daarnaast gebruikte ik ook een flitsje met een doorflitsparaplu voor een wat zachter licht (tweede foto). De spiegel maakte het wat moeilijker want de lichtjes wou ik hier wel uit beeld houden. Dat lukte wel, maar de achtergrond moest toch een beetje worden opgekuist in Photoshop om alles egaal donker te krijgen. De foto's werden gemaakt op onze zolder, alles behalve een grote studio dus, waardoor er toch hier en daar wat licht terecht kwam op de achtergrond, vooral in het spiegelbeeld.

Weer het weer

2009-01-04T20:14:00.008+01:00

Beetje weinig tijd op dit moment om veel tekst en uitleg te voorzien. Eerder een zoethoudertje deze keer dus in de vorm van enkele foto's uit een opdracht van afgelopen weekend. Het weer viel een beetje (lees: gigantisch veel) tegen voor het maken van architectuurfoto's. Zaterdag kwam er heel even een waterzonnetje door, maar jammer genoeg lag het gebouw toen voor het grootste deel in tegenlicht. Enkele uurtjes later zou het perfecte moment geweest zijn, maar toen was het alweer te mistig. Hopelijk doet er zich nog een goed moment voor de eerst volgende dagen (de deadline voor de opdracht die ik donderdagavond kreeg is woensdagmorgen). Uiteraard heb ik al beelden gemaakt die ik kan aanleveren aan de klant, maar ik denk dat er veel meer en beter mogelijk is als de weergoden willen meewerken.

De gevraagde interieuropnames zijn in elk geval wel al volledig klaar. Hierbij dan ook enkele indrukken. De rest van de buitenopnamen hebben jullie nog te goed!

Tot de volgende!

Dagvulling

2008-12-31T14:53:00.004+01:00

Voor wie zijn indigestie nog niet helemaal kwijt is na de overvloedige kalkoen en ander Kerstgedierte, hier enkele snelle linkes die zeker het bekijken waard zijn. Het gaat telkens om ongelooflijk mooie staaltjes van webdesign. Mensen die verslingerd zijn aan mooie graphics en hippe designs zullen hiermee de koude dagen al wat makkelijker kunnen vullen. De sites zien er ongelooflijk mooi en slick uit, en zitten vol creatieve ideeën die de inspiratie ten goede komen!

Have fun!

www.sullivan.pl
www.flyer104.com
www.aeform.net
www.murakamidesign.jp
www.daddy-design.com

Fotobewerking van begin tot eind

2008-12-10T20:33:00.042+01:00

Vandaag geen oeverloos en inhoudloos gezever, maar een poging tot meerwaarde... Omdat ik geregeld vragen krijg in de stijl van "Hoe doe ik dit of dat in Photoshop?", bij deze een voorbeeld van een foto waar redelijk wat nabewerking aan te pas kwam. Ik heb geprobeerd het hele proces zo goed mogelijk op te breken in stappen. Jammer genoeg moest ik hier en daar wat dingen samenvatten want anders zou het allemaal wat te lang worden... No time to waste dus daar gaan we.

Eerst en vooral wat achtergrondinfo. Na de luchtfoto's van landingsbaan 25L te Brussel-Nationaal die ik onlangs maakte, had ik al onmiddellijk dit beeld voor de geest als eindresultaat voor mezelf. Het idee heb ik ooit gezien in de reclame van een automerk (ben even kwijt hetwelke), maar ik vond het in dit beeld meer dan toepasselijk. De foto's werden dan ook gemaakt in opdracht van de fabrikant van de baanverlichting, dus de baan waar mist geen vat op lijkt te hebben kaderde wat mij betreft perfect in het geheel. Voor alle duidelijkheid: de opdrachtgever vroeg naar beeld van de baan met een naderend vliegtuig, dus zonder de mist, dat was een toevoeging die ik deed voor in mijn portfolio.

Voor ik stap voor stap alles probeer te doorlopen, eerst nog wat algemeenheden. Het eindresultaat van vele uren nabewerking (bijna twee lange dagen in totaal) was een PSD bestand (Photoshop bestand) met meer dan 50 verschillende lagen. Het zou me dan ook te ver voeren om deze allemaal afzonderlijk te verklaren. Het zal daarbij dan ook duidelijk zijn dat er relatief veel gebruik werd gemaakt van verschillende "blending modes" tussen de lagen onderling om bepaalde effecten te krijgen. Een bij elke laag terugkerende constante was ook het gebruik van het laagmasker: op die manier heb je het maximum van controle over welke delen van de laag je ziet en welke je niet ziet. Een perfecte tool dus om al die lagen tot een geheel te mixen zoals je wil. Waarom zoveel verschillende lagen en niet alles bij elkaar? Wel, om later alle onderdelen van het beeld zoveel mogelijk te kunnen wijzigen. Door alles in aparte lagen te houden is het geheel meer gestructureerd en belangrijker nog: je origineel blijft onaangeroerd zodat je alles wat je doet steeds ongedaan kan maken, ook na talloze "saves".

Stap 1: Het originele beeld

Zo kwam de foto na selectie uit Lightroom 2: als 16 bits PSD bestand, waarin kleur, contrast en dergelijke zo goed mogelijk afgesteld werden. Op zich een leuk beeld, maar voor verbetering vatbaar. Het toevoegen van het vliegtuig moest wel in postproductie gebeuren want dit beeld was niet mogelijk "in camera" door de veiligheidsnormen die gelden voor het luchtverkeer, en uiteraard ook omdat dat de tijd in de helikopter (en dus ook de kosten voor de klant) nog meer de hoogte in zou jagen.

Stap 2: Verbeteren van de lucht

De lucht in het gekozen beeld was een beetje saai en kleurloos, dus die werd vervangen door de lucht uit een foto van dezelfde reeks. Gewoon selecteren met het marquee gereedschap en dan knippen en plakken. Met een laagmasker en zacht penseel werd de onderrand gemaskeerd om op te gaan in de originele foto.

Stap 3: Nevel en mist

Voor het aanbrengen van de mist, werd om te beginnen de originele achtergrondlaag gedupliceerd (Cmd+click op deze laag, duplicate layer). Op deze nieuwe laag werd het standaard photoshop filter "render clouds" losgelaten. De laag verandert nu in de meest kunstmatige en lelijke wolken die je je maar kan indenken. Om de mistflarden realistischer te maken, kies je weer voor een standaardfilter, deze keer "motion blur". Hier speel je best wat met de instellingen, tot de vorm van de "wolkjes" je bevalt. Daarna verlaag je de transparantie van deze "wolkenlaag" tot ongeveer 70%. Op die maner schijnt de oorspronkelijke achtergrond wat terug door de nevel heen. Als laatste voeg je nu een laagmasker toe om de mist boven de landingsbaan weg te halen naar believen. Dit gebeurde hier met een heel zacht penseel op het laagmasker. De dekking van dat penseel werd heel laag gezet (30%), zodat er heel geleidelijk en subtiel kon geschilderd worden. Op die manier vermijd je harde randen aan de wolkjes. Bij deze ben je klaar voor het echte werk: toevoegen van het vliegtuig!

Stap 4: Aanbrengen van het vliegtuigmodel

Hierin schuilt een groot deel van "het geheim". Tenzij je een foto ter beschikking hebt van een vliegtuig onder exact het juiste perspectief (hoogst onwaarschijnlijk), zal je op een ander manier aan een vliegtuigbeeld moeten geraken. Gelukkig bestaan er vandaag de dag dan ook talloze 3D-modellen van de meest uiteenlopende voorwerpen, dus ook van vliegtuigen. Het bestand dat ik gebruikte was gemaakt in het populaire 3D-programma "3D Studio Max". Het bestandsformaat in kwestie heet dan ook ".3DS". Na wat geduldig Googlewerk vond ik dan ook wat ik zocht: een 3DS model van een DC10. Omdat het 3DS formaat populair is, vind je dat formaat relatief gemakkelijk op het web EN, nog belangrijker, het kan rechtstreeks gelezen worden in Photoshop CS3 (en 4) Extended. Dat is dan ook meteen een reden waarom je zou kunnen kiezen voor de Extended versie: het openen van 3D modellen kan niet in de basisversie van Photoshop. Bij het openen van het 3D model in je Photoshop bestand, zal je zien dat het perspectief nog helemaal niet klopt. Je moet de laag met het vliegtuig importeren als "3D layer" en dan kan je naar believen roteren, scalen en wat nog meer, dit alles met het correcte perspectief als resultaat. Na enig "draai en keer"-werk bekom je dan ongeveer bovenstaand resultaat: een vliegtuigmodel met het juiste perspectief, maar zonder details of nauwkeurige schaduw. En nog even voor de volledigheid: het 3D bestand in kwestie heeft een zogenaamde "low polygon count" (is dus niet gedetailleerd) en is daarom gewoon gratis te downloaden. Voor iedereen toegankelijk dus...

Stap 5: Enkele belangrijke details

Sommige details, zoals de remkleppen of hoe die dingen ook mogen heten in het Nederlands (Flaps in het Engels), mogen niet ontbreken, maar ontbraken jammer genoeg wel in het 3D model. Maar geen nood: op het internet circuleren duizenden luchtvaartfoto's. Airliners.net is wat dat betreft een goudmijn! Ook in dit geval kon ik daar de nodige referentiefoto's vinden. Er waren zelfs foto's van een DC10 waaruit ik de kleppen gewoon kon "copy-pasten" en slechts lichtjes het perspectief en de schaal moest aanpassen. De resolutie en dergelijke zijn onbelangrijk, want alles wordt straks overschilderd, het gaat gewoon om de basisreferentie hier.

Stap 6: De eerste schaduw

Het verschil tussen de foto hierboven en de vorige stap is zeer klein, maar toch belangrijk. Het is namelijk heel belangrijk dat je vanaf het prille begin terdege rekening houdt met de correcte lichtinval. In de vorige stap zag je dan ook dat het "kontje" van het vliegtuig licht was, terwijl in de foto bij deze stap, de onderkant van het uiteinde van de romp heel wat donkerder is. De onderkant van de romp kreeg dus al een eerste behandeling met "de zwarte kwast". Dat mag je letterlijk nemen: met een zacht penseel en hoge dekking (100%) werd, uiteraard op een nieuwe laag, de onderkant van de romp zwart ingekleurd. Uiteraard werd er "buiten de lijntjes" gekleurd met het grote zachte penseel. Door het aanbrengen van een laagmasker, werd dan ook alles mooi opgekuist: met een klein en hard penseel werd alle overtollige zwart weggeveegd. Daarin schuilt trouwens het grootste deel van het werk: eerst wordt een schaduw aangebracht met een heel groot en heel zacht penseel om zo gradueel mogelijke verlopen te krijgen, daarna wordt er gekuist met een laagmasker en een klein, hard en nauwkeurig penseeltje. Onthouden dus!

Stap 7: De eerste reflecties

Het verschil met de vorige stap is deze keer wat beter zichtbaar: de eerste reflectie werd aangebracht op de romp, samen met de lichte streep aan de linkerkant van de romp. Deze laatste gebeurde op dezelfde manier als de schaduw beschreven in de vorige stap: met een groot en zacht, dit keer wit penseel. De reflecties op de bovenkant van de romp gebeurden echter anders. Er werd een deel van de lucht geselecteerd met het rechthoekig marquee gereedschap en "ge-copy-paste" op weer een nieuwe laag. Dit deeltje van de lucht werd dan vervormd tot het de indruk gaf min of meer te kloppen met hoe een echte reflectie eruit zou zien: samengedrukt en vervormd door de buisvormige romp. Daarna werd er weer een laagmasker gemaakt om de overtollige delen van de lucht (alles wat niet op de romp ligt) uit te vegen. Tenslotte werd de transparantie van deze laag verlaagd tot ongeveer 80% om de ondergrond lichtjes te laten doorschijnen. Dezelfde techniek werd, telkens op een nieuwe laag, herhaald op hetzelfde deel van de romp. Zo krijg je meer diepte en kleurnuances in het resultaat. Bovenstaande foto is het resultaat van 3 gelijkaardige behandelingen. Hoewel moeilijk zichtbaar in de kleine foto hier, is de reflectie nu rijk genoeg aan kleuren en toonwaarden. Nog een opmerking die bij alle stappen geldt: er werd veel, HEEL VEEL, gebruik gemaakt van referentiefoto's om de te kijken hoe de reflecties en dergelijke eruit zouden zien. Hoewel het internet ook hier soelaas kan bieden, koos ik ervoor om mijn eigen referentiefoto's te maken. Ik stond dan ook geregeld kou te lijden onder de aanvliegroute in Zaventem om bij gelijkaardige omstandigheden foto's te maken die me de nodige info verschaften. Dus neen, het leven van een fotograaf is niet enkel glamour en glitter, maar dat is een ander verhaal ;-)

Stap 8: Meer licht en schaduw.

Ook hier is het een beetje moeilijk te zien, maar aan beide vleugels en stabilisatoren aan de staart werden hooglichten en schaduw toegevoegd om ze wat meer vorm en volume te geven. Je ziet aan de achterkant van de vleugels een dun zwart lijntje en aan de voorkant een lichte witte streep. Deze details zullen door de latere reflecties heen te zien zijn en zo de correcte lichtinval suggereren. Het toevoegen van deze partijen gebeurde op exact dezelfde manier als in stap 6: telkens op een aparte laag, met een zacht penseel, daarna op te kuisen met laagmasker en nauwkeurig penseel.

Stap 9: Reflecties, reflecties, en euh, ah ja: reflecties!

Zoals beschreven in stap 7, werden ook deze keer de reflectie toegevoegd aan de vleugels, de flaps en de staartvlakken: telkens kopiëren vanuit de lucht naar een nieuwe laag, vervormen zodat het perspectief klopt en dan de laagtransparantie wat omlaag halen om de onderliggende lagen te laten doorschijnen. Uiteraard opkuisen met het nu stilaan wel bekende laagmasker.

Stap 10: Aandacht voor de staart

In deze stap zie je duidelijk dat de schaduwpartijen en hooglichten voor de staart werden aangebracht, ook weer op dezelfde manier als hierboven reeds beschreven. Telkens werd er met donkere en lichte penselen geschilderd om de basis toonwaarden aan te brengen. Snel beschreven, maar een zeer belangrijke stap. Als je hier de mist in gaat, zal het resultaat niet echt geloofwaardig lijken.

Stap 11: Meer zin voor detail aan de staart

De aangebrachte reflecties op het staartvlak vallen makkelijk op en gebeurden op dezelfde manier als de reflecties op de romp en vleugels. Minder duidelijk, maar minstens even belangrijk zijn de andere dingen in deze stap. De uitlaat van de staartmotor werd, ja hoor weer op een nieuwe laag, lichtjes rood gekleurd om de hitte te suggereren. Dit gebeurde in verschillende keren, telkens met een kleiner en zacht penseeltje in een andere tint van oranje en rood. Met deze laag werd er gespeeld met het laageffect "outer glow" om het gevoel van hitte en gloed te versterken. Toegegeven: soms zit het hem echt wel in zeer kleine details... Ook wat dat betreft nog dit. De schaduwen werden niet altijd enkel en alleen gelegd met een zwart penseel, vaak werd daarover nog eens dezelfde techniek toegepast als met de reflecties. Een donker deel van de achtergrond (bv de weide onder het vlieguig) werd over de schaduwpartijen gelegd en heel transparant gemaakt. Op die manier wordt de schaduw net iets lichter dan pikzwart en zie je hier en daar toch lichte gradaties erin. Vooral met het oog op het grote eindformaat van de foto is dat heel belangrijk.

Stap 12: Zonder motor niet de lucht in, zonder flaps niet de lucht uit...

Tot nu toe bleven de linkermotor en de remkleppen onaangeroerd, maar daar komt hier dus verandering in. Op de hierboven reeds beschreven manieren werden ook deze onderdelen nu voorzien van schaduw en reflecties. Het eindresultaat is er bijna...

Stap 13: De slagschaduw

Als laatste schaduw worden de slagschaduw op de vleugels en de romp aangebracht. Ook dit gebeurt met een zwart penseel en op een nieuwe laag (laat dat laatste aub geen verrassing meer zijn). Standaard recept: opkuisen met laagmasker en passend penseel. Wat echter afwijkt is dat de dekking van de laag hier veel lager ligt dan de andere, diepere schaduwpartijen. Door de hogere transparantie komen de onderliggende details hier meer door de slagschaduw heen. Als de luchtfoto zou gemaakt zijn nog later op de avond, dus met minder omgevingslicht, zou ook de laag van de slagschaduw zwaarder (dus minder transparant) gemaakt worden. Je mag namelijk nooit vergeten dat niet alleen de (ondergaande) zon alles verlicht, maar ook de wolken verlichten het tafereel door licht te reflecteren... Een beetje zoals een gigantisch reflectiescherm, je snapt het plaatje wel denk ik.

Stap 14: Lichtjes (zoals in "dingen die licht geven" en niet zoals in "een klein beetje")

Nog even doorbijten nu, bijna klaar. Als laatste detail aan het vliegtuig zelf worden nu de lichtjes aan de uiteinden van de vleugels toegevoegd en bovenop de romp. De techniek is heel simpel. Uiteraard op een nieuwe laag werken. Je begint met een groen, zacht penseel dat voldoende groot is en redelijk lage dekking heeft en je klikt op de juiste plaats. 1 keer klikken, niet meer. Kies nu een groene tint die wat lichter is (dus iets meer naar het wit gaat), maak je penseel iets kleiner en klik 1 keer op dezelfde plaats. Weer een lichtere tint kiezen, penseel kleiner maken en nog eens klikken. Zo herhalen tot je uiteindelijk met een heel klein penseeltje een wit puntje zet. Lichtje 1 is daarmee klaar. Identiek hetzelfde doe je met rood voor de andere lampjes. Op deze laag kan je ook spelen met laageffect "outer glow" en ook met de verzadiging van de kleuren voor lichten met extra punch. Experimenteren is hier de boodschap. Tenslotte nog enkele effecten om echt het onderste uit de kan te halen. Een vliegtuig laat een stroom hete lucht achter zich die gepaard gaat met serieuze turbulenties. Die zijn voor het oog waarneembaar als echte trillingen (kijk maar eens naar de lucht boven een kachel of haardvuur, of in de zomer vlak boven het wegdek in de verte, je zal de trillingen wel zien). Om die in de foto aan te brengen maak je een kopie van de achtergrondlaag en breng hierop een blur aan (Gausian blur). Beetje spelen met de settings en op ok meppen als je tevreden bent. Met een laagmasker verberg je die hele laag, behalve het deel vlak achter de motoren. De allerlaatste taak die je nu nog KAN doen is echt een truukje van de spreekwoordelijke foor. De foto is gemaakt vanuit een (relatief) stil hangende helikopter, met weinig omgevingslicht en dus een trage sluitertijd (1/90e hier als ik me niet vergis, leve de Vibration Reduction van Nikon). Een snel bewegend onderwerp als dit vliegtuig zou dus in theorie niet haarscherp afgebeeld worden, maar een klein "spoor" trekken over de foto. Uiteraard gaan we al onze bovenstaande moeite niet verzieken door alles te vervagen tot een onduidelijke brij van pixels, maar toch koos ik ervoor om alle lagen van het vliegtuig samen te selecteren (slimme zielen hebben deze lagen al lang samen in 1 groep gebracht) en daarop een hele lichte "motion blur" te zetten. Het vliegtuig krijgt zo net wat meer dynamiek, de foto net wat meer realisme. Kers op de taart: eventuele foutjes in je retouches en details worden op die manier subtiel voor eventuele arendsogen verhuld. Is het leven soms niet mooi?

Dit was ongetwijfeld de langste blogpost van mijn leven. Het heeft me redelijk wat tijd gekost om dit allemaal samen te vatten. Hier en daar moest ik zoals eerder gezegd dus dingen overslaan. Als een en ander echt niet duidelijk is, laat me dat gerust weten.

Hopelijk was dit alles een beetje nuttig en interessant.

Greets,

Roeland

Snelle link

2008-12-03T17:12:00.004+01:00

In de gauwte een linkje naar een tof programma voor de videofreaks onder jullie.

Op zoek naar een snelle manier om streaming video vast te leggen voor de eeuwigheid? Met Camstudio selecteer je een deel van het scherm en leg je alles binnen die selectie vast in AVI of SWF formaat, met of zonder audio. Je kan de audio opnemen vanaf de microfoon of de speakers zoals je wil. Het programma is zeer makkelijk en snel te installeren en super easy in gebruik. Ook de bijbehorende codec kan je zonder problemen installeren. Kortom: handig tooltje en supermakkelijk op elk vlak. En gratis te verkrijgen op deze website.

Geen excuus meer om je favoriete YouTube- of andere filmpjes te verzamelen! Caroline: bedankt voor de tip...

Roeland.

Nieuw speelgoed

2008-11-23T10:59:00.009+01:00

Bijna een volle maand geen teken van leven op website of blog: ik geef toe, schandaliger kan bijna niet. Het excuus is zowaar nog erger en meer cliché kan niet: geen tijd. Hoewel er wel "verzachtende omstandigheden" zijn. De overschakeling van PC naar Mac zorgde ook wel voor enige vertraging, maar straks hierover meer.

Ook enkele opdrachten hadden voorrang, waardoor de blog even links bleef liggen. Een opdracht die onverwachts veel nabewerking vroeg was een reeks foto's van een dressing in opdracht van de verdeler ervan. Bedoeling was om foto's aan te leveren die een overzicht gaven van de indeling van de dressing. Aangezien een dressing een vaak wel heel kleine ruimte is, was dit toch wel een uitdaging. Daarbij komt nog dat de open legplanken gevuld waren met de meest uiteenlopend gekleurde kledingstukken, wat uiteraard een "harmonische" foto nog wat moeilijker maakte. Sommige dingen werden ter plaatse aangepast, maar sommige dingen moesten jammer genoeg achteraf bijgewerkt worden om een wat rustiger beeld te krijgen. Het is namelijk niet de bedoeling dat ik een hele avond doorbreng met het herschikken van kasten. Voor alle duidelijkheid: de foto's werden gemaakt bij klanten van de opdrachtgever, dus het is de bedoeling de overlast voor die mensen tot een minimum te beperken. Kortom: het was wat kunst- en vliegwerk, maar het resultaat was ok. De overzichtsfoto's zullen niet in mijn portfolio belanden, maar de detailfoto's (zie bovenaan) konden me meer bekoren. Belangrijkste is voor mij in zo een geval natuurlijk dat de klant tevreden is, en dat was wel het geval. Ik ook tevreden dus.

De nabewerking van deze foto's gebeurde trouwens voor het eerst op de nieuwe Mac Pro. De levering hiervan liet wat langer op zich wachten, maar intussen is alles min of meer geïnstalleerd.
Op de foto hierboven zie je mijn voorlopige opstelling. Voorlopig, want alles moet uiteindelijk een plaats krijgen in de nieuwe werkruimte die nog "in aanbouw" is. Het huidige bureau is aan de kleine kant, alles staat wat te vol, maar er zijn ergere dingen in het leven. Met een groter bureau zullen de nu nog her en der verspreide externe harde schijven een discretere en eigen plaats krijgen, met een usb-hub worden alle kabels dan wat weggewerkt zodat alles wat "properder" wordt. Belangrijkste op dit moment is dat alles werkt, en dat mijn workflow intussen min of meer op punt staat met het nieuwe systeem. Dat laatste was trouwens toch wat minder evident dan ik had verwacht.
Ik had de overschakeling van Windows naar Mac OS X zelf niet moeilijker verwacht dan bijvoorbeeld een upgrade van Windows XP naar Vista, maar dit viel toch wat tegen. Voor iemand zoals ik, die NOOIT met Apple gewerkt had, zijn er toch wel wat fundamentele veranderingen die tijd nodig hebben om aan te wennen. Zo heb ik bijvoorbeeld voor het eerst in mijn leven een kwartier moeten zoeken hoe ik de CD/DVD-drive open kreeg! Wie zoekt de eject-knop van dat ding nu ook op toetsenbord, of sterker nog gewoon in de Finder (Mac equivalent van Windows Explorer). Zulke dingen wennen natuurlijk snel, maar vragen in het begin toch wat meer tijd. Na enkele dagen echter was ik al volledig verslaafd aan de Mac! Het is gewoon een verademing om te werken met een systeem waarin alles gewoon werkt en blijft werken. Met de PC had ik vaak problemen met externe harde schijven die niet meteen herkend werden, drive letters die veranderden of dubbel gebruikt werden, terwijl de Mac hier helemaal geen problemen mee heeft. Er was even een probleem met een kaartlezer in combinatie met een externe harde schijf, maar dit bleek gewoon aan de kaartlezer te liggen. Even een andere ingeplugd en alles loopt nu als een trein. Intussen heb ik ook een introsessie OS X achter de kiezen, waarbij een en ander ook duidelijker werd (ik heb daar bijvoorbeeld ontdekt dat er wel degelijk een rechtermuisknop zit op een Mighty Mouse, die miste ik namelijk nogal erg: CTRL-klik is echt niks voor mij).

Kortom, ik heb me bij de overschakeling naar een nieuw systeem toch af en toe gevoeld als iemand die nog nooit een computer had gebruikt. Maar nogmaals: de moeite was het meer dan waard. Ik ben volledig verkocht aan de "apple way of doing things".

Niet alleen mijn "werkervaring" gaat erop vooruit (mijn iTunes muzieklijst begint stilaan uit de hand te lopen), ook de efficiëntie en kwaliteit hebben er baat bij. Backups bijvoorbeeld. Mijn foto-archief werd vroeger natuurlijk ook degelijk "gebackuped", maar voor de meer dagdagelijkse dingen als mails en dergelijke was dat een ander verhaal. Met mijn PC workflow vroeg dit toch wel enige discipline. Dankzij Mac's Time Machine, wordt alles nu automatisch en volledig op de achtergrond weggeschreven, elk uur opnieuw. De interface van Time Machine is trouwens iets waar ik enkel vol ontzag het hoofd voor kan buigen: ongelooflijk mooi gedaan en ongelooflijk makkelijk in gebruik. Jammer dat backups van het foto-archief niet op die manier beheerd kunnen worden, maar daar is Time Machine nu eenmaal niet voor bedoeld.

Het mag dus duidelijk zijn: ik ben een Happy Chappy met de nieuwe investering en heb er dan ook geen spijt van.

En nu "back to business", tot de volgende!

Uitwaaien

2008-11-01T21:42:00.005+01:00

Tussen alle werk en drukte door zijn we vorig weekend eindelijk nog eens gaan uitwaaien (en een beetje uitregenen). De waterdichtheid van de Fuji S5 werd ook nog eens getest. Met andere woorden, ik nam de moeite en de tijd om links en rechts wat te fotograferen. Bovenstaande foto's werden geschoten met de Nikkor 70-200 f2,8 VR. Het plan was om tijdens de week nog eens een de natuur in te trekken, gewapend met de camera, maar door tijdsgebrek kwam het er natuurlijk en jammer genoeg weer niet van. Hopelijk lukt het nog voor alle bladeren van de bomen verdwenen zijn...

Roeland

...en ik zag dat het goed was.

2008-10-26T19:00:00.009+01:00

Collega fotograaf en blogger Jean koos onlangs het luchtruim en besloot wat vroeger uit te stappen (met valscherm welteverstaan), dit weekend was het mijn beurt om van de grond te gaan. Toegegeven, het adrenalinegehalte lag bij mij ongetwijfeld onnoemelijk veel lager, want het ging om een gewone helikoptervlucht voor de opdracht waarover ik onlangs schreef. Trouwens, zelfs al zou ik het overwogen hebben, voor een valscherm was denk ik niet eens plaats in de kleine cockpit van de Robinson 22.

Desalniettemin (ik heb een abonnement op dit woord, al gemerkt?) was het voor mij een welkome afwisseling en een mooie bekroning na de lange voorbereidingen. Alle stukjes van de puzzel vielen zaterdagavond mooi op hun plaats. Wat begon als een mistige en troosteloze herfstdag, ontpopte zich in de late namiddag tot een prachtige, zonnige en kalme najaarsdag. Ook de planning en coördinatie vooraf met luchtverkeersleiding, opdrachtgever en de helikopteruitbater (Paramount) wierpen hun vruchten af, want na ons vertrek in Diest kregen we vrijwel onmiddellijk toestemming van de verkeersleiding om direct naar de final approach van baan 25L te vliegen. Alle commercieel verkeer werd tijdens onze missie afgeleid naar baan 25R, zodat we rustig ons ding konden doen zonder al te veel hinder te veroorzaken. Daarbovenop was de torenverkeersleiding zo vriendelijk om speciaal voor ons de baanverlichting van 25L aan te steken op volle intensiteit, waardoor ik in staat was de beelden te schieten die me gevraagd waren. Hoewel de zon niet achter de horizon zakte maar achter een laag wolken, zat er toch genoeg "sfeer in de lucht" om mooie beelden te krijgen. Het is en blijft trouwens een spectaculair zicht: de ondergaande zon, groen landschap onder je, de skyline van Brussel voor je en temidden van dat alles een strook asfalt van 4km, mooier verlicht dan pakweg de gemiddelde kerstboom. Als je terugkomt van vakantie vang je hiervan met heel veel geluk een korte glimp op, dus het was wel een unieke kans om dit alles te kunnen fotograferen, leunend uit de open deur van een helikopter. De Vibration Reduction van de Nikkor 70-200mm was in deze omstandigheden trouwens onontbeerlijk, dat spreekt voor zich. De timing van de piloot kon trouwens ook niet beter, ik kon fotograferen op exact het moment dat ik gehoopt had. Ik schoot net mijn laatste beeld toen de verkeersleiding vroeg hoe lang we nog werk hadden. Rechtsomkeer dus en terug richting Diest om daar te landen in de snel vallende schemering.

Kortom, voor mij een zeer geslaagde opdracht. Niet dat het afgelopen is, want om het gevraagde concept te kunnen leveren is er nog een berg postproductie werk te verrichten. Ik kan jullie dan ook nog niet veel beelden laten zien, maar ik kan het niet laten toch een klein voorsmaakje te geven. Bijgaande foto's zijn onbewerkt op de standaard Lightroom-routine na: contrast, witbalans en saturatie even "getweakt".

Mijn gebeden om goed weer blijken dus verhoord te zijn en ik kan tevreden terugblikken op deze (voor mij) primeur. Ik hoop dat ik jullie binnenkort het eindresultaat van deze opdracht hier mag voorschotelen. Voorlopig zullen jullie het met onderstaand voorgerecht moeten stellen...

"OOGLS, Leaving the zone..."

Op een dag vind je de job van je leven...

2008-10-17T07:41:00.003+02:00

... of de fiets van je leven, de brievenbus van je leven, kortom: het oud ijzer van je leven. Respect trouwens voor deze dudes, ik kan me aangenamere karweien voorstellen. Foto komt uit GSM, dus kwaliteit is voor verbetering vatbaar, maar soms moet je roeien met de riemen die je hebt (let ook hier weer op de subtiele woordspeling).

Ciaokes!

Oproep tot de weergoden...

2008-10-14T10:21:00.004+02:00

Meer dan twee weken geen teken van leven, en dan ineens twee artikels op één dag: geef toe, het leven zit vol verrassingen. Op die manier haal ik trouwens probleemloos mijn vooropgestelde gemiddelde van 1 update per week (ongeacht wat anderen hiervan vinden, zie het vorige artikel), dus mijn geweten is gezuiverd bij deze!

Eigenlijk wou ik de inhoud van dit artikel bijhouden voor later, maar sommigen vragen zich wellicht af wat ik uitvreet de laatste tijd, dus daarom hup, in de ether (cyber?) ermee. Ik heb in het verleden al gewerkt aan het fotomateriaal voor de vernieuwde showroom van ADB in Zaventem (fabrikant van verlichtingsapparatuur specifiek voor luchthavens). Intussen prijken dan ook enkele supergrote prints in hun toonzaal, de grootste maar liefst 1 meter bij 3 meter. Voor alle duidelijkheid, de afdrukken doe ik uiteraard niet zelf, ik zorg enkel voor het beeldmateriaal in het gewenste kleurprofiel, formaat en resolutie (voor de grootste foto werd een 16-bits TIFF-bestand aangeleverd van 12000 pixels bij 4000 pixels, oftewel ruwweg 48 megapixels). Desalniettemin (proficiat overigens aan de uitvinder van het woord "desalniettemin") ben ik blij dergelijke projecten aan mijn portfolio te kunnen toevoegen en leer je altijd enorm veel bij van dergelijke opdrachten. Het was trouwens mede door dit project dat ik besliste over te schakelen naar een Apple systeem in plaats van PC.

Intussen is mijn aandeel in het geheel bijna afgelopen. BIJNA, er is nog een klein dingetje. Er moet nog 1 foto aangeleverd worden. Niet echt een pasfoto, want het gaat deze keer om een beeld dat opgeblazen zal worden tot een nederige 2,5 meter bij 4 meter. Hoewel dat formaat natuurlijk impressionant is, is het deze keer de aard van het beeld dat de echte uitdaging vormt. De foto van de landingsbaan en bijbehorende verlichting dient bij valavond (dus weinig licht) gemaakt te worden, volledig in tegenlicht (de baanverlichting en de ondergaande zon), vanuit een helikopter (dus werken met statief is niet echt een optie). Als kers op de taart valt in deze periode het uur van zonsondergang min of meer gelijk met de drukke avondspits voor het luchtverkeer, dus alles moet snel gebeuren om de overlast voor commercieel vliegverkeer te beperken (het is uiteraard voor discussie vatbaar of "onze" helikopter op dat moment ook geen commercieel verkeer is...). Het mag dan ook duidelijk zijn waar ik de laatste tijd (onder andere) mee bezig was. Alles dient zo goed mogelijk voorbereid te zijn: offertes aanvragen en vergelijken, vergunningen aanvragen, timing opstellen, contracten maken, zorgen voor het nodige materiaal, locatie verkennen,... Kortom, allemaal dingen die snel gezegd zijn, maar waar snel veel tijd in kruipt. Intussen is er een datum vastgelegd (die hou ik voorlopig lekker voor mezelf en de klant) en wordt de laatste hand gelegd aan het papierwerk. Tussen de bedrijven door heb ik geprobeerd om hier en daar wat videobeelden te maken, dus als ik ooit eens 5 minuten (of liefst langer) tijd heb om een en ander te monteren, mogen jullie hier een videofilmpje verwachten met het verloop van deze opdracht.

Daar hou ik het bij voor vandaag. Het is nu dringend tijd voor een gebed... aan de weergoden... voor aangenaam en kalm najaarsweer op de dag van de fotoshoot....

Roeland.

Motivatie

2008-10-14T08:13:00.004+02:00

Gisteren was er nog eens een bijeenkomst van de Beroepsvereniging voor Fotografen. Deze keer werden we ontvangen in de studio van Nancy en Bernard te Aartselaar. Een schitterende ruimte trouwens: ruim en perfect uitgerust. Ik was trouwens aangenaam verrast te horen dat Nancy vroeger als stewardess werkte voor Sabena, terwijl ze nu fulltime bezig is met fotografie. Van carrièrewissel gesproken...

Na een hapje en drankje werd er overgegaan tot de orde van de dag (avond): Claude Eeckhout begon zijn uiteenzetting over websites en blogs. Hij gaf tips over gebruiksvriendelijkheid en Search Engine Optimisation (of "hoe scoor ik beter in Google"). Aangezien ik zelf mijn webdesign doe, was ik me al wel bewust van veel dingen, maar het blijft toch altijd interessant alles nog eens even bevestigd te krijgen. Wat me trouwens opviel was dat veel dingen neerkomen op persoonlijke voorkeur en prioriteiten. Zoals bij veel dingen, is er ook in webdesign volgens mij een groot verschil tussen theorie en praktijk. Voor een gebruiksvriendelijke navigatie bijvoorbeeld zijn er inderdaad sommige regels die je best in acht neemt, maar soms zijn die in strijd met het uitzicht dat je wil bekomen. Een persoonlijke keuze dus. Claude had trouwens vooraf de tijd genomen al onze websites te "inspecteren", wat wel interessant was. In mijn geval had hij blijkbaar problemen met het inladen van de kleine indexfoto's van mijn portfolio. Ik was hierover zeer verwonderd want ik heb dit zelf nog nooit gemerkt, hoewel ik in alle bescheidenheid mag zeggen dat ik mijn website vaak controleer, op verschillende systemen en browsers. Bernard nam onmiddellijk de proef op de som en op zijn systeem bleek er geen probleem. Bij deze dus: mensen die ook problemen ondervinden op mijn website, gelieve me even een berichtje te sturen met de browser die je gebruikt en het exacte probleem. Ik wil dit uiteraard oplossen, maar aangezien ik het probleem niet kan reproduceren hier...

Claude kreeg wel even tegenwind bij zijn bewering dat een blog best dagelijks geupdate wordt. De bloggers onder ons weten dat zelfs een wekelijkse update soms moeilijk is (waarvan deze blog het levende bewijs is de laatste tijd, schaam schaam schaam), dus een dagelijkse update leek ons echt wel een utopie. We zijn natuurlijk in de eerste plaats fotografen en geen 'beroepsbloggers', dus ergens blijft het schipperen met de tijd. Wat niet wegneemt natuurlijk dat we ons terdege bewust zijn van het belang van website en blog voor onze zaak. Wat mij betreft kan de mening van Claude wel gezien worden als een schop onder...het onderste deel van mijn rug, vandaar dan ook deze "morning after"-update...

Volgende keer probeer ik weer braafjes te zorgen voor een artikeltje met foto's erbij, zoals het van een flinke fotograaf verwacht wordt ;-)

Je kapoen, Roeland. (Toegegeven: beetje vroeg voor een nieuwjaarsbrief)